Tag: Subsidiary Liability

  • Pananagutan ng Employer: Kailan Mananagot ang Kumpanya sa Kasalanan ng Empleyado?

    Sa kasong ito, ipinaliwanag ng Korte Suprema kung kailan mananagot ang isang employer sa mga pinsalang dulot ng kanyang empleyado. Ang desisyon ay nagbigay linaw sa mga kondisyon kung kailan maaaring ipatupad ang subsidiary liability ng employer, alinsunod sa Article 103 ng Revised Penal Code. Mahalaga ito para sa mga biktima ng krimen na naghahanap ng remedyo, lalo na kung ang mismong nagkasala ay walang kakayahang magbayad.

    Kapag Kapabayaan ng Driver, Sagot Ba ng Kumpanya?

    Ang kaso ay nagsimula sa isang aksidente kung saan napatunayang nagkasala ang driver ng bus ng Davao ACF Bus Lines, Inc. (ACF) na si Rodolfo Borja Tanio sa reckless imprudence resulting in serious physical injuries. Dahil dito, nagdulot siya ng pinsala sa isang Mitsubishi sedan at nagdulot ng malubhang pinsala kay Rogelio Ang. Nang hindi makabayad si Tanio sa mga pinsalang iniutos ng korte, sinubukan ni Ang na ipatupad ang writ of execution laban sa ACF, bilang employer ni Tanio.

    Hindi sumang-ayon ang ACF at naghain ng Motion to Recall and/or Quash The Writ of Execution, na tinanggihan ng Municipal Trial Court in Cities (MTCC). Ipinag-utos ng MTCC na magsagawa ng pagdinig upang matukoy kung dapat bang managot ang ACF sa ilalim ng Article 103 ng Revised Penal Code. Umakyat ang kaso sa Court of Appeals (CA), na sinang-ayunan ang desisyon ng Regional Trial Court (RTC) na nagpapatibay sa utos ng MTCC. Kaya’t dinala ng ACF ang kaso sa Korte Suprema.

    Ang pangunahing argumento ng ACF ay nagkamali umano ang MTCC sa pag-utos ng pagpapatupad ng writ of execution laban sa kanila, dahil ang desisyon ng MTCC na nagpaparusa kay Tanio ay diumano’y null and void. Hindi ito sinang-ayunan ng Korte Suprema. Ayon sa Korte, hindi pa nag-uutos ang MTCC ng pagpapatupad ng writ of execution laban sa ACF. Sa katunayan, sinuspinde pa nga ng MTCC ang pagpapatupad nito habang tinutukoy pa kung natutugunan ang mga kinakailangan para sa subsidiary liability sa ilalim ng Article 103 ng Revised Penal Code. Samakatuwid, walang grave abuse of discretion na ginawa ang MTCC.

    Binigyang-diin din ng Korte Suprema na ang certiorari ay para lamang sa pagwawasto ng mga pagkakamali sa hurisdiksyon, hindi sa mga pagkakamali sa paghuhusga. Kung may hurisdiksyon ang korte, ang mga pagkakamali nito sa paghusga ay hindi maaaring itama sa pamamagitan ng certiorari. Sa kasong ito, ang mga diumano’y pagkakamali ng MTCC sa paggawad ng damages ay mga pagkakamali lamang sa batas, at hindi sa hurisdiksyon.

    Dagdag pa rito, ang pagtutol ng ACF sa paggawad ng damages ng MTCC ay katumbas ng pag-atake sa isang pinal at executory na desisyon, na labag sa doktrina ng immutability of judgment. Sa sandaling maging pinal ang isang desisyon, ito ay hindi na mababago. Bagama’t may mga eksepsiyon sa panuntunang ito, hindi kabilang dito ang isang maling paghuhusga, basta’t may hurisdiksyon ang korte sa kaso.

    Hindi rin tinanggap ng Korte Suprema ang bagong argumentong iniharap ng ACF sa apela, na diumano’y nawalan ng hurisdiksyon ang MTCC na magbigay ng desisyon sa damages dahil ang kabuuang halaga ay lumampas sa saklaw ng hurisdiksyon nito. Ang hurisdiksyon ay tinutukoy ng mga alegasyon sa reklamo, hindi sa halagang aktwal na iginawad ng korte.

    Dahil dito, ibinasura ng Korte Suprema ang petisyon ng ACF. Pinagtibay nito ang desisyon ng Court of Appeals na nagpapatibay sa utos ng MTCC na magsagawa ng pagdinig upang matukoy kung dapat bang managot ang ACF sa subsidiary liability sa ilalim ng Article 103 ng Revised Penal Code.

    FAQs

    Ano ang pangunahing isyu sa kasong ito? Kung tama ba ang Court of Appeals sa pagpapatibay sa desisyon ng RTC na walang grave abuse of discretion ang MTCC sa pag-utos na magsagawa ng pagdinig para matukoy kung mananagot ang ACF sa ilalim ng Article 103 ng Revised Penal Code.
    Ano ang Article 103 ng Revised Penal Code? Ito ay tumutukoy sa subsidiary civil liability ng employer para sa mga krimeng nagawa ng kanyang empleyado sa pagtupad ng kanyang tungkulin.
    Kailan mananagot ang employer sa ilalim ng Article 103? Kapag napatunayang nagkasala ang empleyado, siya ay walang kakayahang magbayad ng danyos, at ang krimen ay nagawa sa pagtupad ng kanyang tungkulin.
    Ano ang grave abuse of discretion? Ito ay ang paggamit ng korte ng kanyang kapangyarihan sa isang kapritoso, arbitraryo, at mapang-abusong paraan.
    Ano ang certiorari? Ito ay isang remedyo na ginagamit upang itama ang mga pagkakamali sa hurisdiksyon ng isang korte.
    Ano ang doktrina ng immutability of judgment? Kapag ang desisyon ay pinal at executory na, hindi na ito maaaring baguhin pa.
    Sino ang respondent sa kasong ito? Si Rogelio Ang, ang biktima ng aksidente na dulot ng empleyado ng ACF.
    Anong uri ng danyos ang iginawad sa kasong ito? Nominal, moral, at exemplary damages, at attorney’s fees.

    Ang desisyon na ito ay nagbibigay gabay sa mga employer at empleyado tungkol sa kanilang mga pananagutan. Mahalagang malaman ng mga employer na maaari silang managot sa mga krimeng nagawa ng kanilang mga empleyado sa pagtupad ng kanilang tungkulin, kung ang mga ito ay walang kakayahang magbayad. Ito rin ay nagpapaalala sa lahat na ang mga pinal at executory na desisyon ng korte ay dapat igalang at sundin.

    Para sa mga katanungan ukol sa pag-apply ng desisyong ito sa inyong sitwasyon, mangyaring makipag-ugnayan sa ASG Law sa pamamagitan ng contact o sa pamamagitan ng email sa frontdesk@asglawpartners.com.

    Disclaimer: Ang pagsusuring ito ay para lamang sa layuning pang-impormasyon at hindi bumubuo ng legal na payo. Para sa tiyak na legal na gabay na naaangkop sa iyong sitwasyon, mangyaring kumunsulta sa isang kwalipikadong abogado.
    Source: Davao ACF Bus Lines, Inc. vs. Rogelio Ang, G.R. No. 218516, March 27, 2019

  • Pananagutan ng LRTA: Pagpapatibay sa Karapatan sa Separation Pay ng mga Empleyado

    Sa isang desisyon na nagpapatibay sa mga karapatan ng mga manggagawa, pinanigan ng Korte Suprema ang pananagutan ng Light Rail Transit Authority (LRTA) para sa hindi pa nababayarang separation pay ng mga dating empleyado ng Metro Transit Organization, Inc. (METRO). Pinagtibay ng Korte na ang LRTA ay solidarily liable sa METRO para sa pagbabayad ng separation pay, kahit na walang direktang employer-employee relationship sa pagitan ng LRTA at ng mga empleyado. Ang desisyong ito ay nagbibigay-diin sa obligasyon ng mga korporasyon na pag-aari o kontrolado ng gobyerno na tuparin ang mga obligasyon sa paggawa na nagmumula sa kanilang mga operasyon at kasunduan. Mahalaga ito para sa mga manggagawa dahil tinitiyak nito na ang kanilang mga benepisyo ay protektado, kahit na sa mga sitwasyon kung saan ang employer ay isang subsidiary ng isang ahensya ng gobyerno.

    Kung Paano Inako ng LRTA ang Obligasyon: Ang Kuwento ng Separation Pay

    Ang kasong ito ay nag-ugat sa hindi pagbabayad ng buong separation pay sa mga dating empleyado ng METRO, isang wholly-owned subsidiary ng LRTA. Sa gitna ng pagtatapos ng operasyon ng METRO, ang mga empleyado ay umasa sa kanilang separation pay, na bahagyang nabayaran. Ang legal na tanong dito ay kung mananagot ba ang LRTA, bilang parent company, sa natitirang balanse ng separation pay, kahit na walang direktang relasyon sa paggawa sa pagitan nila at ng mga empleyado.

    Ang pangunahing isyu ay umiikot sa jurisdiction ng Labor Arbiter (LA) at National Labor Relations Commission (NLRC) sa kaso, at ang pananagutan ng LRTA sa separation pay. Iginiit ng LRTA na walang employer-employee relationship sa pagitan nito at ng mga dating empleyado ng METRO, kaya hindi ito dapat managot. Ngunit binalewala ng Korte ang argumentong ito, na sinasabing ang LRTA, sa pamamagitan ng pagpapatakbo ng negosyo sa pamamagitan ng isang pribadong korporasyon (METRO), ay dapat sumailalim sa mga probisyon na namamahala sa mga pribadong korporasyon, kasama ang Labor Code.

    Ang desisyon ng Korte ay batay sa maraming salik. Una, ang LRTA ay kontraktwal na nag-obliga sa sarili na pondohan ang retirement fund ng METRO para sa retirement o severance pay ng mga empleyado ng METRO bilang bahagi ng mga gastos sa operasyon ng METRO. Ang obligasyong ito ay naitatag sa pamamagitan ng isang kasunduan sa operasyon at pamamahala (O&M agreement) sa pagitan ng LRTA at METRO, kung saan babayaran ng LRTA ang METRO para sa mga gastos sa operasyon.

    Bilang karagdagan, ipinunto ng Korte na kahit na walang direktang employer-employee relationship, ang LRTA ay solidarily liable bilang isang indirect employer ng mga dating empleyado ng METRO. Binibigyang-kahulugan ng Artikulo 107 ng Labor Code ang isang indirect employer bilang isang entity na nagko-kontrata sa isang independent contractor para sa pagganap ng isang trabaho. Dahil kinontrata ng LRTA ang METRO upang pamahalaan at patakbuhin ang Metro Manila light rail transit, ang LRTA ay nagiging isang indirect employer.

    Binanggit ng Artikulo 109 ng Labor Code ang tungkol sa solidary liability na nag-uutos na “ang bawat employer o indirect employer ay dapat managot kasama ang kanyang contractor o subcontractor para sa anumang paglabag sa anumang probisyon ng Code na ito. Para sa mga layunin ng pagtukoy sa lawak ng kanilang civil liability sa ilalim ng Kabanatang ito, sila ay ituturing na mga direktang employer.”

    Ayon sa Korte:

    Art. 107. Indirect employer. – The provisions of the immediately preceding article shall likewise apply to any person, partnership, association or corporation which, not being an employer, contracts with an independent contractor for the performance of any work, task, job or project.

    Art. 109. Solidary liability. – The provisions of existing laws to the contrary notwithstanding, every employer or indirect employer shall be held responsible with his contractor or subcontractor for any violation of any provision of this Code. For purposes of determining the extent of their civil liability under this Chapter, they shall be considered as direct employers.

    Mahalaga ring isaalang-alang na dati nang nagdesisyon ang Korte Suprema sa katulad na kaso (Light Rail Transit Authority v. Mendoza), kung saan sinabi nitong mananagot ang LRTA sa natitirang 50% ng separation pay ng mga empleyado. Dahil dito, inilapat ang doktrina ng stare decisis, na nagsasaad na ang isang prinsipyong legal na pinagtibay ng isang hukuman ay dapat sundin sa mga sumusunod na kaso na may katulad na katotohanan.

    FAQs

    Ano ang pangunahing isyu sa kasong ito? Kung ang LRTA ay mananagot sa balanse ng separation pay ng mga dating empleyado ng METRO, kahit na walang direktang employer-employee relationship.
    Ano ang ginampanan ng LRTA sa operasyon ng METRO? Kinontrata ng LRTA ang METRO upang pamahalaan at patakbuhin ang Metro Manila light rail transit.
    Paano tinukoy ng Korte ang LRTA bilang isang indirect employer? Dahil kinontrata ng LRTA ang METRO para sa operasyon, itinuring ang LRTA bilang indirect employer ng mga empleyado ng METRO.
    Ano ang ibig sabihin ng solidary liability sa kasong ito? Nangangahulugan ito na ang LRTA at METRO ay parehong responsable para sa pagbabayad ng separation pay, at maaaring habulin ng mga empleyado ang alinman sa kanila para sa buong halaga.
    Ano ang doktrina ng stare decisis? Ito ay isang legal na prinsipyo na nangangailangan sa mga hukuman na sundin ang mga nakaraang desisyon sa mga kasong may katulad na katotohanan.
    Nagkaroon ba ng naunang kaso tungkol sa parehong isyu? Oo, sa Light Rail Transit Authority v. Mendoza, pinasiyahan na ang LRTA ay mananagot sa separation pay ng mga empleyado ng METRO.
    Ano ang kahalagahan ng desisyon ng Korte? Tinitiyak nito na ang mga korporasyon na pag-aari ng gobyerno ay mananagot sa mga obligasyon sa paggawa sa mga kaso kung saan mayroong relasyon sa isang subsidiary corporation.
    Ano ang implikasyon ng Artikulo 109 ng Labor Code sa kasong ito? Nililinaw ng Artikulo 109 na dapat managot ang employer o indirect employer kasama ng kaniyang contractor o subcontractor sa ano mang paglabag ng probisyon sa ilalim ng Code na ito.

    Sa kabuuan, ang kasong ito ay nagpapakita ng pangako ng Korte Suprema sa pagprotekta ng mga karapatan ng mga manggagawa at pagtiyak na ang mga korporasyon, maging ang mga pag-aari ng gobyerno, ay tumutupad sa kanilang mga obligasyon. Sa pamamagitan ng pagpapatibay sa solidary liability ng LRTA, ang Korte ay nagpadala ng isang malinaw na mensahe na ang mga empleyado ay hindi dapat magdusa dahil sa mga komplikadong corporate structures o kasunduan.

    Para sa mga katanungan hinggil sa aplikasyon ng ruling na ito sa mga tiyak na sitwasyon, mangyaring makipag-ugnayan sa ASG Law sa pamamagitan ng contact o sa pamamagitan ng email sa frontdesk@asglawpartners.com.

    Disclaimer: Ang pagsusuri na ito ay ibinigay para sa mga layuning pang-impormasyon lamang at hindi bumubuo ng legal na payo. Para sa tiyak na legal na gabay na iniayon sa iyong sitwasyon, mangyaring kumunsulta sa isang kwalipikadong abogado.
    Source: Light Rail Transit Authority, G.R. No. 188047, November 28, 2016

  • Kailan Hahawiin ang Tabing ng Korporasyon: Pagtalakay sa Pananagutan ng Magulang na Korporasyon

    Paghihiwalay ng Personalidad ng Korporasyon: Hindi Laging Nangangahulugan ng Proteksyon

    G.R. No. 199687 & 201537 – Pacific Rehouse Corporation v. Court of Appeals and Export and Industry Bank, Inc.

    Sa mundo ng negosyo, madalas nating marinig ang tungkol sa “corporate veil” o tabing ng korporasyon. Ito ang legal na konsepto na naghihiwalay sa isang korporasyon bilang isang indibidwal na entidad mula sa mga may-ari o shareholders nito. Ngunit, ano ang mangyayari kung ang isang korporasyon ay ginagamit lamang bilang kasangkapan o “alter ego” ng ibang korporasyon para makaiwas sa pananagutan? Maaari bang balewalain ng korte ang tabing na ito at ipanagot ang magulang na korporasyon sa mga obligasyon ng subsidiary nito? Ito ang susing tanong na sinagot ng Korte Suprema sa kasong Pacific Rehouse Corporation v. Court of Appeals and Export and Industry Bank, Inc., kung saan tinalakay ang limitasyon ng doktrina ng “piercing the corporate veil” o paghawì sa tabing ng korporasyon.

    Ang Konsepto ng Piercing the Corporate Veil

    Ang doktrina ng “piercing the corporate veil” ay isang eksepsiyon sa pangkalahatang tuntunin ng limitadong pananagutan ng korporasyon. Ayon sa ating Corporate Code, ang isang korporasyon ay may sariling legal na personalidad, hiwalay at iba sa mga shareholders nito. Ibig sabihin, ang mga personal na ari-arian ng shareholders ay karaniwang hindi maaaring gamitin para bayaran ang mga utang o obligasyon ng korporasyon, at vice versa. Gayunpaman, hindi ito nangangahulugan na ang paghihiwalay na ito ay absolute.

    May mga pagkakataon kung saan hahawiin ng korte ang tabing ng korporasyon at ituturing na iisa lamang ang korporasyon at ang mga may kontrol dito. Ginagawa ito upang maiwasan ang pang-aabuso sa corporate fiction, tulad ng paggamit ng korporasyon para makapanloko, makaiwas sa legal na obligasyon, o gumawa ng iba pang hindi makatarungang gawain. Ang Artikulo 14 ng ating Corporation Code ay nagtatakda na ang korporasyon ay may personalidad na hiwalay sa mga shareholders nito, ngunit ang jurisprudence ay nagpapahintulot na balewalain ito sa tiyak na mga sitwasyon.

    Ayon sa Korte Suprema sa kasong Concept Builders, Inc. v. NLRC:

    “When the notion of legal entity is used to defeat public convenience, justify wrong, protect fraud, or defend crime, the law will regard the corporation as an association of persons, or in case of two corporations, merge them into one.”

    Mahalaga ring maunawaan ang “alter ego theory” o teorya ng “another self,” na kadalasang ginagamit sa piercing the corporate veil. Sa ilalim ng teoryang ito, ang isang korporasyon ay itinuturing lamang na kasangkapan o “alter ego” ng isa pang korporasyon o indibidwal dahil sa kontrol at dominasyon na ipinapataw dito. Ngunit, hindi sapat ang simpleng kontrol lamang. Kailangan ding mapatunayan na ang kontrol na ito ay ginamit para makagawa ng pandaraya o hindi makatarungang gawain na nagdulot ng pinsala sa ibang partido.

    Ang Mga Pangyayari sa Kaso ng Pacific Rehouse

    Ang kaso ng Pacific Rehouse ay nagsimula sa isang reklamo laban sa EIB Securities Inc. (E-Securities) dahil sa umano’y hindi awtorisadong pagbebenta ng shares of stock. Nanalo ang Pacific Rehouse Corporation at iba pang mga kumpanya (petisyoners) sa RTC at iniutos na ibalik ng E-Securities ang shares. Ngunit, nang hindi maipatupad ang writ of execution laban sa E-Securities, hiniling ng mga petisyoners na isama ang Export and Industry Bank (Export Bank) sa alias writ of execution. Ang argumento nila: ang E-Securities ay “alter ego” lamang ng Export Bank dahil ito ay wholly-owned subsidiary nito.

    Pumabor ang RTC sa petisyoners at nag-isyu ng alias writ of execution laban sa Export Bank, kahit hindi ito naging partido sa orihinal na kaso. Binawi naman ito ng Court of Appeals (CA), na nagsabing hindi sapat ang pagiging magulang na korporasyon para hawiin ang corporate veil. Dinala ng mga petisyoners ang kaso sa Korte Suprema.

    Narito ang mahahalagang punto sa procedural journey ng kaso:

    • RTC Makati: Nag-isyu ng alias writ of execution laban sa Export Bank.
    • Court of Appeals: Binaliktad ang RTC at pinawalang-bisa ang alias writ of execution laban sa Export Bank.
    • Korte Suprema: Inapirmahan ang desisyon ng Court of Appeals.

    Sa Korte Suprema, ang pangunahing isyu ay kung tama ba ang CA sa pagpawalang-bisa sa utos ng RTC na ipanagot ang Export Bank sa obligasyon ng E-Securities sa pamamagitan ng piercing the corporate veil. Sinuri ng Korte Suprema ang mga argumento at ebidensya na iniharap ng mga petisyoners.

    Binigyang-diin ng Korte Suprema ang kahalagahan ng due process. Ayon sa desisyon:

    “A corporation not impleaded in a suit cannot be subject to the court’s process of piercing the veil of its corporate fiction. In that situation, the court has not acquired jurisdiction over the corporation and, hence, any proceedings taken against that corporation and its property would infringe on its right to due process.”

    Ipinaliwanag ng Korte Suprema na bago pa man hawiin ang tabing ng korporasyon, kailangan munang magkaroon ng hurisdiksyon ang korte sa korporasyon na gustong papanagutin. Sa kasong ito, hindi kailanman naging partido ang Export Bank sa orihinal na kaso laban sa E-Securities, at hindi rin ito na-serve ng summons. Kaya, walang hurisdiksyon ang RTC sa Export Bank upang ito ay papanagutin sa pamamagitan ng piercing the corporate veil.

    Dagdag pa, sinabi ng Korte Suprema na hindi napatunayan ng mga petisyoners na ginamit ng Export Bank ang E-Securities para makapanloko o gumawa ng hindi makatarungang gawain. Hindi sapat ang pagiging magulang na korporasyon at ang pagkakaroon ng kontrol sa subsidiary para hawiin ang corporate veil. Kailangan pa ring patunayan ang pagkakaroon ng fraud o wrong-doing.

    Praktikal na Implikasyon ng Kaso

    Ang kasong ito ay nagbibigay-diin sa limitasyon ng doktrina ng piercing the corporate veil. Hindi ito isang madaling gamiting remedyo para papanagutin ang magulang na korporasyon sa mga obligasyon ng subsidiary nito. Narito ang ilang mahahalagang aral mula sa kasong ito:

    • Hurisdiksyon ay Mahalaga: Bago pwedeng hawiin ang corporate veil, kailangan munang magkaroon ng hurisdiksyon ang korte sa korporasyon na gustong papanagutin. Kung hindi ito partido sa kaso at hindi na-serve ng summons, walang hurisdiksyon ang korte dito.
    • Hindi Sapat ang Kontrol Lamang: Ang pagiging magulang na korporasyon at pagkakaroon ng kontrol sa subsidiary ay hindi sapat para hawiin ang corporate veil. Kailangan patunayan na ang kontrol na ito ay ginamit para makagawa ng fraud o hindi makatarungang gawain.
    • Burden of Proof: Ang burden of proof para sa piercing the corporate veil ay nasa partido na nag-aakusa. Kailangan nilang magpakita ng malinaw at kapani-paniwalang ebidensya ng fraud o wrong-doing.

    Mga Mahalagang Aral

    • Para sa mga Negosyante: Huwag abusuhin ang corporate fiction. Siguraduhing ginagamit ang subsidiary corporation para sa lehitimong layunin at hindi para makaiwas sa pananagutan.
    • Para sa mga Nagdedemanda: Kung gustong papanagutin ang magulang na korporasyon, siguraduhing implead ito sa kaso at magpakita ng malinaw na ebidensya ng fraud o alter ego relationship. Hindi sapat ang simpleng pag-aakala lamang.

    Mga Madalas Itanong (FAQ)

    Tanong 1: Ano ang ibig sabihin ng “piercing the corporate veil”?
    Sagot: Ito ay isang legal na doktrina kung saan binabalewala ng korte ang hiwalay na personalidad ng korporasyon mula sa mga may-ari nito upang papanagutin sila nang personal sa mga obligasyon ng korporasyon.

    Tanong 2: Kailan karaniwang ginagamit ang piercing the corporate veil?
    Sagot: Ginagamit ito kapag ang corporate fiction ay ginagamit para makapanloko, makaiwas sa legal na obligasyon, o gumawa ng iba pang hindi makatarungang gawain.

    Tanong 3: Ano ang “alter ego theory”?
    Sagot: Ito ay isang teorya sa ilalim ng piercing the corporate veil kung saan itinuturing ang isang korporasyon na “alter ego” lamang ng isa pang korporasyon o indibidwal dahil sa kontrol at dominasyon.

    Tanong 4: Sapat na ba ang pagiging wholly-owned subsidiary para hawiin ang corporate veil?
    Sagot: Hindi. Hindi sapat ang pagiging wholly-owned subsidiary at kontrol lamang. Kailangan patunayan na ginamit ang kontrol para makagawa ng fraud o hindi makatarungang gawain.

    Tanong 5: Ano ang dapat gawin kung gusto kong papanagutin ang magulang na korporasyon sa utang ng subsidiary?
    Sagot: Implead ang magulang na korporasyon sa kaso at magpakita ng malinaw na ebidensya ng alter ego relationship at fraud o wrong-doing.

    Naging kapaki-pakinabang ba sa iyo ang pagtalakay na ito? Kung mayroon kang karagdagang katanungan tungkol sa corporate law o piercing the corporate veil, huwag mag-atubiling kumonsulta sa mga eksperto sa ASG Law. Ang aming mga abogado ay handang tumulong sa iyo. Makipag-ugnayan sa amin sa pamamagitan ng email: hello@asglawpartners.com o bisitahin ang aming contact page dito.



    Source: Supreme Court E-Library
    This page was dynamically generated
    by the E-Library Content Management System (E-LibCMS)