Sa ilalim ng Proclamation No. 50, Series of 1986, ang pagkuha ng Asset Privatization Trust (ngayon ay Privatization and Management Office) ng mga ari-arian ng gobyerno para sa pribatisasyon ay hindi awtomatikong naglilikha ng relasyon ng employer-employee. Hindi nito obligasyon na bayaran ang anumang paghahabol sa pera na nagmumula sa relasyon ng employer-employee maliban kung kusang-loob itong nagpapasailalim sa pananagutan na magbayad. Gayunpaman, ang mga paghahabol sa pera ay dapat ihain sa loob ng tatlong taong panahon sa ilalim ng Artikulo 291 ng Labor Code. Kapag natukoy ang pananagutan, ang isang hiwalay na paghahabol sa pera ay dapat isampa sa Commission on Audit, maliban kung ang mga pondong gagamitin ay nauna nang naaprubahan at naipamahagi.
Nang Bumili ang Gobyerno: Sino ang Mananagot sa mga Sahod ng mga Manggagawa?
Ang kasong ito ay nagsimula nang maghain ng reklamo ang mga miyembro ng NACUSIP/BISUDECO Chapter laban sa Asset Privatization Trust (APT), Bicolandia Sugar Development Corporation (BISUDECO), at iba pa, dahil sa unfair labor practice at mga paghahabol para sa mga benepisyo sa paggawa. Ayon sa mga nagrereklamo, ang pagbebenta ng APT sa BISUDECO ay paglabag sa kanilang Collective Bargaining Agreement (CBA) at isang paraan ng union busting. Ang pangunahing isyu dito ay kung mayroong employer-employee relationship sa pagitan ng APT (kalaunan ay Privatization and Management Office o PMO) at ng mga empleyado ng BISUDECO, at kung mananagot ang PMO na bayaran ang kanilang separation benefits.
Dapat munang suriin kung tama ba ang pagdinig sa kaso sa NLRC, dahil ang pag-apela ay isang pribilehiyong ibinigay ng batas. Sa kasong ito, nalampasan ng PMO ang taning na panahon para maghain ng apela sa NLRC. Gayunpaman, kahit na bigyan natin ng konsiderasyon ang pagiging maluwag sa patakaran, mananatiling hindi papabor ang desisyon sa PMO. Sa simula, hindi mananagot ang PMO sa mga paghahabol ng unyon para sa mga benepisyo sa paggawa. Ang pagkuha nito sa mga ari-arian ng BISUDECO ay hindi para ipagpatuloy ang negosyo nito, kundi para pangalagaan ang mga ari-arian para sa pribatisasyon.
Ang mahalagang tanong dito ay kung ang APT ba ay naging employer ng mga manggagawa ng BISUDECO nang ito ay kinuha ang mga ari-arian nito. Ayon sa Proclamation No. 50, ang paglipat ng ari-arian ng gobyerno ay para lamang sa layunin ng disposisyon, likidasyon, at/o pribatisasyon. Ibig sabihin, hindi nito intensyon na maging employer ng mga dating empleyado.
Ang paglipat ng anumang asset ng gobyerno nang direkta sa pambansang pamahalaan gaya ng ipinag-uutos dito ay para lamang sa layunin ng disposisyon, likidasyon at/o pribatisasyon, anuman ang import sa nakalakip na deed of assignment sa kabaligtaran. Samakatuwid, ang naturang paglilipat ay hindi dapat gumana upang awtomatikong ibalik ang mga asset na iyon sa pangkalahatang pondo o sa pambansang patrimonya, at hindi dapat mangailangan ng tiyak na nagpapagana ng batas upang pahintulutan ang kanilang kasunod na disposisyon, ngunit mananatili bilang mga nararapat na inilaang mga pampublikong pag-aari na nakalaan para sa pagtatalaga, paglipat o paglilipat sa ilalim ng lagda ng Ministro ng Pananalapi o ang kanyang duly authorized representative, na sa pamamagitan nito ay awtorisado para sa layuning ito, sa anumang entity ng disposisyon na inaprubahan ng Komite alinsunod sa mga probisyon ng Proklamasyong ito.
Gayunpaman, sa kasong ito, kusang-loob na inako ng PMO ang pananagutan na bayaran ang mga benepisyo sa pagretiro ng mga empleyado ng BISUDECO sa oras na mapribatisa ang korporasyon. Ipinakita sa kaso na naglabas ng resolusyon ang APT na nagpapahintulot sa pagbabayad ng separation benefits sa mga empleyado ng BISUDECO sa panahon ng pribatisasyon. Dahil dito, kinilala ng PMO ang kanilang contractual obligation na magbayad para sa benepisyo na nagmumula sa employer-employee relationship.
Sinabi pa ng PMO na hindi sila dapat magbayad dahil sa pagkalugi ng BISUDECO. Sa ilalim ng Artikulo 298 ng Labor Code, hindi kailangang magbayad ng separation pay ang employer kung ang pagsasara ng negosyo ay dahil sa malubhang pagkalugi. Ngunit ang exemption na ito ay para lamang sa mga employer at hindi sa PMO. Bukod pa rito, kahit na substitute employer ang PMO, hindi pa rin mag-a-apply ang exemption kung boluntaryong akuin ng employer ang obligasyon na magbayad sa mga natanggal na empleyado, anuman ang financial situation ng employer.
Huling argumento ng PMO ay nag-prescribe na ang karapatan ng mga manggagawa na maghain ng kanilang mga claims sa ilalim ng Article 291 ng Labor Code. Nakasaad doon na ang lahat ng money claims na nagmula sa employer-employee relations ay dapat ihain sa loob ng tatlong taon. Ayon sa korte, bagamat natapos ang kanilang trabaho noong Setyembre 30, 1992, ang reklamo nila ay naihain sa loob ng taning na panahon dahil ginawa ito noong Abril 24, 1996.
Mahalaga ring tandaan na hindi dapat mawala sa mga manggagawa ang kanilang mga benepisyo sa pagreretiro. Garantiya ng Saligang Batas ang proteksyon sa mga karapatan ng mga manggagawa. Kahit na sa una ay tumanggi silang tanggapin ang kanilang mga tseke, hindi ito dapat maging dahilan upang ipagkait sa kanila ang kanilang mga benepisyo, lalo na’t tinanggap ng kanilang mga kasamahan ang kanilang mga benepisyo nang walang hiwalay na paghahain sa Commission on Audit.
FAQs
| Ano ang pangunahing isyu sa kasong ito? | Kung mananagot ang Privatization and Management Office (PMO) na bayaran ang separation benefits ng mga dating empleyado ng Bicolandia Sugar Development Corporation (BISUDECO) matapos itong ipasa sa pribatisasyon. |
| Ano ang posisyon ng PMO sa kaso? | Ikinatwiran ng PMO na wala silang employer-employee relationship sa mga manggagawa, na ang pagsasara ng BISUDECO ay dahil sa pagkalugi, at nag-expire na ang karapatan ng mga manggagawa na maghain ng claim. |
| Ano ang sinabi ng korte tungkol sa employer-employee relationship? | Sa una, walang employer-employee relationship. Ngunit nang maglabas ng resolusyon ang Asset Privatization Trust (APT) na magbayad ng benepisyo sa panahon ng pribatisasyon, kusang-loob nilang inako ang pananagutan. |
| Maaari bang maiwasan ng PMO ang pagbabayad dahil sa pagkalugi ng BISUDECO? | Hindi. Bagamat karaniwang exempted ang isang kumpanya sa pagbabayad ng separation pay kapag nalugi, hindi ito applicable sa kasong ito dahil kusang-loob na inako ng PMO ang obligasyon na magbayad ng separation benefits. |
| Nag-expire na ba ang karapatan ng mga manggagawa na maghain ng claim? | Hindi. Ang kaso ay inihain sa loob ng tatlong taon mula nang matapos ang trabaho ng mga manggagawa at tinanggap nila ang karapatan na magbayad sa benepisyo. |
| Bakit mahalaga ang Saligang Batas sa kasong ito? | Ginagarantiyahan ng Saligang Batas ang proteksyon ng karapatan ng mga manggagawa, kaya hindi sila dapat mawalan ng benepisyo na tinatamasa ng iba. |
| Kailangan pa bang dumaan sa Commission on Audit (COA) para makuha ang benepisyo? | Hindi na kailangan. Dahil naaprubahan na ang pondo at inilabas na ang tseke, maaari nang i-release ang benepisyo sa mga manggagawa nang hindi dumadaan sa COA. |
| Ano ang implikasyon ng desisyon na ito para sa iba pang mga kaso ng pribatisasyon? | Ipinapakita ng desisyon na kahit walang direktang employer-employee relationship, mananagot ang gobyerno sa mga benepisyo ng mga manggagawa kung boluntaryo nitong inako ang responsibilidad sa panahon ng pribatisasyon. |
Sa pangkalahatan, pinagtibay ng Korte Suprema ang desisyon ng Court of Appeals na pabor sa mga manggagawa, na nagpapakita ng proteksyon sa kanilang mga karapatan sa panahon ng pribatisasyon. Pinaninindigan ng kasong ito na hindi dapat kalimutan ang mga karapatan ng manggagawa lalo na kapag ang mga desisyon ay makakaapekto sa kanilang kabuhayan.
For inquiries regarding the application of this ruling to specific circumstances, please contact ASG Law through contact or via email at frontdesk@asglawpartners.com.
Disclaimer: This analysis is provided for informational purposes only and does not constitute legal advice. For specific legal guidance tailored to your situation, please consult with a qualified attorney.
Source: Republic of the Philippines vs. National Labor Relations Commission, G.R. No. 174747, March 09, 2016