Tag: Financial Institution

  • Pagpapawalang-bisa sa Regulasyon ng Buwis: Ang Limitasyon sa Kapangyarihan ng BIR na Magtakda ng Pamamaraan ng Pagkuwenta

    Sa isang desisyon na nagpapatibay sa mga limitasyon ng kapangyarihan ng Bureau of Internal Revenue (BIR), ipinawalang-bisa ng Korte Suprema ang Revenue Regulations No. 4-2011 (RR 4-2011). Ang regulasyong ito ay nagtatakda ng paraan kung paano dapat hatiin ng mga bangko at iba pang institusyong pinansyal ang kanilang mga gastos para sa pag-uulat ng buwis. Ayon sa Korte Suprema, lumampas ang BIR sa kanilang kapangyarihan dahil ang RR 4-2011 ay nagtatakda ng mga panuntunan na hindi nakabatay sa Tax Code, at sa katunayan ay binabago pa nito ang batas. Ang desisyon na ito ay nagbibigay-diin sa prinsipyo na ang mga regulasyon ng buwis ay dapat na naaayon sa batas at hindi maaaring magpataw ng mga karagdagang restriksyon na wala sa orihinal na batas. Sa madaling salita, hindi maaaring basta-basta baguhin ng BIR ang Tax Code sa pamamagitan lamang ng paglalabas ng regulasyon.

    Pinagtibay na Accounting Method: Lumalabag ba ang Regulasyon sa Kapangyarihan ng Kongreso?

    Ang kasong ito ay nag-ugat sa pagpapalabas ng Department of Finance (DOF) at BIR ng RR 4-2011, na nagtatakda ng mga panuntunan sa paghati ng mga gastos ng mga bangko at iba pang institusyong pinansyal. Ayon sa RR 4-2011, ang mga bangko ay maaari lamang ibawas ang mga gastos na nauugnay sa kanilang Regular Banking Units (RBU) upang makuha ang taxable income. Ang mga gastos na nauugnay sa kanilang Foreign Currency Deposit Units (FCDU) o Offshore Banking Unit (OBU) ay hindi maaaring ibawas. Kinuwestiyon ng mga respondent na bangko ang bisa ng RR 4-2011, dahil umano’y lumalabag ito sa Tax Code at sa kanilang karapatang pumili ng paraan ng pagkuwenta.

    Idiniin ng Korte Suprema na ang kapangyarihan ng mga ahensya ng gobyerno na magpatupad ng mga panuntunan ay limitado lamang sa kung ano ang nakasaad sa batas. Ang mga panuntunan ay dapat na naaayon sa layunin ng batas at hindi maaaring sumalungat dito. Sa kasong ito, nakita ng Korte Suprema na ang RR 4-2011 ay sumasalungat sa Section 43 ng Tax Code, na nagbibigay sa mga taxpayer ng karapatang pumili ng kanilang accounting method. Ang pagtatakda ng BIR ng isang tiyak na accounting method para sa paghati ng mga gastos ay arbitraryo at lumalabag sa karapatan ng mga taxpayer.

    Bukod pa rito, napag-alaman ng Korte Suprema na ang RR 4-2011 ay lumalampas sa saklaw ng Section 50 ng Tax Code. Ang seksyon na ito ay nagbibigay sa CIR ng kapangyarihang maghati ng kita o mga deductions sa pagitan ng dalawa o higit pang organisasyon kung kinakailangan upang maiwasan ang pagtakas sa buwis o upang malinaw na ipakita ang kita.

    “Sa kaso ng dalawa o higit pang organisasyon, kalakal o negosyo (incorporated man o hindi at organisado man sa Pilipinas o hindi) na pagmamay-ari o kontrolado nang direkta o hindi direkta ng parehong interes, ang Komisyoner ay may awtoridad na ipamahagi, paghati-hatian o ilaan ang kabuuang kita o mga pagbabawas sa pagitan ng naturang organisasyon, kalakal o negosyo, kung matukoy niya na ang naturang pamamahagi, paghati-hatian o paglalaan ay kinakailangan upang maiwasan ang pag-iwas sa mga buwis o upang malinaw na ipakita ang kita ng anumang naturang organisasyon, kalakal o negosyo.”

    Ang Section 50 ay limitado lamang sa paglalaan ng mga gastos sa pagitan ng dalawa o higit pang magkakahiwalay na organisasyon. Hindi ito maaaring gamitin upang magtakda ng panuntunan sa pagitan ng iba’t ibang units sa loob ng isang bangko o financial institution. Sa pagpapalabas ng RR 4-2011, ipinagkait ng BIR sa mga taxpayer ang karapatang magbawas ng gastos ayon sa Section 34 ng Tax Code. Ang RR 4-2011 ay nagpataw ng karagdagang kondisyon para sa deductibility ng mga gastos na wala sa Tax Code.

    Sa huli, sinabi ng Korte Suprema na hindi rin sumunod ang BIR sa due process sa paglalabas ng RR 4-2011. Dapat ay nagsagawa ng konsultasyon sa mga apektadong partido bago ipinatupad ang regulasyon. Dahil dito, ipinawalang-bisa ng Korte Suprema ang RR 4-2011 dahil lumampas ito sa kapangyarihan ng BIR at lumabag sa karapatan ng mga taxpayer.

    Sa ganitong konteksto, nilinaw ng Korte Suprema na ang paglalaan ng mga gastusin na dapat ibawas at hindi ibawas ay tahasang binago at binawasan ng RR 4-2011, na hindi naaayon sa batas at umiiral na jurisprudence. Upang matiyak na ang lahat ay walang kinikilingan sa ilalim ng batas, dapat na ang panukalang pagbabawas sa buwis ay malinaw na nakasaad para sa mga nagbabayad ng buwis.

    FAQs

    Ano ang pangunahing isyu sa kasong ito? Ang pangunahing isyu ay kung may kapangyarihan ba ang BIR na magtakda ng accounting method para sa paghati ng mga gastos ng mga bangko at iba pang institusyong pinansyal.
    Ano ang pinawalang-bisa ng Korte Suprema? Pinawalang-bisa ng Korte Suprema ang Revenue Regulations No. 4-2011 (RR 4-2011) dahil lumampas umano ito sa kapangyarihan ng BIR.
    Bakit ipinawalang-bisa ang RR 4-2011? Ipinawalang-bisa ang RR 4-2011 dahil sumasalungat ito sa Tax Code at nagtatakda ng mga karagdagang restriksyon na wala sa orihinal na batas.
    Ano ang Section 43 ng Tax Code? Ang Section 43 ng Tax Code ay nagbibigay sa mga taxpayer ng karapatang pumili ng kanilang accounting method.
    Ano ang Section 50 ng Tax Code? Ang Section 50 ng Tax Code ay nagbibigay sa CIR ng kapangyarihang maghati ng kita o mga deductions sa pagitan ng dalawa o higit pang organisasyon kung kinakailangan.
    Ano ang due process? Ang due process ay ang karapatan ng mga tao na marinig at bigyan ng pagkakataong magpaliwanag bago ipatupad ang isang regulasyon.
    Sino ang mga respondent sa kaso? Ang mga respondent sa kaso ay ang mga bangko at iba pang institusyong pinansyal na kinuwestiyon ang bisa ng RR 4-2011.
    Ano ang praktikal na epekto ng desisyon na ito? Ang praktikal na epekto ng desisyon na ito ay ang mga bangko at iba pang institusyong pinansyal ay hindi na kailangang sumunod sa accounting method na itinakda sa RR 4-2011.

    Ang desisyong ito ay isang paalala sa mga ahensya ng gobyerno na ang kanilang kapangyarihan ay limitado lamang sa kung ano ang nakasaad sa batas. Dapat silang sumunod sa batas at hindi maaaring magpataw ng mga karagdagang restriksyon na wala sa orihinal na batas. Ang desisyon ay magbibigay-daan sa mga bangko at mga institusyong pampinansyal upang gamitin ang paraan ng accounting na naaayon sa kanilang pangangailangan at negosyo, nang hindi pinipilit ng BIR.

    Para sa mga katanungan tungkol sa paglalapat ng ruling na ito sa mga partikular na sitwasyon, mangyaring makipag-ugnayan sa ASG Law sa pamamagitan ng contact o sa pamamagitan ng email sa frontdesk@asglawpartners.com.

    Disclaimer: Ang pagsusuring ito ay para lamang sa layuning pang-impormasyon at hindi bumubuo ng legal na payo. Para sa tiyak na legal na gabay na iniayon sa iyong sitwasyon, mangyaring kumunsulta sa isang kwalipikadong abogado.
    Source: DEPARTMENT OF FINANCE (DOF) VS. ASIA UNITED BANK, G.R. Nos. 240163 & 240168-69, December 01, 2021

  • Paglilipat ng mga ‘Non-Performing Loans’ (NPLs): Kailangan Ba ang Paunang Abiso?

    Sa kasong ito, nilinaw ng Korte Suprema na ang responsibilidad sa pagbibigay ng paunang abiso sa mga umuutang tungkol sa paglilipat ng kanilang ‘non-performing loans’ (NPLs) ay nakasalalay sa financial institution, hindi sa ‘special purpose vehicle’ (SPV) na bumibili ng mga ito. Ang desisyong ito ay mahalaga dahil binibigyang-diin nito ang proteksyon ng mga umuutang sa mga transaksyon ng NPL at pinapaliwanag ang mga obligasyon ng mga bangko at iba pang financial institution sa prosesong ito. Ang kawalan ng abiso ay maaaring makaapekto sa bisa ng paglilipat ng utang.

    Paglipat ng Utang: Kaninong Responsibilidad ang Magpaalam?

    Ang kasong ito ay nagmula sa pagkakautang ng TJR Industrial Corporation kay Allied Bank. Inilipat ng Allied Bank ang mga ‘non-performing loans’ (NPLs) nito, kasama ang utang ng TJR Industrial Corporation, sa Grandholdings Investments, isang ‘special purpose vehicle’ (SPV). Nang humiling ang Grandholdings sa Court of Appeals (CA) na mapalitan ang Allied Bank bilang partido sa kaso, ito ay tinanggihan dahil walang patunay na naabisuhan ang TJR Industrial Corporation tungkol sa paglilipat, alinsunod sa Republic Act (R.A.) No. 9182, o ang “Special Purpose Vehicle Act of 2002”. Ang pangunahing tanong dito ay: Sino ba ang dapat magbigay ng abiso sa mga umuutang tungkol sa paglilipat ng kanilang NPLs – ang financial institution ba o ang SPV?

    Ayon sa Korte Suprema, ang responsibilidad sa pagbibigay ng paunang abiso ay nasa financial institution, sa kasong ito, ang Allied Bank. Ang Section 12(a) ng R.A. No. 9182 ay malinaw na nagsasaad na walang paglilipat ng NPLs sa isang SPV ang magiging epektibo maliban kung ang financial institution ay nagbigay ng paunang abiso sa mga umuutang. Hindi obligasyon ng SPV na abisuhan ang mga umuutang dahil sila ay humahalili lamang sa mga karapatan at obligasyon ng Allied Bank. Ang tungkuling sumunod sa kinakailangang abiso ay nasa financial institution na naglipat ng kanyang NPLs sa SPV.

    SEC. 12. Notice and Manner of Transfer of Assets.–

    (a)
    No transfer of NPLs to an SPV shall take effect unless the FI concerned shall give prior notice, pursuant to the Rules of Court, thereof to the borrowers of the NPLs and all persons holding prior encumbrances upon the assets mortgaged or pledged. Such notice shall be in writing to the borrower by registered mail at their last known address on file with the FI. The borrower and the FI shall be given a period of at most ninety (90) days upon receipt of notice, pursuant to the Rules of Court, to restructure or renegotiate the loan under such terms and conditions as may be agreed upon by the borrower and the FIs concerned.

    Ang pagkakaroon ng ‘Certificate of Eligibility’ na ibinigay ng Bangko Sentral ng Pilipinas (BSP) sa Allied Bank ay nagpapatunay na sumunod ang bangko sa mga kinakailangang kondisyon, kasama na ang pagbibigay ng paunang abiso sa mga umuutang. Ang isang ‘Certificate of Eligibility’ ay dokumentong ibinibigay sa mga bangko at non-bank financial institutions (NBQBs) na nagsasagawa ng quasi-banking functions na nagpapatunay sa pagiging karapat-dapat ng kanilang mga NPLs para sa mga tax exemptions at privileges na ipinagkaloob ng R.A. No. 9182.

    Bago mailipat ng isang bangko o NBQB ang kanyang mga NPAs sa isang SPV, kinakailangan itong mag-file ng aplikasyon para sa eligibility ng mga NPAs na ito alinsunod sa SPV Rule 12 ng Implementing Rules and Regulations ng Special Purpose Vehicle (SPV) Act of 2002. Kabilang sa mga rekisitos ay ang sertipikasyon mula sa FI na ang notification requirement sa mga borrowers ay nasunod, at ang maximum 90-day period para sa renegotiation at restructuring ay nasunod din.

    Sa kabila ng katotohanan na ang pagpapalit ng partido dahil sa paglipat ng interes ay hindi mandatoryo, ang pagpapasya ng korte ay dapat na nakabatay sa batas at mga naaangkop na prinsipyo. Bagamat binigyang-diin ng CA ang desisyon sa kasong Asset Pool A (SPV-AMC), Inc. v. Court of Appeals kung saan sinabi na kailangan ang paunang abiso upang maging epektibo ang paglilipat ng NPL, nagkakaiba ang mga pangyayari sa dalawang kaso. Sa Asset Pool, nabigo ang SPV na patunayan na nag-file ang bangko ng aplikasyon para sa eligibility bilang NPA ng utang ng borrower, at na nabigyan ang mga borrower ng 90 araw upang i-restructure ang kanilang utang. Samantala, sa kasong ito, naipakita ng petitioner ang Certificate of Eligibility na ibinigay ng BSP, na nagpapatunay na sinunod ng Allied Bank ang mga kondisyon para sa pag-isyu nito. Dahil dito, ang deed of assignment ay balido, at ang petitioner ay humahalili sa karapatan ng Allied Bank bilang creditor ng mga pribadong respondent.

    FAQs

    Ano ang pangunahing isyu sa kasong ito? Ang pangunahing isyu ay kung sino ang may responsibilidad na magbigay ng abiso sa mga umuutang tungkol sa paglilipat ng kanilang ‘non-performing loans’ (NPLs) sa isang ‘special purpose vehicle’ (SPV) – ang financial institution o ang SPV?
    Ano ang ‘special purpose vehicle’ (SPV)? Ang SPV ay isang korporasyon na binuo upang bumili ng mga ‘non-performing loans’ (NPLs) mula sa mga financial institution, na naglalayong tulungan ang mga bangko na bawasan ang kanilang mga проблемadong asset.
    Ano ang ‘non-performing loan’ (NPL)? Ang NPL ay isang utang kung saan hindi na nakakapagbayad ang umuutang, at itinuturing itong проблемadong asset para sa financial institution.
    Bakit mahalaga ang ‘Certificate of Eligibility’? Ang Certificate of Eligibility ay nagpapatunay na ang mga ‘non-performing assets’ (NPAs) ng isang financial institution ay karapat-dapat para sa mga tax exemptions at privileges na ipinagkaloob ng R.A. No. 9182.
    Ano ang sinasabi ng Section 12(a) ng R.A. No. 9182? Sinasabi ng Section 12(a) na walang paglilipat ng NPLs sa isang SPV ang magiging epektibo maliban kung ang financial institution ay nagbigay ng paunang abiso sa mga umuutang.
    Kung hindi naabisuhan ang umuutang, ano ang epekto nito sa paglilipat ng utang? Kung hindi naabisuhan ang umuutang, maaaring makaapekto ito sa bisa ng paglilipat ng utang sa SPV.
    Sino ang dapat magpatunay na nabigyan ng abiso ang umuutang? Ang financial institution ang dapat magpatunay na nabigyan ng abiso ang umuutang, bilang bahagi ng kanilang aplikasyon para sa ‘Certificate of Eligibility’.
    Ano ang kahalagahan ng desisyong ito sa mga umuutang? Pinoprotektahan ng desisyong ito ang mga umuutang sa pamamagitan ng pagtiyak na sila ay nabibigyan ng abiso tungkol sa paglilipat ng kanilang utang, na nagbibigay sa kanila ng pagkakataon na makipag-ayos o i-restructure ang kanilang utang.

    Sa kabuuan, ang desisyon ng Korte Suprema ay naglilinaw sa mga responsibilidad ng mga financial institution at SPV sa paglilipat ng mga NPLs, na nagbibigay-diin sa proteksyon ng mga karapatan ng mga umuutang. Ang pagsunod sa mga proseso ng abiso ay mahalaga upang matiyak ang bisa ng paglilipat at mapangalagaan ang interes ng lahat ng partido.

    For inquiries regarding the application of this ruling to specific circumstances, please contact ASG Law through contact or via email at frontdesk@asglawpartners.com.

    Disclaimer: This analysis is provided for informational purposes only and does not constitute legal advice. For specific legal guidance tailored to your situation, please consult with a qualified attorney.
    Source: GRANDHOLDINGS INVESTMENTS VS. COURT OF APPEALS, G.R. No. 221271, June 19, 2019