Kategorya: Remedial Law

  • Doble Benta ng Lupa: Kailan Hindi Sapat ang Rehistro Para Mapanalo ang Kaso?

    Hindi Laging Panalo ang Nakapagparehistro: Doble Benta at ang Kahalagahan ng Good Faith

    G.R. No. 200173, April 15, 2013
    SPS. ESMERALDO D. VALLIDO AND ARSENIA M. VALLIDO, REP. BY ATTY. SERGIO C. SUMAYOD, PETITIONERS, VS. SPS. ELMER PONO AND JULIET PONO, AND PURIFICACION CERNA-PONO AND SPS. MARIANITO PONO AND ESPERANZA MERO-PONO, RESPONDENTS.

    INTRODUKSYON

    Maraming Pilipino ang nangangarap magkaroon ng sariling lupa. Ngunit paano kung ang lupang binili mo ay naibenta na pala dati sa iba? Ito ang tinatawag na “doble benta,” isang komplikadong sitwasyon na madalas humantong sa usapan sa korte. Sa kaso ng Vallido vs. Pono, tinalakay ng Korte Suprema ang isang mahalagang aral tungkol sa doble benta at kung kailan hindi sapat ang pagpaparehistro ng titulo para masabing ikaw ang tunay na may-ari. Ang kasong ito ay nagpapakita na hindi laging panalo ang nakapagparehistro kung hindi naman siya maituturing na “buyer in good faith” o bumibili nang may mabuting intensyon.

    Ang sentro ng usapin ay isang parsela ng lupa sa Leyte. Dalawang grupo ang nag-aagawan sa pagmamay-ari nito: ang mga Vallido, na nakapagparehistro ng kanilang titulo, at ang mga Pono, na matagal nang naninirahan sa lupa at bumili nito nang mas maaga, ngunit hindi nakapagparehistro agad. Ang pangunahing tanong: sino ang may mas karapatan sa lupa – ang nakapagparehistro o ang unang bumili na hindi nakapagparehistro?

    LEGAL NA KONTEKSTO: ANO ANG DOBLE BENTA AT GOOD FAITH?

    Ang “doble benta” ay tinutukoy sa Article 1544 ng Civil Code bilang sitwasyon kung saan ang isang ari-arian ay naibenta sa dalawa o higit pang magkaibang tao ng iisang nagbebenta. Sa ganitong sitwasyon, kailangan tukuyin kung sino ang may mas karapatan sa ari-arian. Ayon sa batas, may mga patakaran na sinusunod para malaman kung sino ang mananalo sa ganitong laban.

    Narito ang mga patakaran ayon sa Article 1544 ng Civil Code:

    “Kung ang isang bagay na tiyak ay naibenta sa dalawa o higit pang magkaibang tao, ang pagmamay-ari nito ay mapupunta sa taong unang nagmay-ari nito nang may good faith, kung ito ay personal na ari-arian.

    Kung ito naman ay ari-ariang real, ito ay mapupunta sa taong unang nagparehistro nito nang may good faith sa Registry of Property.

    Kung walang rehistrasyon, ang pagmamay-ari ay mapupunta sa taong unang nagmay-ari nito nang may good faith.

    Kung wala rin, sa taong may pinakalumang titulo, basta’t palaging may good faith.”

    Mahalaga ang konsepto ng “good faith” o mabuting intensyon dito. Ang “buyer in good faith” ay isang bumibili na walang kaalaman o impormasyon na may ibang umaangkin o may karapatan sa ari-arian na binibili niya. Sa madaling salita, wala siyang dapat pagdudahan at buong puso siyang naniniwala na malinis ang titulo ng ari-arian at walang ibang problema dito.

    Sa konteksto ng rehistradong lupa sa Pilipinas, ang Torrens System ang umiiral. Layunin nito na magkaroon ng sistema ng rehistrasyon na magbibigay ng katiyakan sa titulo ng lupa. Sa ilalim ng sistemang ito, ang sertipiko ng titulo ay katibayan ng hindi matitinag na pagmamay-ari. Gayunpaman, hindi ito nangangahulugan na ang pagpaparehistro ay awtomatikong magbibigay ng panalo sa lahat ng pagkakataon, lalo na sa kaso ng doble benta. Kinakailangan pa ring suriin kung ang nagparehistro ay “buyer in good faith.”

    PAGBUKAS SA KASO: VALLIDO VS. PONO

    Nagsimula ang kuwento ng kasong ito noong 1953 nang si Martino Dandan ay binigyan ng homestead patent para sa isang lupa sa Leyte. Siya ang naging rehistradong may-ari nito. Noong 1960, ibinenta ni Martino ang bahagi ng lupa kay Purificacion Cerna. Nagkasundo sila at ibinigay ni Martino kay Purificacion ang orihinal na titulo ng lupa. Ngunit hindi nairehistro ang bentahan.

    Makalipas ang ilang taon, noong 1973, ibinenta naman ni Purificacion ang kanyang bahagi ng lupa kay Marianito Pono. Ibinigay rin ni Purificacion kay Marianito ang orihinal na titulo. Hindi rin nairehistro ang bentahan na ito, ngunit nagbayad ng buwis si Marianito at pinayagan ang kanyang anak na si Elmer Pono na magtayo ng bahay sa lupa. Matagal nang naninirahan ang mga Pono sa lupa.

    Samantala, lumipat si Martino sa Cavite. Noong 1990, muli niyang ibinenta ang buong lupa, sa pagkakataong ito sa kanyang apo na si Esmeraldo Vallido. Dahil naibigay na niya ang orihinal na titulo kay Purificacion noong 1960, hindi na niya ito maibigay kay Esmeraldo. Naniwala naman si Esmeraldo sa kanyang lolo at binili ang lupa.

    Noong 1997, nag-apply si Martino para sa bagong kopya ng titulo, sinasabing nawala daw ang orihinal. Pinagbigyan siya ng korte noong 1998. Noong 1999, nairehistro ni Esmeraldo ang bentahan sa kanya at nakakuha ng bagong titulo sa pangalan niya. Dito na nagsimula ang problema.

    Nagsampa ng kaso ang mga Vallido laban sa mga Pono para mapaalis sila sa lupa. Depensa naman ng mga Pono, matagal na silang nakatira doon at bumili sila ng lupa noon pa man. Sa unang desisyon ng Regional Trial Court (RTC), pumanig sa mga Vallido. Ayon sa RTC, dahil nakapagparehistro ang mga Vallido at “buyers in good faith” sila, mas matimbang ang karapatan nila.

    Ngunit hindi sumang-ayon ang Court of Appeals (CA). Binaliktad ng CA ang desisyon ng RTC. Ayon sa CA, hindi maituturing na “buyers in good faith” ang mga Vallido dahil dapat nagduda sila nang makita nilang may ibang nakatira sa lupa. Dahil mas nauna ang bentahan sa mga Pono, mas matimbang ang karapatan nila.

    Umakyat ang kaso sa Korte Suprema.

    DESISYON NG KORTE SUPREMA: GOOD FAITH ANG SUSI

    Sinuri ng Korte Suprema ang kaso at kinatigan ang desisyon ng Court of Appeals. Ayon sa Korte Suprema, hindi maituturing na “buyers in good faith” ang mga Vallido. Ilan sa mga dahilan:

    • Kadugo ang nagbenta: Apo ni Martino si Esmeraldo. Hindi sila maituturing na “third party” o estranghero sa naunang bentahan ni Martino kay Purificacion. Bilang tagapagmana, dapat alam ni Esmeraldo o may “constructive knowledge” siya sa mga transaksyon ng kanyang lolo. “Privies are not third persons. The vendor’s heirs are his privies,” sabi ng Korte Suprema, binanggit ang kasong Pilapil v. Court of Appeals.
    • May nakatira sa lupa: Nang bilhin ni Esmeraldo ang lupa, may mga Pono na doon na nakatira at may bahay pa. Dapat nag-imbestiga si Esmeraldo kung bakit may ibang tao sa lupa at ano ang karapatan nila doon. Hindi sapat na basta umasa lang siya sa sinabi ng kanyang lolo. “Where the land sold was in the possession of a person other than the vendor, the purchaser must go beyond the certificate of title and make inquiries concerning the rights of the actual possessors,” diin ng Korte Suprema.
    • Walang hawak na titulo ang nagbenta: Hindi hawak ni Martino ang orihinal na titulo nang ibenta niya kay Esmeraldo. Dapat nagduda na si Esmeraldo dito.

    Binigyang diin ng Korte Suprema na hindi sapat ang pagpaparehistro kung walang “good faith.” “Mere registration of the sale was not enough as good faith must concur with the registration,” sabi ng Korte Suprema.

    Dahil hindi “buyers in good faith” ang mga Vallido, hindi sila maaaring umasa sa “indefeasibility” o hindi matitinag na katangian ng kanilang titulo. Mas matimbang ang karapatan ng mga Pono dahil sila ang unang bumili at matagal nang nagmamay-ari ng lupa nang may “good faith.” Sila rin ang unang nagmay-ari ng lupa nang may mabuting intensyon.

    PRAKTIKAL NA IMPLIKASYON: ANO ANG ARAL SA ATIN?

    Ang kasong Vallido vs. Pono ay nagtuturo sa atin ng ilang mahalagang aral pagdating sa pagbili ng lupa, lalo na kung may posibilidad ng doble benta:

    Mga Mahalagang Aral:

    1. Hindi sapat ang rehistro, mahalaga ang good faith: Ang pagpaparehistro ng titulo ay mahalaga, ngunit hindi ito garantiya ng panalo kung hindi ka “buyer in good faith.” Kailangan mong maging maingat at siguruhin na wala kang dapat pagdudahan sa transaksyon.
    2. Magsagawa ng masusing imbestigasyon: Bago bumili ng lupa, lalo na kung may nakatira dito, magsagawa ng masusing imbestigasyon. Kausapin ang mga nakatira, alamin kung ano ang karapatan nila, at huwag basta umasa lang sa sinasabi ng nagbebenta. Bisitahin ang lupa at suriin ang paligid.
    3. Suriin ang nagbebenta: Kung hindi hawak ng nagbebenta ang orihinal na titulo, magtanong at magduda. Alamin kung bakit wala sa kanya ang titulo at kung saan ito naroroon.
    4. Kumonsulta sa abogado: Kung may duda o komplikasyon, kumonsulta agad sa abogado na eksperto sa ari-arian. Makakatulong ang abogado sa pag-verify ng titulo, pagsusuri ng mga dokumento, at pagbibigay ng payo legal.

    Ang kasong ito ay paalala na sa pagbili ng ari-arian, hindi lang proseso ang mahalaga, kundi pati na rin ang iyong intensyon at pag-iingat. Ang “good faith” ay isang mahalagang elemento na dapat taglayin ng bawat bumibili upang maprotektahan ang kanilang karapatan.

    MGA KARANIWANG TANONG (FAQ)

    1. Ano ang ibig sabihin ng “doble benta”?
    Ang “doble benta” ay sitwasyon kung saan ang isang ari-arian ay naibenta sa dalawa o higit pang magkaibang tao ng iisang nagbebenta.

    2. Ano ang “buyer in good faith”?
    Ito ay isang bumibili na walang kaalaman o impormasyon na may ibang umaangkin o may karapatan sa ari-arian na binibili niya. Buong puso siyang naniniwala na malinis ang titulo at walang problema ang ari-arian.

    3. Sapat na ba ang pagpaparehistro ng titulo para masabing ako na ang may-ari?
    Hindi laging sapat. Kailangan din na ikaw ay “buyer in good faith” nang bilhin mo ang ari-arian at nang iparehistro mo ang titulo.

    4. Ano ang dapat kong gawin para masiguro na ako ay “buyer in good faith”?
    Magsagawa ng masusing imbestigasyon bago bumili. Bisitahin ang lupa, kausapin ang mga nakatira, suriin ang titulo, at magtanong kung may duda.

    5. Kung hindi ako nakapagparehistro agad ng bentahan, talo na ba ako sa doble benta?
    Hindi naman. Kung ikaw ang unang bumili at “buyer in good faith” ka, at matagal ka nang nagmamay-ari ng lupa, maaaring mas matimbang pa rin ang karapatan mo kahit hindi ka nakapagparehistro agad.

    6. Mahalaga ba na kumonsulta sa abogado bago bumili ng lupa?
    Oo, napakahalaga. Makakatulong ang abogado sa pag-verify ng titulo, pagsusuri ng mga dokumento, at pagbibigay ng payo legal upang maiwasan ang problema sa hinaharap.

    Naranasan mo ba ang ganitong problema sa ari-arian? Huwag mag-alala, ang ASG Law ay eksperto sa mga usapin tungkol sa ari-arian at handang tumulong sa iyo. Para sa konsultasyon, maaari kang mag-email sa amin sa <a href=

  • Nasaan Dapat Maghain ng Consignation?: Paglilinaw ng Korte Suprema sa Tamang Hukuman

    Ang Consignation ay Dapat Laging Isampa sa Hukuman: Jurisdiction ng RTC sa Consignation

    G.R. No. 171298, April 15, 2013

    INTRODUKSYON

    Naranasan mo na bang magbayad ng utang ngunit hindi mo alam kung kanino ibabayad? O kaya’y nagbabayad ka naman ngunit ayaw tanggapin ng pinagkakautangan mo? Sa ganitong mga sitwasyon, ang batas ay mayroong remedyo na tinatawag na “consignation”. Sa kaso ng Spouses Cacayorin vs. AFPMBAI, nilinaw ng Korte Suprema kung saang hukuman dapat isampa ang kasong consignation. Naisampa ng mag-asawang Cacayorin ang kasong consignation sa Regional Trial Court (RTC) dahil hindi nila alam kung kanino sila magbabayad ng kanilang utang sa lupa. Sinabi ng Armed Forces and Police Mutual Benefit Association, Inc. (AFPMBAI) na dapat daw sa Housing and Land Use Regulatory Board (HLURB) ito isampa dahil may kinalaman ito sa bentahan ng lupa. Ang tanong: Tama ba ang RTC o ang HLURB ang may sakop sa kasong consignation na ito?

    KONTEKSTONG LEGAL

    Ang consignation ay isang paraan para maibaba ang obligasyon ng isang umuutang kapag ang nagpautang ay hindi tumatanggap ng bayad o kaya’y hindi alam kung sino ang dapat bayaran. Nakasaad ito sa Artikulo 1256 ng Civil Code:

    Art. 1256. If the creditor to whom tender of payment has been made refuses without just cause to accept it, the debtor shall be released from responsibility by the consignation of the thing or sum due.

    Consignation alone shall produce the same effect in the following cases:

    (1) When the creditor is absent or unknown, or does not appear at the place of payment;

    (2) When he is incapacitated to receive the payment at the time it is due;

    (3) When, without just cause, he refuses to give a receipt;

    (4) When two or more persons claim the same right to collect;

    (5) When the title of the obligation has been lost.

    Ayon naman sa Artikulo 1258 ng Civil Code, ang consignation ay dapat gawin sa pamamagitan ng pagdeposito ng bagay o halaga na dapat bayaran sa “judicial authority”. Ibig sabihin, dapat itong isampa sa hukuman:

    Art. 1258. Consignation shall be made by depositing the things due at the disposal of judicial authority, before whom the tender of payment shall be proved, in a proper case, and the announcement of the consignation in other cases.

    The consignation having been made, the interested parties shall also be notified thereof.

    Mahalagang tandaan na ang “tender of payment” o pag-alok ng bayad ay iba sa consignation. Ang tender of payment ay maaaring gawin kahit saan, kahit sa labas ng korte, bilang unang hakbang bago ang consignation. Ngunit ang mismong consignation, ang pormal na pagdeposito ng bayad para maibaba ang obligasyon, ay dapat laging sa hukuman.

    Ang jurisdiction naman ay tumutukoy sa kapangyarihan ng isang hukuman na dinggin at desisyunan ang isang kaso. May mga batas na nagtatakda kung anong hukuman ang may sakop sa iba’t ibang uri ng kaso. Sa kasong ito, ang tanong ay kung ang HLURB ba, na may hurisdiksyon sa mga kaso tungkol sa subdivision at condominium, ang may sakop sa consignation na may kaugnayan sa pagbili ng lupa sa subdivision, o ang RTC.

    PAGSUSURI NG KASO

    Ang mag-asawang Cacayorin ay bumili ng lupa sa AFPMBAI sa pamamagitan ng loan sa Rural Bank of San Teodoro (RBST) na ginagarantiya ng Pag-IBIG. Naaprubahan ang loan, at naisyuhan sila ng Deed of Absolute Sale at titulo sa lupa. Ngunit, hindi natuloy ang Pag-IBIG loan at nagsara ang RBST. Nakuha ng AFPMBAI ang mga dokumento ng loan at titulo, ngunit hindi nakabayad ang mga Cacayorin sa loan. Naniningil ang AFPMBAI sa kanila.

    Dahil hindi alam kung kanino babayad, nagsampa ng kasong consignation ang mga Cacayorin sa RTC laban sa AFPMBAI, PDIC (receiver ng RBST), at Register of Deeds. Hiningi nila sa korte na payagan silang mag-consign ng P77,418.00, ipa-compute ang interes, at iutos sa AFPMBAI na ibigay ang titulo. Nagmosyon ang AFPMBAI na i-dismiss ang kaso, sinasabing sa HLURB dapat ito isampa dahil buyer sila ng subdivision lot at may kinalaman ito sa PD 957 (batas tungkol sa subdivision at condominium).

    Hindi pinagbigyan ng RTC ang motion to dismiss. Umapela ang AFPMBAI sa Court of Appeals (CA) sa pamamagitan ng Petition for Certiorari. Pinaboran ng CA ang AFPMBAI, sinasabing ang kaso ay specific performance ng obligasyon ng AFPMBAI bilang developer, kaya HLURB ang may sakop.

    Umakyat ang kaso sa Korte Suprema. Ang pangunahing tanong: Saan dapat isampa ang kasong consignation na ito, sa HLURB o sa RTC?

    Ayon sa Korte Suprema, ang kaso ay consignation. Sinabi ng Korte Suprema na ang alegasyon sa complaint ang batayan kung anong uri ng kaso ito at kung anong hukuman ang may sakop.

    Sabi ng Korte Suprema:

    “The settled principle is that ‘the allegations of the [C]omplaint determine the nature of the action and consequently the jurisdiction of the courts. This rule applies whether or not the plaintiff is entitled to recover upon all or some of the claims asserted therein as this is a matter that can be resolved only after and as a result of the trial.’”

    Base sa complaint ng mga Cacayorin, hindi nila alam kung kanino babayaran ang utang dahil sarado na ang RBST at hindi mahanap ng PDIC ang record ng loan. Nasa AFPMBAI naman ang dokumento at titulo, at sila ang naniningil. Dahil dito, angkop ang consignation ayon sa Artikulo 1256 ng Civil Code, lalo na sa sitwasyon kung saan “two or more persons claim the same right to collect”.

    Dagdag pa ng Korte Suprema:

    “Consignation is necessarily judicial, as the Civil Code itself provides that consignation shall be made by depositing the thing or things due at the disposal of judicial authority…”

    Dahil ang consignation ay dapat laging sa “judicial authority” o hukuman, at ayon sa Artikulo 1258 ng Civil Code, ang RTC ang tamang hukuman, hindi ang HLURB. Kaya, ibinalik ng Korte Suprema ang kaso sa RTC para ituloy ang pagdinig.

    PRAKTICAL NA IMPLIKASYON

    Ang desisyon sa kasong Cacayorin vs. AFPMBAI ay nagbibigay linaw sa tamang hukuman kung saan dapat isampa ang kasong consignation. Mahalaga itong malaman lalo na sa mga sitwasyon kung saan may pagkakautang at gustong magbayad ang umuutang ngunit hindi alam kung kanino o ayaw tanggapin ng nagpautang ang bayad.

    Para sa mga umuutang, kung gusto mong mag-consign ng bayad, siguraduhing isampa ito sa tamang hukuman, ang RTC. Hindi sapat ang mag-tender of payment lang sa labas ng korte. Kailangan ng judicial consignation para maibaba ang obligasyon mo.

    Para naman sa mga nagpapautang, hindi makakatakas sa obligasyon ang isang umuutang kung nag-consign ito ng bayad sa hukuman sa tamang paraan. Kailangan din nilang tumugon sa kaso sa hukuman para maprotektahan ang kanilang karapatan.

    MGA MAHALAGANG ARAL

    • Judicial Consignation: Ang consignation ay dapat laging judicial o sa hukuman. Hindi ito maaaring gawin sa ibang lugar o ahensya ng gobyerno.
    • RTC Jurisdiction: Ang Regional Trial Court (RTC) ang may sakop sa mga kasong consignation. Hindi ang HLURB o iba pang administrative agencies, kahit pa may kaugnayan ito sa bentahan ng lupa sa subdivision.
    • Batayan ng Jurisdiction: Ang uri ng kaso at jurisdiction ay dinedetermina ng alegasyon sa complaint. Kung ang complaint ay malinaw na consignation, RTC ang sakop.
    • Artikulo 1258 ng Civil Code: Maliwanag ang Artikulo 1258 na consignation ay dapat sa “judicial authority”. Ito ang pangunahing batayan ng desisyon ng Korte Suprema.

    FREQUENTLY ASKED QUESTIONS (FAQ)

    1. Ano ang consignation?
    Ang consignation ay ang pagdeposito ng bagay o halaga na dapat bayaran sa hukuman kapag ang nagpautang ay hindi tumatanggap ng bayad o hindi alam kung sino ang dapat bayaran.

    2. Kailan ako maaaring mag-consign?
    Maaari kang mag-consign kung ang nagpautang ay ayaw tumanggap ng bayad, hindi mo alam kung sino ang dapat bayaran, o kung may dalawa o higit pang umaangkin na sila ang dapat bayaran.

    3. Saan ako dapat magsampa ng kasong consignation?
    Dapat isampa ang kasong consignation sa Regional Trial Court (RTC) kung saan nakatira ang nagpautang o kung saan matatagpuan ang property, kung may kaugnayan sa property ang obligasyon.

    4. Kailangan ba munang mag-tender of payment bago mag-consign?
    Sa karamihan ng kaso, kailangan munang mag-tender of payment o mag-alok ng bayad sa nagpautang bago mag-consign. Ngunit, may mga sitwasyon na hindi na kailangan ang tender of payment bago mag-consign, tulad ng kung hindi mo alam kung sino ang nagpautang.

    5. Ano ang pagkakaiba ng tender of payment at consignation?
    Ang tender of payment ay ang pag-alok ng bayad, maaaring extrajudicial o sa labas ng korte. Ang consignation ay ang pormal na pagdeposito ng bayad sa hukuman, na isang judicial process.

    6. Ano ang mangyayari kapag nag-consign ako ng bayad sa hukuman?
    Kapag pinayagan ng korte ang consignation at naideposito mo na ang bayad, maituturing na bayad na ang iyong obligasyon at maaari ka nang mapawalang-sala sa utang na iyon.

    7. Paano kung sa HLURB ko naisampang ang consignation, tama ba yun?
    Ayon sa kasong Cacayorin vs. AFPMBAI, hindi sa HLURB dapat isampa ang consignation kundi sa RTC. Kung naisampa mo sa HLURB, maaaring i-dismiss ito dahil walang jurisdiction ang HLURB sa consignation.

    8. Ano ang epekto ng desisyon na ito sa mga kaso ng consignation?
    Ang desisyon na ito ay nagpapatibay na ang RTC ang tamang hukuman para sa consignation at naglilinaw na hindi sakop ng HLURB ang mga ganitong kaso.

    Nais mo bang masigurado na tama ang proseso ng iyong consignation? Ang ASG Law ay may mga abogado na eksperto sa civil law at litigation, handang tumulong sa iyo sa usaping ito. Para sa konsultasyon, maaari kang mag-email sa hello@asglawpartners.com o makipag-ugnayan dito.



    Source: Supreme Court E-Library
    This page was dynamically generated
    by the E-Library Content Management System (E-LibCMS)

  • Proteksyon sa Due Process sa Protesta sa Halalan: Pagtiyak sa Tamang Notisya at Pagdinig

    Huwag Ipagwalang-Bahala ang Due Process: Notisya sa Pagbibilang Muli ng Balota Gamit ang Ballot Images

    G.R. No. 203302, April 11, 2013

    INTRODUKSYON

    Sa isang demokrasya, mahalaga ang bawat boto. Ngunit paano kung may mga katanungan sa resulta ng halalan? Dito pumapasok ang proseso ng protesta sa halalan. Subalit, ang paghahanap ng katotohanan ay hindi dapat mangyari sa pagyurak ng karapatan ng sinuman. Ipinapakita ng kasong ito kung gaano kahalaga ang due process o ang tamang proseso ng batas, lalo na sa mga usaping elektoral. Nagtataka ka ba kung paano naipanalo ang isang kaso dahil lamang sa kakulangan ng notisya? Ito ang sentro ng kaso ni Mayor Emmanuel L. Maliksi laban sa Commission on Elections (COMELEC) at Homer T. Saquilayan.

    Ang kasong ito ay nagmula sa isang protestang elektoral matapos ang halalan noong 2010 sa Imus, Cavite. Si Homer Saquilayan ang naiproklamang nanalo bilang Mayor, ngunit naghain ng protesta si Emmanuel Maliksi, ang kandidato na pangalawa sa nakuhang boto. Ang pangunahing tanong dito: Nalabag ba ang karapatan ni Maliksi sa due process nang gamitin ng COMELEC ang ballot images sa pagbibilang muli ng mga boto nang walang sapat na notisya sa kanya?

    LEGAL NA KONTEKSTO

    Ang due process ay isang batayang karapatan na nakasaad sa Konstitusyon ng Pilipinas. Nangangahulugan ito na bago alisin ang karapatan o interes ng isang tao, kailangan dumaan sa tamang proseso. Sa konteksto ng kasong ito, ang due process ay nangangailangan na mabigyan si Maliksi ng sapat na notisya at pagkakataong makilahok sa proseso ng pagbibilang muli ng mga boto, lalo na noong gumamit ang COMELEC ng ballot images.

    Sa mga automated elections, ang ballot images ay itinuturing na electronic documents na may parehong bigat ng ebidensya tulad ng orihinal na balota. Ayon sa Republic Act No. 9369, ang picture images ng mga balota na na-scan at naitala ng PCOS machines ay “official ballots” din. Ang mga printout nito ay itinuturing na katumbas ng mga papel na balota. Gayunpaman, hindi ito nangangahulugan na basta-basta na lamang gagamitin ang ballot images nang hindi sinusunod ang tamang proseso.

    Ayon sa COMELEC Resolution No. 8804, ang paggamit ng ballot images ay dapat lamang gawin kung mapatunayang may problema sa integridad ng orihinal na balota o kung ito ay nawala. Mahalaga ring sundin ang mga panuntunan sa revision of ballots, kung saan nakasaad na kailangan munang matukoy ng Revision/Recount Committee na hindi napangalagaan ang integridad ng mga balota bago gamitin ang ballot images. Kailangan din na may notisya sa mga partido at sila ay naroroon sa proseso ng decryption at pag-print ng ballot images.

    PAGBUKAS SA KASO

    Matapos ang halalan noong 2010, si Saquilayan ay naiproklama bilang Mayor ng Imus, Cavite. Hindi sumang-ayon si Maliksi at naghain ng protesta sa Regional Trial Court (RTC). Ayon kay Maliksi, maraming iregularidad sa pagbilang ng boto sa 209 na clustered precincts. Matapos ang revision of votes, ibinaba ng RTC ang desisyon na si Maliksi ang tunay na nanalo at pinatigil si Saquilayan sa pagganap ng tungkulin bilang Mayor. Umapela si Saquilayan sa COMELEC.

    Sa pag-apela, nagdesisyon ang COMELEC First Division na bilangin muli ang mga balota gamit ang ballot images mula sa CF cards. Ito ay ginawa nila nang walang notisya kay Maliksi. Inutusan nila si Saquilayan na magdeposito ng pera para sa gastusin sa decryption at pag-print ng ballot images. Kalaunan, naglabas sila ng resolusyon na nagpapawalang-bisa sa desisyon ng RTC at ipinahayag si Saquilayan bilang tunay na nanalo.

    Nagmosyon para sa rekonsiderasyon si Maliksi, sinasabing nalabag ang kanyang karapatan sa due process dahil hindi siya naabisuhan sa proseso ng decryption. Iginiit niya na walang basehan para gamitin ang ballot images dahil walang pruweba na hindi napangalagaan ang integridad ng orihinal na balota.

    Umapela si Maliksi sa Korte Suprema sa pamamagitan ng certiorari, iginigiit ang parehong argumento tungkol sa due process at ang hindi wastong paggamit ng ballot images. Sa unang desisyon ng Korte Suprema, ibinaba ang desisyon na ibinasura ang petisyon ni Maliksi. Ayon sa Korte, hindi nalabag ang due process dahil natanggap naman ni Maliksi ang mga order na nag-uutos kay Saquilayan na magdeposito para sa decryption. Dagdag pa nila, hindi nag-abuse of discretion ang COMELEC First Division sa paggamit ng ballot images.

    Hindi sumuko si Maliksi at naghain ng Extremely Urgent Motion for Reconsideration. Dito, ibinahagi niya ang kanyang mga argumento, kabilang na ang kawalan ng notisya sa proseso ng decryption at ang hindi dapat na paggamit ng ballot images bilang pangunahing ebidensya.

    DESISYON NG KORTE SUPREMA

    Sa pagkakataong ito, pumanig ang Korte Suprema kay Maliksi. Pinagbigyan nila ang kanyang Motion for Reconsideration at binaliktad ang naunang desisyon. Ayon sa Korte, nalabag ang karapatan ni Maliksi sa due process dahil hindi siya binigyan ng sapat na notisya tungkol sa decryption at pag-print ng ballot images. Kaya naman, ipinawalang-bisa nila ang proseso ng pagbibilang muli ng boto gamit ang ballot images na ginawa ng COMELEC First Division.

    Binigyang-diin ng Korte Suprema na hindi dapat ginawa ng COMELEC First Division ang pagbibilang muli ng boto dahil sila ay nasa appellate jurisdiction na. Ang tamang proseso sana ay ipabalik ang protesta sa RTC at doon gawin ang recount. Dagdag pa rito, ayon sa Korte, kahit na itinuturing na original documents ang ballot images, ang orihinal na balota pa rin ang pangunahing ebidensya. Gagamitin lamang ang ballot images kung mapatunayang may problema sa integridad ng orihinal na balota.

    Sinabi ng Korte na:

    “But this juridical reality does not authorize the courts, the COMELEC, and the Electoral Tribunals to quickly and unilaterally resort to the printouts of the picture images of the ballots in the proceedings had before them without notice to the parties. Despite the equal probative weight accorded to the official ballots and the printouts of their picture images, the rules for the revision of ballots adopted for their respective proceedings still consider the official ballots to be the primary or best evidence of the voters’ will. In that regard, the picture images of the ballots are to be used only when it is first shown that the official ballots are lost or their integrity has been compromised.”

    Ipinaliwanag pa ng Korte na ang mga panuntunan sa revision of ballots ay malinaw na nagsasaad na kailangan munang matukoy ng Revision/Recount Committee na hindi napangalagaan ang integridad ng mga balota bago gamitin ang ballot images. Kailangan din na may notisya sa mga partido at pagkakataong makilahok sa proseso.

    Sa kasong ito, hindi binigyan ng sapat na notisya si Maliksi. Ang mga order na nag-uutos kay Saquilayan na magdeposito ay hindi sapat na notisya dahil hindi nito sinabi ang oras, petsa, at lugar ng decryption. Hindi rin nito sinabi na natukoy na may problema sa integridad ng mga balota. Dahil dito, nalabag ang karapatan ni Maliksi sa due process.

    PRAKTICAL NA IMPLIKASYON

    Ang kasong Maliksi v. COMELEC ay nagbibigay-diin sa kahalagahan ng due process sa mga protestang elektoral. Hindi sapat na sundin lamang ang teknikalidad ng batas; kailangan ding tiyakin na nabibigyan ng sapat na notisya at pagkakataon ang lahat ng partido na makilahok sa proseso. Lalo na sa paggamit ng ballot images, na bagamat katumbas ng orihinal na balota, hindi dapat basta-basta na lamang gamitin nang hindi sinusunod ang tamang proseso.

    Para sa mga kandidato at partido politikal, mahalagang malaman ang mga panuntunan sa protesta sa halalan, lalo na sa paggamit ng ballot images. Dapat tiyakin na sinusunod ang tamang proseso at nabibigyan ng sapat na notisya ang lahat ng partido sa bawat hakbang ng proseso. Ang pagpapabaya sa due process ay maaaring magresulta sa pagpapawalang-bisa ng buong proseso, tulad ng nangyari sa kasong ito.

    MAHAHALAGANG ARAL

    • Due Process ay Mahalaga: Sa lahat ng usapin, lalo na sa eleksyon, hindi dapat ipagwalang-bahala ang due process. Ang tamang notisya at pagkakataong makilahok ay batayang karapatan.
    • Orihinal na Balota ang Pangunahin: Bagamat may bigat ang ballot images, ang orihinal na balota pa rin ang pangunahing ebidensya. Gagamitin lamang ang ballot images kung may sapat na dahilan.
    • Notisya ay Dapat Sapat: Hindi sapat ang basta pagbibigay ng order na magdeposito. Kailangan malinaw na nakasaad sa notisya ang mahahalagang detalye tulad ng oras, petsa, lugar, at dahilan ng proseso.

    MGA MADALAS ITANONG (FAQ)

    Tanong 1: Ano ang ibig sabihin ng due process?
    Sagot: Ang due process ay ang karapatan ng bawat tao na mabigyan ng tamang proseso ng batas bago alisin ang kanyang karapatan o interes. Kasama rito ang karapatang mabigyan ng notisya at pagkakataong makapagpaliwanag.

    Tanong 2: Ano ang ballot images?
    Sagot: Ang ballot images ay ang digital na kopya ng balota na na-scan ng PCOS machine. Ito ay itinuturing na electronic document na may bigat ng ebidensya katulad ng orihinal na balota.

    Tanong 3: Kailan maaaring gamitin ang ballot images sa protesta sa halalan?
    Sagot: Maaaring gamitin ang ballot images kung mapatunayang may problema sa integridad ng orihinal na balota o kung ito ay nawala. Kailangan ding sundin ang tamang proseso at may notisya sa mga partido.

    Tanong 4: Ano ang nangyari kay Mayor Maliksi sa kasong ito?
    Sagot: Nanalo si Mayor Maliksi sa Korte Suprema dahil pinawalang-bisa ng Korte ang proseso ng pagbibilang muli ng boto gamit ang ballot images dahil sa kawalan ng sapat na notisya sa kanya.

    Tanong 5: Kung ako ay kandidato at may protesta sa halalan, ano ang dapat kong gawin para matiyak na nasusunod ang due process?
    Sagot: Siguraduhing alam mo ang mga panuntunan sa protesta sa halalan. Maging mapanuri sa bawat hakbang ng proseso at tiyakin na nabibigyan ka ng sapat na notisya sa lahat ng mahahalagang pangyayari. Kung sa tingin mo ay nalalabag ang iyong karapatan sa due process, kumunsulta agad sa abogado.

    May katanungan ka ba tungkol sa protesta sa halalan o due process? Ang ASG Law ay may mga abogado na eksperto sa mga usaping elektoral at handang tumulong sa iyo. Huwag mag-atubiling makipag-ugnayan sa amin o sumulat sa hello@asglawpartners.com para sa konsultasyon. Kami sa ASG Law ay naniniwala na ang tamang proseso ay mahalaga para sa patas at makatarungang halalan.



    Source: Supreme Court E-Library
    This page was dynamically generated
    by the E-Library Content Management System (E-LibCMS)

  • Bago Dumulog sa Korte: Pagkaubos ng Remedyo sa Administrasyon sa Usapin ng COA Audit – Gabay sa Batas

    n

    Huwag Muna sa Korte: Unahin ang Remedyo sa Loob ng Ahensya Bago Dumulog sa Hukuman

    n

    G.R. No. 174788, April 11, 2013

    n

    Sa maraming pagkakataon, kapag tayo ay may problema sa isang ahensya ng gobyerno, ang unang naiisip natin ay dumulog agad sa korte. Ngunit ayon sa desisyon na ito ng Korte Suprema, hindi palaging ito ang tamang hakbang. Bago tayo maghain ng kaso sa korte, kailangan muna nating ubusin ang lahat ng remedyo o proseso na available sa loob mismo ng ahensya ng gobyerno na sangkot sa ating problema. Ito ang tinatawag na “doktrina ng pagkaubos ng remedyo sa administrasyon” o exhaustion of administrative remedies.

    nn

    INTRODUKSYON

    n

    Isipin mo na lang kung ikaw ay isang empleyado ng gobyerno at hindi ka sang-ayon sa isang audit report na ginawa ng Commission on Audit (COA). Ang unang reaksyon mo siguro ay magalit at dumiretso sa korte para ipa-TRO (Temporary Restraining Order) ang COA. Ngunit ayon sa kasong ito, bago ka magmadali sa korte, dapat mo munang sundin ang proseso ng apela sa loob mismo ng COA.

    n

    Sa kasong The Special Audit Team, Commission on Audit vs. Court of Appeals and Government Service Insurance System (GSIS), ang GSIS ay dumulog agad sa Court of Appeals para pigilan ang Special Audit Team (SAT) ng COA sa pagsasagawa ng special audit. Hindi umano sinunod ng GSIS ang tamang proseso sa loob ng COA bago ito dumulog sa korte. Ang pangunahing tanong dito ay tama ba ang ginawa ng GSIS na dumiretso agad sa Court of Appeals, at tama ba ang Court of Appeals na nagbigay ng injunction laban sa COA?

    nn

    ANG LEGAL NA KONTEKSTO: DOKTRINA NG PAGKAUBOS NG REMEDYO SA ADMINISTRASYON

    n

    Ang doktrina ng pagkaubos ng remedyo sa administrasyon ay isang mahalagang prinsipyo sa batas pang-administrasyon. Ayon dito, kung mayroon kang reklamo o problema laban sa isang ahensya ng gobyerno, dapat mo munang sundin ang mga internal na proseso at remedyo na inilalaan ng ahensya na iyon bago ka dumulog sa korte. Ibig sabihin, bago ka mag-file ng kaso sa korte, dapat mo munang subukan ang lahat ng paraan para malutas ang problema mo sa loob mismo ng ahensya.

    n

    Ang prinsipyong ito ay nakabatay sa ilang kadahilanan. Una, mas mabilis at mas mura ang proseso sa loob ng ahensya kumpara sa korte. Pangalawa, ang mga ahensya ng gobyerno ay may espesyal na kaalaman at kadalubhasaan sa kanilang larangan, kaya mas mahusay silang magpasya sa mga usaping may kinalaman sa kanilang mandato. Pangatlo, nagbibigay ito ng pagkakataon sa ahensya na itama ang kanilang pagkakamali bago pa man dumating sa korte ang usapin.

    n

    Ayon sa Korte Suprema sa kasong ito, “A rule of thumb for every petition brought under Rule 65 is the unavailability of an appeal or any “plain, speedy, and adequate remedy.”” Ibig sabihin, ang pagdulog sa korte sa pamamagitan ng Rule 65 (Certiorari, Prohibition, Mandamus) ay dapat lamang gamitin kung wala nang ibang “plain, speedy, and adequate remedy”. Sa madaling salita, kung mayroon pang ibang paraan para malutas ang problema mo, dapat mo munang subukan iyon bago ka dumulog sa korte.

    n

    Sa konteksto ng COA, mayroon silang sariling proseso ng apela para sa mga hindi sumasang-ayon sa kanilang audit findings. Ayon sa Presidential Decree No. 1445, Section 48: “Appeal from decision of auditors. Any person aggrieved by the decision of an auditor of any government agency in the settlement of an account or claim may within six months from receipt of a copy of the decision appeal in writing to the Commission.”

    n

    Bukod pa rito, mayroon ding sariling rules of procedure ang COA na naglilinaw sa proseso ng apela. Ayon sa Rule V, Section 1 ng 1997 COA Rules: “An aggrieved party may appeal from an order or decision or ruling rendered by the Auditor embodied in a report, memorandum, letter, notice of disallowances and charges, Certificate of Settlement and Balances, to the Director who has jurisdiction over the agency under audit.”

    n

    At kung hindi pa rin kuntento sa desisyon ng Direktor, maaari pang umapela sa Commission Proper ayon sa Rule VI, Section 1: “The party aggrieved by a final order or decision of the Director may appeal to the Commission Proper.”

    n

    Malinaw na mayroong remedyo sa loob mismo ng COA para sa mga hindi sumasang-ayon sa kanilang audit findings. Kaya, ang pagdulog agad sa korte ay maaaring maging premature at hindi naaayon sa doktrina ng pagkaubos ng remedyo sa administrasyon.

    nn

    PAGSUSURI NG KASO: GSIS VS. SPECIAL AUDIT TEAM NG COA

    n

    Nagsimula ang lahat nang bumuo ang COA ng Special Audit Team (SAT) para magsagawa ng special audit sa ilang transaksyon ng GSIS mula 2000 hanggang 2004. Hindi nagustuhan ito ng GSIS at sinabi nilang biased at hostile ang mga miyembro ng SAT. Hindi pumayag ang GSIS na ibigay ang mga dokumentong hinihingi ng SAT, kaya nag-isyu ang SAT ng subpoena duces tecum para pilitin ang GSIS na magsumite ng mga dokumento.

    n

    Sa halip na sumunod sa subpoena o umapela sa loob ng COA, dumulog agad ang GSIS sa Court of Appeals (CA) at nag-file ng Petition for Prohibition para pigilan ang SAT. Nag-isyu ang CA ng Temporary Restraining Order (TRO) at kalaunan ay nagbigay din ng writ of preliminary injunction laban sa SAT.

    n

    Hindi sumang-ayon ang COA sa ginawa ng CA at nag-file ng Petition for Certiorari and Prohibition sa Korte Suprema. Ayon sa COA, nagkamali ang CA sa pag-isyu ng injunction dahil hindi pa naubos ng GSIS ang remedyo sa administrasyon at wala pang hurisdiksyon ang CA sa usapin.

    n

    Mga Argumento ng COA (Petitioner):

    n

      n

    • Grave abuse of discretion ang pagbibigay ng preliminary injunction dahil sa procedural infirmities sa Petition ng GSIS.
    • n

    • Walang hurisdiksyon ang CA na magdesisyon sa validity ng findings ng SAT dahil sa doktrina ng primary jurisdiction at exhaustion of administrative remedies. Ang Korte Suprema lamang ang may judicial review sa COA.
    • n

    • May legal basis ang special audit ng SAT.
    • n

    n

    Mga Argumento ng GSIS (Respondent):

    n

      n

    • Urgent ang injunction dahil nagbabanta umano ang supervisor ng SAT na mag-isyu ng notices of disallowance.
    • n

    • Satisfied ang Petition for Prohibition sa legal at procedural requirements.
    • n

    • May kapangyarihan ang CA na pigilan ang special audit at pag-isyu ng notices of disallowance.
    • n

    • Walang statutory basis ang special audit.
    • n

    n

    Desisyon ng Korte Suprema:

    n

    Pinaboran ng Korte Suprema ang COA. Ayon sa Korte, nagkamali ang Court of Appeals sa pag-isyu ng writ of preliminary injunction dahil hindi pa naubos ng GSIS ang remedyo sa administrasyon. Mayroong malinaw na proseso ng apela sa loob ng COA na dapat munang sinunod ng GSIS bago ito dumulog sa korte.

    n

    Binigyang-diin ng Korte Suprema na ang pagdulog sa korte ay dapat lamang huling opsyon kung wala nang ibang mabisang remedyo sa loob ng ahensya. Sa kasong ito, malinaw na mayroong remedyo sa loob ng COA, kaya hindi dapat dumiretso agad ang GSIS sa Court of Appeals.

    n

    Sabi ng Korte Suprema, “To allow a premature invocation of Rule 65 would subvert these administrative provisions, unless they fall under the established exceptions to the general rule…” Ibig sabihin, maaari lang lumaktaw sa remedyo sa administrasyon kung mayroong sapat na dahilan, tulad ng mga sumusunod:

    n

      n

    • Kung ang tanong ay purely legal.
    • n

    • Kung ang administrative body ay in estoppel.
    • n

    • Kung ang act na rerekalamo ay patently illegal.
    • n

    • Kung may urgent need for judicial intervention.
    • n

    • Kung maliit lang ang claim.
    • n

    • Kung irreparable damage ang maaabot.
    • n

    • Kung walang ibang plain, speedy and adequate remedy.
    • n

    • Kung strong public interest ang involved.
    • n

    • Kung ang subject ng controversy ay private land.
    • n

    • Sa quo warranto proceedings.
    • n

    n

    Ngunit ayon sa Korte Suprema, hindi pasok sa kahit anong exception ang sitwasyon ng GSIS. Kaya, dapat sana ay sinunod muna nila ang proseso ng apela sa loob ng COA.

    n

    Dagdag pa ng Korte Suprema, “The increasing pattern of law and legal development has been to entrust

  • Iyong Karapatan sa Pagkuha ng Dokumento sa Korte: Depensa Mo sa Kaso, Sigurado!

    Alamin ang Iyong Karapatan: Paano Kumuha ng Dokumento sa Korte Para sa Depensa Mo

    [ G.R. No. 204700, April 10, 2013 ] EAGLERIDGE DEVELOPMENT CORPORATION, MARCELO N. NAVAL AND CRISPIN I. OBEN, PETITIONERS, VS. CAMERON GRANVILLE 3 ASSET MANAGEMENT, INC. RESPONDENT.

    INTRODUKSYON

    Naranasan mo na bang maakusahan sa korte ngunit parang kulang ang impormasyon mo para depensahan ang sarili mo? Sa Pilipinas, may proseso para makuha ang mga dokumentong kailangan mo mula sa kalaban mo sa kaso. Ito ay tinatawag na “Motion for Production of Documents” o Hiling na Pagpapalabas ng Dokumento. Sa kaso ng Eagleridge Development Corporation laban sa Cameron Granville 3 Asset Management, Inc., tinalakay ng Korte Suprema kung gaano kahalaga ang karapatang ito para sa patas na paglilitis.

    Ang kasong ito ay nagsimula nang magsampa ng kaso ang Export and Industry Bank (EIB) laban sa Eagleridge Development Corporation (EDC) para maningil ng utang. Habang nasa korte na ang kaso, ibinenta ng EIB ang utang ng EDC sa Cameron Granville 3 Asset Management, Inc. (Cameron). Para depensahan ang sarili, hiniling ng EDC sa korte na pilitin ang Cameron na ipakita ang kontrata ng bentahan ng utang, ang “Loan Sale and Purchase Agreement” (LSPA). Ayon sa EDC, kailangan nila itong dokumento para malaman kung magkano talaga ang binayad ng Cameron para sa kanilang utang, dahil may karapatan silang bayaran lang ang halagang binayad na iyon ayon sa batas. Ngunit hindi pumayag ang Cameron, kaya umakyat ang kaso sa Korte Suprema.

    KONTEKSTONG LEGAL: RULE 27 AT ART. 1634 NG CIVIL CODE

    Ang usapin dito ay nakabatay sa dalawang mahalagang legal na prinsipyo: ang Rule 27 ng Rules of Court tungkol sa “Motion for Production of Documents” at ang Article 1634 ng Civil Code tungkol sa karapatan ng umutang kapag naibenta na ang kanyang utang sa iba.

    Rule 27, Section 1 ng Rules of Court:

    Section 1. Motion for production or inspection; order. – Upon motion of any party showing good cause therefor, the court in which an action is pending may a) order any party to produce and permit the inspection and copying or photographing, by or on behalf of the moving party, of any designated documents, papers, books, accounts, letters, photographs, objects or tangible things, not privileged, which constitute or contain evidence material to any matter involved in the action and which are in his possession, custody or control; xxx

    Ibig sabihin, kung may “good cause” o sapat na dahilan, at ang dokumento ay “material” o mahalaga sa kaso, maaaring utusan ng korte ang isang partido na ipakita at pahintulutang kopyahin ito ng kabilang partido. Ang layunin nito ay para maging patas ang laban sa korte at walang maitatago na impormasyon na makakatulong para malaman ang katotohanan.

    Article 1634 ng Civil Code:

    When a credit or other incorporeal right in litigation is sold, the debtor shall have a right to extinguish it by reimbursing the assignee for the price the latter paid therefor, the judicial costs incurred by him, and the interest on the price from the day on which the same was paid.

    Ayon dito, kapag ang isang utang na nasa korte na (“credit in litigation”) ay naibenta sa iba (“assignee”), may karapatan ang umutang (“debtor”) na bayaran na lang ang assignee ng halagang binayad nito para sa utang, kasama ang gastos sa korte at interes. Ang layunin nito ay protektahan ang umutang laban sa posibleng pang-aabuso ng mga bumibili ng “distressed assets” o mga utang na may problema.

    Sa madaling salita, gusto ng EDC na malaman kung magkano binayad ng Cameron para sa kanilang utang para ma-exercise nila ang karapatan nila sa ilalim ng Article 1634. Kung mas mababa ang binayad ng Cameron kaysa sa orihinal na utang, mas maliit din ang babayaran ng EDC para maayos ang kaso.

    PAGLALAHAD NG KASO: MULA RTC HANGGANG SUPREME COURT

    Nagsimula ang labanang legal nang hilingin ng EDC sa Regional Trial Court (RTC) ng Makati ang “Motion for Production” para sa LSPA. Ngunit tinanggihan ito ng RTC. Ayon sa RTC, walang sapat na dahilan ang EDC para makita ang LSPA at hindi naman daw ito mahalaga sa kaso. Sinabi pa ng RTC na sapat na ang “Deed of Assignment” o kasulatan ng paglilipat ng utang para patunayan na nabili nga ng Cameron ang utang ng EDC.

    Hindi sumuko ang EDC. Nag-apela sila sa Court of Appeals (CA) sa pamamagitan ng “Petition for Certiorari,” isang espesyal na aksyon para kwestyunin ang desisyon ng lower court kung may “grave abuse of discretion” o labis na pag-abuso sa diskresyon. Ngunit muling nabigo ang EDC. Dismisado ng CA ang kanilang petisyon dahil daw sa technicality – may problema sa verification at certification laban sa forum shopping at hindi daw certified true copy ng complaint ang nakalakip.

    Umakyat na sa Korte Suprema ang EDC. Dito, binigyan ng Korte Suprema ng pansin ang mga argumento ng EDC. Hinayag ng Korte Suprema na nagkamali ang CA sa pagdismis ng kaso dahil sa technicality. Ayon sa Korte Suprema, hindi depektibo ang verification at certification. At kahit machine copy lang ang complaint, pwede na daw ito sa Rule 65 petition. Pero ang mas importante, tinalakay ng Korte Suprema ang mismong issue kung tama ba ang RTC na tanggihan ang Motion for Production.

    Dito, kinampihan ng Korte Suprema ang EDC. Ayon sa Korte Suprema, nagkamali ang RTC sa pagtanggi sa Motion for Production. Narito ang ilan sa mga mahahalagang punto ng Korte Suprema:

    • Kailangan ang LSPA para malaman ang katotohanan. Sabi ng Korte Suprema, “Litigation is not a game of skills and stratagems. It is a social process that should allow both parties to fully and fairly access the truth of the matters in litigation.” Hindi daw dapat itago ang mga dokumentong makakatulong para malaman ang katotohanan sa kaso.
    • Material at relevant ang LSPA. Ayon sa Korte Suprema, “As respondent Cameron’s claim against the petitioners relies entirely on the validity of the Deed of Assignment, it is incumbent upon respondent Cameron to allow petitioners to inspect all documents relevant to the Deed, especially those documents which, by express terms, were referred to and identified in the Deed itself. The LSPA, which pertains to the same subject matter – the transfer of the credit to respondent is manifestly useful to petitioners’ defense.” Dahil ang claim ng Cameron ay nakabatay sa Deed of Assignment, at ang Deed of Assignment ay nagre-refer sa LSPA, natural lang na kailangan makita ng EDC ang LSPA.
    • May karapatan ang EDC sa ilalim ng Article 1634. Binigyang-diin ng Korte Suprema ang karapatan ng EDC na bayaran lang ang halagang binayad ng Cameron para sa utang. Para ma-exercise ang karapatang ito, kailangan malaman ng EDC kung magkano ang halaga ng transaksyon sa LSPA. “Certainly, it is necessary for the petitioners to be informed of the actual consideration paid by the SPV in its acquisition of the loan, because it would be the starting point for them to negotiate for the extinguishment of their obligation.”

    Dahil dito, pinaboran ng Korte Suprema ang EDC. Pinawalang-bisa ang desisyon ng Court of Appeals at inutusan ang Cameron na ipakita ang LSPA para makita at makakopya ng EDC.

    PRAKTICAL IMPLICATIONS: ANO ANG MAAARI MONG MATUTUNAN DITO?

    Ang kasong Eagleridge vs. Cameron ay nagpapakita kung gaano kahalaga ang Rule 27 at ang karapatan sa “discovery” o pagkuha ng impormasyon sa korte. Hindi lang ito para sa malalaking korporasyon, kundi para sa lahat ng humaharap sa kaso, mapa-sibil man o kriminal. Narito ang ilang practical implications:

    • Huwag matakot humingi ng dokumento. Kung sa tingin mo may dokumentong hawak ang kalaban mo na makakatulong sa depensa mo, huwag kang mag-atubiling humingi ng “Motion for Production.” Ito ay karapatan mo.
    • Kailangan ng “good cause” at materiality. Sa pag-file ng Motion for Production, kailangan mong ipakita sa korte na may sapat na dahilan (“good cause”) para makita ang dokumento at na ito ay mahalaga (“material”) sa kaso mo. Sa kasong ito, ang “good cause” ay ang karapatan ng EDC sa ilalim ng Article 1634 at ang materiality ay ang halaga ng transaksyon sa LSPA.
    • Hindi dapat hadlangan ng technicality ang hustisya. Pinakita sa kasong ito na hindi dapat maging hadlang ang technicality para maipagkaloob ang hustisya. Mabuti na lang at binalewala ng Korte Suprema ang technical grounds na ginamit ng Court of Appeals para idismis ang kaso.
    • Magkonsulta sa abogado. Mahalaga ang papel ng abogado sa paggamit ng mga proseso sa korte tulad ng Motion for Production. Ang abogado ang makakatulong sa iyo para malaman kung anong dokumento ang kailangan mo, paano ito hihingin sa korte, at paano ito gagamitin sa iyong depensa.

    Key Lessons:

    • May karapatan kang humingi ng dokumento mula sa kalaban mo sa korte kung ito ay mahalaga sa kaso mo.
    • Ang “Motion for Production” sa Rule 27 ay isang mahalagang tool para matiyak ang patas na paglilitis.
    • Huwag hayaang maitago ang katotohanan sa pamamagitan ng pagtanggi sa pagpapalabas ng dokumento.
    • Konsultahin ang abogado para magabayan ka sa proseso ng “discovery” sa korte.

    FREQUENTLY ASKED QUESTIONS (FAQs)

    Tanong 1: Ano ba ang “Motion for Production of Documents”?
    Sagot: Ito ay isang pormal na hiling sa korte para utusan ang isang partido sa kaso na ipakita at pahintulutang kopyahin ang mga dokumento na mayroon sila at mahalaga sa kaso.

    Tanong 2: Kailan ako maaaring mag-file ng “Motion for Production”?
    Sagot: Maaari kang mag-file ng Motion for Production sa anumang oras habang nakabinbin ang kaso sa korte, lalo na kung kailangan mo ng dokumento para sa iyong depensa bago mag-trial.

    Tanong 3: Anong klaseng dokumento ang pwede kong hilingin?
    Sagot: Maaari kang humiling ng anumang dokumento (kontrata, sulat, email, financial records, litrato, atbp.) na “relevant” o mahalaga sa isyu ng kaso at hindi “privileged” o protektado ng batas (tulad ng attorney-client privilege).

    Tanong 4: Ano ang “good cause” para sa Motion for Production?
    Sagot: Ang “good cause” ay ang sapat na dahilan para hilingin ang dokumento. Kailangan mong ipakita sa korte na may makatwirang batayan para maniwala na ang dokumento ay makakatulong sa iyong kaso at makakatulong para malaman ang katotohanan.

    Tanong 5: Ano ang mangyayari kung tanggihan ng korte ang Motion for Production ko?
    Sagot: Kung tanggihan ng RTC ang iyong Motion for Production, maaari kang mag-apela sa Court of Appeals sa pamamagitan ng Petition for Certiorari, tulad ng ginawa sa kasong Eagleridge vs. Cameron.

    Tanong 6: Paano makakatulong sa akin ang Article 1634 ng Civil Code?
    Sagot: Kung ang utang mo ay naibenta na sa iba habang nasa korte pa ang kaso, maaaring magamit ang Article 1634 para mabayaran mo na lang ang halagang binayad ng bumili ng utang, kasama ang gastos at interes. Mas makakamura ka kung mas mababa ang binayad ng bumili kaysa sa orihinal mong utang.

    Tanong 7: Applicable ba ang Rule 27 sa lahat ng kaso?
    Sagot: Oo, applicable ang Rule 27 sa halos lahat ng uri ng kasong sibil sa Pilipinas. May katumbas din ito sa mga kasong kriminal.

    May kaso ka ba na nangangailangan ng tulong legal? Ang ASG Law ay eksperto sa mga usapin ng litigation at civil procedure. Kung kailangan mo ng konsultasyon o legal na representasyon, makipag-ugnayan ka sa amin o sumulat sa hello@asglawpartners.com. Handa kaming tumulong sa iyo!



    Source: Supreme Court E-Library
    This page was dynamically generated
    by the E-Library Content Management System (E-LibCMS)

  • Kredibilidad ng Biktima sa Kaso ng Panggagahasa: Bakit Mahalaga ang Testimonya

    Kredibilidad ng Biktima sa Kaso ng Panggagahasa: Bakit Mahalaga ang Testimonya

    G.R. No. 187740, April 10, 2013

    Sa maraming kaso ng panggagahasa, lalo na kung walang ibang direktang saksi, ang testimonya ng biktima ang pinakamahalagang ebidensya. Ang kaso ng People of the Philippines v. Manuel Catacutan ay nagbibigay-diin sa prinsipyong ito at nagpapakita kung paano binibigyang-halaga ng Korte Suprema ang kredibilidad ng biktima, lalo na sa mga kaso kung saan menor de edad ang biktima.

    nn

    Introduksyon

    n

    Isipin ang isang batang babae, musmos pa, na humaharap sa isang nakakatakot na karanasan. Ang kanyang salaysay, bagamat puno ng emosyon at trauma, ay maaaring maging susi sa pagkamit ng hustisya. Sa sistemang legal ng Pilipinas, ang testimonya ng isang biktima ng panggagahasa ay may bigat, lalo na kung ito ay tutugma sa iba pang ebidensya at kapani-paniwala. Sa kasong People v. Catacutan, sinuri ng Korte Suprema ang kredibilidad ng testimonya ng isang 11-taong gulang na biktima ng panggagahasa at muling pinagtibay ang kahalagahan nito sa pagpapatunay ng krimen.

    n

    Ang kasong ito ay nagmula sa isang insidente noong Enero 20, 2000, kung saan si Manuel Catacutan ay inakusahan ng panggagahasa kay AAA, isang 11-taong gulang na batang babae. Ang pangunahing isyu sa kaso ay kung napatunayan ba ng prosekusyon na si Catacutan ang gumawa ng krimen batay sa testimonya ni AAA at iba pang ebidensya, sa kabila ng pagtanggi at alibi ng akusado.

    nn

    Kontekstong Legal: Ang Batas at ang Kredibilidad ng Testimonya

    n

    Ang panggagahasa ay isang karumal-dumal na krimen na mahigpit na ipinagbabawal sa Revised Penal Code ng Pilipinas. Ayon sa Article 266-A, ang panggagahasa ay maisasagawa sa pamamagitan ng iba’t ibang paraan, kabilang na ang pananakot, dahas, o kung ang biktima ay wala pang labindalawang (12) taong gulang. Sa kasong ito, dahil 11 taong gulang lamang si AAA nang mangyari ang insidente, sakop ito ng special protection ng batas.

    n

    Sa mga kaso ng panggagahasa, madalas na ang biktima lamang at ang akusado ang naroroon. Kaya naman, ang kredibilidad ng testimonya ng biktima ay nagiging sentro ng usapin. Ayon sa jurisprudence, “when a woman, especially a girl-child, says she had been raped, she says in effect all that is necessary to prove that rape was really committed.” Ibig sabihin, ang salaysay mismo ng biktima, lalo na kung bata pa, ay may malaking timbang sa korte. Ito ay dahil hindi basta-basta mag-iimbento ng kwento ang isang babae, lalo na ang isang bata, tungkol sa ganitong karanasang puno ng kahihiyan at trauma.

    n

    Ang alibi naman bilang depensa ay itinuturing na mahina. Para ito ay tanggapin, kailangan patunayan ng akusado na talagang malayo siya sa lugar ng krimen at imposibleng siya ang gumawa nito. Hindi sapat ang basta sabihin na wala siya doon; kailangan ng matibay na ebidensya at mga saksi na walang kinikilingan.

    nn

    Pagbusisi sa Kaso: People v. Catacutan

    n

    Sa kasong ito, inilahad ni AAA sa korte kung paano siya ginahasa ni Catacutan. Ayon sa kanya, siya ay natutulog sa kanilang tindahan ng pakwan nang magising siya at makita si Catacutan na nakapatong sa kanya. Tinakot siya ni Catacutan gamit ang lanseta at dinala sa isang bakanteng lote kung saan siya ginahasa. Matapos ang insidente, ninakawan pa siya ni Catacutan ng alahas.

    n

    Agad na nagsumbong si AAA sa kanyang ina, si BBB, na nakakita kay Catacutan malapit sa kanilang tindahan pagkatapos ng insidente. Isinailalim si AAA sa medical examination, at natuklasan ng doktor ang mga “fresh laceration” sa kanyang hymen, na ayon sa doktor ay katugma ng “recent loss of virginity.”

    n

    Sa paglilitis, itinanggi ni Catacutan ang paratang at naghain ng alibi. Sinabi niya na siya ay natutulog sa oras ng krimen. Nagpresenta siya ng mga saksi, kabilang ang kanyang ina, tiyahin, at isang kapitbahay, na nagpatunay sa kanyang alibi.

    n

    Gayunpaman, hindi kinatigan ng Regional Trial Court (RTC) ang depensa ni Catacutan. Pinaniwalaan ng RTC ang testimonya ni AAA bilang kapani-paniwala at sinuportahan ng medical evidence. Hinatulang guilty si Catacutan ng rape at sinentensiyahan ng reclusion perpetua at inutusan na magbayad ng danyos.

    n

    Umapela si Catacutan sa Court of Appeals (CA), ngunit pinagtibay ng CA ang desisyon ng RTC, bagamat binawasan ang halaga ng civil indemnity. Muling umapela si Catacutan sa Korte Suprema.

    n

    Sa Korte Suprema, muling sinuri ang kaso. Binigyang-diin ng Korte Suprema ang kredibilidad ng testimonya ni AAA. Sinabi ng Korte Suprema na ang testimonya ni AAA ay “clear and straightforward” at tugma sa kanyang sworn statement. Dagdag pa rito, ang medical findings ay nagpatibay sa kanyang salaysay.

    n

    Hindi rin pinaniwalaan ng Korte Suprema ang alibi ni Catacutan. Ayon sa Korte Suprema, ang alibi ay isang mahinang depensa at ang mga saksi ni Catacutan ay mga kamag-anak at kapitbahay, kaya hindi sila maituturing na walang kinikilingan. Bukod pa rito, hindi napatunayan ni Catacutan na imposibleng siya ay naroon sa lugar ng krimen. Sa katunayan, ang tindahan nila ay katabi lamang ng tindahan ng pamilya ni AAA.

    n

    Dahil dito, pinagtibay ng Korte Suprema ang conviction ni Catacutan para sa krimeng rape. Dinagdagan pa ng Korte Suprema ang moral damages at nagdagdag ng exemplary damages, dahil menor de edad ang biktima. Binigyang-diin din ang pagpapatong ng interes sa mga danyos mula sa petsa ng pagiging pinal ng desisyon.

    nn

    Praktikal na Implikasyon: Ano ang Matututunan Natin?

    n

    Ang kasong People v. Catacutan ay nagtuturo ng ilang mahahalagang aral, lalo na sa mga kaso ng panggagahasa:

    n

      n

    • Kahalagahan ng Testimonya ng Biktima: Sa mga kaso ng panggagahasa, lalo na kung walang ibang saksi, ang testimonya ng biktima ay may malaking timbang. Ang korte ay nagbibigay ng kredibilidad sa salaysay ng biktima, lalo na kung ito ay kapani-paniwala at tutugma sa iba pang ebidensya.
    • n

    • Kahinaan ng Alibi: Ang alibi ay isang mahinang depensa maliban kung ito ay suportado ng matibay na ebidensya at mga saksi na walang kinikilingan. Kailangan patunayan ng akusado na talagang imposibleng siya ang gumawa ng krimen.
    • n

    • Proteksyon sa mga Bata: Ang batas ay nagbibigay ng espesyal na proteksyon sa mga bata. Ang panggagahasa sa isang menor de edad ay mas mabigat ang parusa at binibigyan ng mas mataas na konsiderasyon ang testimonya ng bata.
    • n

    • Medical Evidence: Ang medical examination at findings ay mahalagang suporta sa testimonya ng biktima. Ang physical evidence ay maaaring magpatunay o magpabulaan sa salaysay ng biktima.
    • n

    nn

    Mga Madalas Itanong (FAQ)

    n

    Tanong 1: Ano ang reclusion perpetua?
    Sagot: Ang reclusion perpetua ay isang parusa sa Pilipinas na nangangahulugang pagkabilanggo habang buhay. Bagamat hindi literal na ‘habang buhay’ dahil may posibilidad ng parole pagkatapos ng 40 taon, ito pa rin ang pinakamabigat na parusa maliban sa death penalty (na sinuspinde sa Pilipinas).

    n

    Tanong 2: Bakit mahalaga ang medical examination sa kaso ng panggagahasa?
    Sagot: Ang medical examination ay mahalaga upang makakuha ng physical evidence na maaaring sumuporta sa testimonya ng biktima. Maaaring makita sa medical exam kung may mga physical injury, laceration, o sperm na naroroon, na makakatulong sa pagpapatunay ng panggagahasa.

    n

    Tanong 3: Ano ang moral damages at exemplary damages?
    Sagot: Ang moral damages ay ibinibigay bilang kompensasyon sa biktima para sa emotional distress, pagdurusa, at trauma na dinanas niya dahil sa krimen. Ang exemplary damages naman ay ibinibigay bilang parusa sa akusado at upang magsilbing babala sa iba na huwag gayahin ang kanyang ginawa, lalo na kung may aggravating circumstances tulad ng pagiging menor de edad ng biktima.

    n

    Tanong 4: Pwede bang ma-convict sa rape kahit walang ibang saksi maliban sa biktima?
    Sagot: Oo, pwede. Ayon sa jurisprudence, ang testimonya ng biktima mismo, kung kapani-paniwala at suportado ng iba pang circumstantial evidence, ay sapat na para ma-convict ang akusado sa rape.

    n

    Tanong 5: Ano ang dapat gawin kung biktima ka ng panggagahasa?
    Sagot: Kung biktima ka ng panggagahasa, mahalagang agad na magsumbong sa pulis o sa mga awtoridad. Huwag mag-atubiling humingi ng tulong medikal at legal. May mga organisasyon at ahensya ng gobyerno na handang tumulong sa mga biktima ng panggagahasa.

    nn

    Naranasan mo ba o ng kakilala mo ang ganitong sitwasyon? Huwag mag-alinlangan na humingi ng tulong legal. Ang ASG Law ay may mga abogado na eksperto sa mga kaso ng karahasan laban sa kababaihan at mga bata. Para sa konsultasyon, maaari kang makipag-ugnayan sa amin sa hello@asglawpartners.com o mag-contact dito.

    nn


    n
    Source: Supreme Court E-Library
    This page was dynamically generated
    by the E-Library Content Management System (E-LibCMS)

  • Huwag Umasa sa Apela: Bakit Final at Agad Ipinapatupad ang Desisyon sa Deklarasyon ng Presumptive Death

    Huwag Umasa sa Apela: Bakit Final at Agad Ipinapatupad ang Desisyon sa Deklarasyon ng Presumptive Death

    G.R. No. 182760, April 10, 2013

    INTRODUKSYON

    Maraming Pilipino ang nangangarap na muling magsimula pagkatapos ng isang mapait na paghihiwalay. Ngunit paano kung ang iyong dating asawa ay matagal nang nawawala at walang kasiguraduhan kung buhay pa? Dito pumapasok ang konsepto ng “presumptive death” o pagpapalagay na patay na ang isang tao sa mata ng batas. Sa kaso ng Republic of the Philippines vs. Robert P. Narceda, tinalakay ng Korte Suprema ang mahalagang aral tungkol sa proseso ng pagkuha ng deklarasyon ng presumptive death at kung paano ito naiiba sa ordinaryong kaso pagdating sa apela.

    Ang kasong ito ay nagmula sa petisyon ni Robert Narceda para sa deklarasyon ng presumptive death ng kanyang asawang si Marina, na umalis patungong Singapore noong 1994 at hindi na bumalik. Pinagtibay ng Regional Trial Court (RTC) ang petisyon, ngunit umapela ang Republic of the Philippines sa Court of Appeals (CA). Ang pangunahing tanong: Tama ba ang ginawang apela ng Republika, o final at agad bang maipatutupad ang desisyon ng RTC sa ganitong uri ng kaso?

    LEGAL NA KONTEKSTO: SUMMARY PROCEEDINGS AT ANG FAMILY CODE

    Upang lubos na maunawaan ang desisyon sa kasong Narceda, mahalagang alamin ang konsepto ng “summary proceedings” sa ilalim ng Family Code. Ang summary proceedings ay mga espesyal na proseso sa korte na idinisenyo para sa mabilis at episyenteng pagresolba ng ilang partikular na usaping legal, lalo na sa mga kasong pampamilya. Hindi ito katulad ng ordinaryong kaso na dumadaan sa mas mahabang proseso at maraming hakbang.

    Ayon sa Article 41 ng Family Code, maaaring magpakasal muli ang isang tao kung ang kanyang asawa ay nawawala na sa loob ng apat na magkakasunod na taon, at may “well-founded belief” o matibay na paniniwala na patay na ito. Para mapatunayan ito sa legal na paraan, kailangang magsampa ng “summary proceeding” para sa deklarasyon ng presumptive death.

    Narito ang sipi ng Article 41 ng Family Code:

    “Art. 41. A marriage contracted by any person during the subsistence of a previous marriage shall be null and void, unless before the celebration of the subsequent marriage, the prior spouse had been absent for four consecutive years and the spouse present has a well-founded belief that the absent spouse was already dead. In case of disappearance where there is danger of death under the circumstances set forth in the provisions of Article 391 of the Civil Code, an absence of only two years shall be sufficient.

    For the purpose of contracting the subsequent marriage under the preceding paragraph, the spouse present must institute a summary proceeding as provided in this Code for the declaration of presumptive death of the absentee, without prejudice to the effect of reappearance of the absent spouse.”

    Ang mahalagang punto dito ay ang “summary proceeding.” Ibig sabihin, ang proseso ay pinasimple at pinabilis. Kasama sa mga patakaran para sa summary proceedings ang Article 247 ng Family Code, na nagsasaad na:

    “Art. 247. The judgment of the court shall be immediately final and executory.”

    Ito ang susi sa kaso ng Narceda. Kapag sinabing “immediately final and executory,” nangangahulugan itong hindi na maaapela ang desisyon ng korte sa ordinaryong paraan. Agad itong ipinapatupad pagkatapos maipahayag.

    PAGBUKAS SA KASO: REPUBLIC VS. NARCEDA

    Balikan natin ang kwento ni Robert Narceda. Matapos mawala si Marina ng maraming taon, at sa kagustuhang makapag-asawa muli, nagsampa siya ng petisyon para sa deklarasyon ng presumptive death sa RTC Balaoan, La Union. Ayon kay Robert, sinubukan niyang hanapin si Marina ngunit nabigo. May kumalat pa ngang balita mula sa isang townmate na nakakita kay Marina sa Singapore na may ibang pamilya na.

    Pinagbigyan ng RTC ang petisyon ni Robert at idineklara si Marina na presumptively dead. Hindi sumang-ayon dito ang Office of the Solicitor General (OSG) na kumakatawan sa Republika. Umapela sila sa CA, iginigiit na hindi sapat ang ginawang paghahanap ni Robert kay Marina para magkaroon ng “well-founded belief” na patay na ito.

    Ngunit, ibinasura ng CA ang apela ng Republika. Ayon sa CA, walang hurisdiksyon ang appellate court dahil ang desisyon ng RTC sa summary proceeding ay “immediately final and executory” alinsunod sa Family Code. Nagmosyon for reconsideration ang OSG, ngunit muli itong dinenay.

    Dahil dito, umakyat ang kaso sa Korte Suprema sa pamamagitan ng Petition for Review on Certiorari. Ang pangunahing argumento ng OSG: nagkamali ang CA sa pagbasura ng apela dahil may hurisdiksyon daw itong dinggin ang kaso. Iginiit din nilang hindi napatunayan ni Robert ang “well-founded belief” na patay na si Marina.

    DESISYON NG KORTE SUPREMA: FINAL AT EXECUTORY NGA!

    Sumang-ayon ang Korte Suprema sa Court of Appeals. Pinanindigan nila na sa summary proceedings para sa deklarasyon ng presumptive death, ang desisyon ng RTC ay final at agad na ipinapatupad. Hindi tama ang ordinaryong apela sa CA sa ganitong uri ng kaso.

    Binanggit ng Korte Suprema ang nauna nilang desisyon sa kasong Republic v. Bermudez-Lorino, kung saan sinabi nilang:

    “In Summary Judicial Proceedings under the Family Code, there is no reglementary period within which to perfect an appeal, precisely because judgments rendered thereunder, by express provision of Section 247, Family Code, supra, are ‘immediately final and executory.’ It was erroneous, therefore, on the part of the RTC to give due course to the Republic’s appeal and order the transmittal of the entire records of the case to the Court of Appeals.”

    Idinagdag pa ng Korte Suprema na bagama’t hindi ordinaryong apela ang tamang remedyo, hindi naman nangangahulugang walang paraan para kwestyunin ang desisyon ng RTC. Ang tamang remedyo ay ang Petition for Certiorari sa Court of Appeals. Ang certiorari ay isang espesyal na aksyon na ginagamit para itama ang mga pagkakamali ng korte na may kinalaman sa hurisdiksyon o grave abuse of discretion, hindi sa mga ordinaryong pagkakamali sa paghusga.

    Ayon sa Korte Suprema sa kasong Republic v. Tango:

    “By express provision of law, the judgment of the court in a summary proceeding shall be immediately final and executory. As a matter of course, it follows that no appeal can be had of the trial court’s judgment in a summary proceeding for the declaration of presumptive death of an absent spouse under Article 41 of the Family Code. It goes without saying, however, that an aggrieved party may file a petition for certiorari to question abuse of discretion amounting to lack of jurisdiction.”

    Dahil ordinaryong apela ang ginawa ng OSG sa kasong Narceda, mali ang kanilang remedyo. Lumipas na ang panahon para magsampa ng certiorari, kaya hindi na maaaring kwestyunin ang desisyon ng RTC. Kaya naman, ibinasura ng Korte Suprema ang petisyon ng Republika at pinagtibay ang desisyon ng CA na nagbabasura rin sa apela.

    PRAKTIKAL NA IMPLIKASYON: ANO ANG DAPAT GAWIN?

    Ano ang mga praktikal na aral mula sa kasong Narceda? Para sa mga abogado at maging para sa publiko, mahalagang maintindihan ang pagkakaiba ng summary proceedings at ordinaryong kaso, lalo na sa usaping pampamilya.

    Pangunahing Aral:

    • Finality ng Desisyon: Sa summary proceedings sa ilalim ng Family Code, tulad ng deklarasyon ng presumptive death, ang desisyon ng RTC ay agad na final at executory. Hindi ito maaapela sa ordinaryong paraan.
    • Tamang Remedyo: Kung hindi sumasang-ayon sa desisyon ng RTC sa summary proceeding, ang tamang remedyo ay hindi ordinaryong apela, kundi Petition for Certiorari sa Court of Appeals. Mahalagang tandaan ang maikling panahon para magsampa ng certiorari.
    • Pag-iingat sa Proseso: Siguraduhing tama ang remedyong ginagamit para hindi mawalan ng pagkakataong kwestyunin ang desisyon ng korte. Konsultahin ang abogado para sa tamang payo legal.

    Para sa mga nagnanais na magsampa ng petisyon para sa deklarasyon ng presumptive death, mahalagang maghanda ng maayos at sundin ang tamang proseso. Kailangan patunayan ang “well-founded belief” na patay na ang nawawalang asawa sa pamamagitan ng sapat na ebidensya at paghahanap.

    MGA KARANIWANG TANONG (FAQs)

    Tanong 1: Ano ang ibig sabihin ng “presumptive death”?
    Sagot: Ang “presumptive death” ay deklarasyon ng korte na ipinapalagay na patay na ang isang tao sa mata ng batas, kahit walang bangkay na nakikita. Ito ay base sa matagal na pagkawala at iba pang sirkumstansya.

    Tanong 2: Kailan maaaring magsampa ng petisyon para sa presumptive death?
    Sagot: Kung ang asawa ay nawawala na sa loob ng apat na magkakasunod na taon, at may matibay na paniniwala na patay na ito. Kung may peligro sa buhay ng nawawala (tulad ng sakuna), sapat na ang dalawang taon.

    Tanong 3: Ano ang “summary proceeding”?
    Sagot: Ito ay pinasimple at pinabilis na proseso sa korte para sa ilang espesyal na kaso, lalo na sa Family Code. Mas mabilis ito kaysa sa ordinaryong kaso at may limitadong oportunidad para sa apela.

    Tanong 4: Bakit hindi maaapela ang desisyon sa summary proceeding sa ordinaryong paraan?
    Sagot: Dahil ayon mismo sa Family Code, ang desisyon sa summary proceeding ay “immediately final and executory.” Layunin nito na mapabilis ang pagresolba sa mga usaping pampamilya.

    Tanong 5: Ano ang dapat gawin kung hindi sumasang-ayon sa desisyon ng RTC sa summary proceeding?
    Sagot: Ang tamang remedyo ay Petition for Certiorari sa Court of Appeals, hindi ordinaryong apela. Kailangan itong isampa sa loob ng takdang panahon.

    Tanong 6: Ano ang “certiorari”?
    Sagot: Ito ay espesyal na legal na aksyon para itama ang pagkakamali ng korte na may kinalaman sa hurisdiksyon o grave abuse of discretion.

    Tanong 7: Maaari bang magpakasal muli agad pagkatapos ng deklarasyon ng presumptive death?
    Sagot: Oo, ito ang pangunahing layunin ng deklarasyon ng presumptive death – upang maging legal ang pagpapakasal muli. Ngunit, mahalagang tandaan na kung lumitaw muli ang nawawalang asawa, maaaring mapawalang-bisa ang deklarasyon.

    Naranasan mo ba ang ganitong sitwasyon o may katanungan ka pa tungkol sa deklarasyon ng presumptive death at summary proceedings? Eksperto ang ASG Law sa mga usaping pampamilya at handang tumulong sa iyo. Huwag mag-atubiling kumonsulta sa amin para sa iyong legal na pangangailangan. Makipag-ugnayan dito o sumulat sa hello@asglawpartners.com.



    Source: Supreme Court E-Library
    This page was dynamically generated
    by the E-Library Content Management System (E-LibCMS)

  • Nakaligtaang Isama ang Lahat ng Tagapagmana sa Kaso? Alamin ang Iyong mga Karapatan Ayon sa Korte Suprema

    Ang Hindi Pagsama sa Lahat ng Tagapagmana ay Hindi Nangangahulugang Dis квалификация ng Kaso

    G.R. No. 201816, April 08, 2013

    INTRODUKSYON

    Naranasan mo na bang magdemanda ngunit dinismis dahil umano’y hindi kumpleto ang mga partido? Sa Pilipinas, madalas mangyari ito, lalo na sa mga kasong may kinalaman sa mana at pamilya. Marami ang nag-aakala na kapag nakalimutang isama ang isang tagapagmana sa isang kaso, otomatikong mababasura na ito. Ngunit, ayon sa Korte Suprema, hindi ito laging totoo. Sa kasong Heirs of Faustino Mesina v. Heirs of Domingo Fian, nilinaw ng Korte Suprema ang pagkakaiba ng ‘failure to state a cause of action’ at ‘non-joinder of indispensable parties’ at kung ano ang tamang proseso kapag may nakalimutang isama sa demanda.

    Ang kasong ito ay nagmula sa pagtatalo sa lupa na binili ng mga Mesina mula sa mga Fian. Nang pumanaw ang mag-asawang Fian, nagkaroon ng problema sa pagmamay-ari ng lupa, kaya humantong sa demanda. Ang sentrong tanong dito: Tama bang idinismiss agad ang kaso dahil hindi lahat ng tagapagmana ng mga Fian ay naisama sa demanda?

    LEGAL NA KONTEKSTO

    Sa sistema ng batas sa Pilipinas, partikular sa Rules of Court, malinaw na nakasaad kung sino ang maaaring maging partido sa isang kaso. Ayon sa Seksyon 1, Rule 3 ng Rules of Court, tanging ‘natural or juridical persons, or entities authorized by law’ ang maaaring maging partido sa isang civil action. Ang ibig sabihin nito, kailangan na ang partido ay may legal na personalidad—isang indibidwal, korporasyon, o anumang entidad na pinahintulutan ng batas na magsampa o depensahan ang isang kaso.

    Isa pang mahalagang konsepto ay ang ‘real party in interest’ na tinutukoy sa Seksyon 2, Rule 3 ng Rules of Court. Ang ‘real party in interest’ ay ang partido na direktang makikinabang o maaapektuhan ng desisyon ng korte. Sila ang may tunay na interes sa kinalabasan ng kaso.

    Sa konteksto ng tagapagmana, mahalagang maunawaan ang kanilang papel bilang ‘real parties in interest,’ lalo na sa mga kasong may kinalaman sa mana. Kapag ang isang tao ay pumanaw, ang kanyang mga tagapagmana ang siyang humahalili sa kanyang mga karapatan at obligasyon, kasama na ang karapatang magsampa o depensahan ang isang kaso para sa estate ng namatay.

    Sa kaso ng pagmamana, karaniwang kinakailangan na isama ang lahat ng tagapagmana bilang partido, lalo na kung ang kaso ay maaaring makaapekto sa kanilang interes sa mana. Ang mga tagapagmana na ito ay tinatawag na ‘indispensable parties.’ Ayon sa batas, ang ‘indispensable party’ ay ang partido na kung wala siya, hindi maaaring magkaroon ng pinal na desisyon ang korte sa kaso. Ang hindi pagsama sa ‘indispensable party’ ay maaaring maging problema sa kaso, ngunit hindi ito otomatikong nangangahulugan na dapat itong idismiss agad.

    PAGSUSURI NG KASO

    Nagsimula ang kaso nang magsampa ng demanda ang mga tagapagmana ng mag-asawang Mesina laban sa mga tagapagmana ng mag-asawang Fian para sa ‘quieting of title’ at damages. Ito ay dahil bumili ang mga Mesina ng lupa mula sa mga Fian nang hulugan, ngunit nang pumanaw ang mga Fian, hindi kinilala ng kanilang mga tagapagmana ang bentahan at inokupa ang lupa.

    Sa demanda, si Theresa Fian Yray lamang ang kinilalang representante ng mga tagapagmana ng mga Fian. Dito nag-ugat ang problema. Nagmosyon ang kampo ng mga Fian na idismiss ang kaso dahil umano’y hindi lahat ng tagapagmana ay naisama bilang partido, at hindi rin daw ‘juridical person’ ang ‘Heirs of Mesina’ at ‘Heirs of Fian’ para magsampa o depensahan ang kaso. Pinagbigyan ng Regional Trial Court (RTC) ang mosyon at idinismiss ang kaso.

    Umapela ang mga Mesina sa Court of Appeals (CA), ngunit kinatigan din ng CA ang RTC. Ayon sa CA, indispensable parties ang lahat ng tagapagmana ng mga Fian, at ang hindi pagsama sa kanila ay dahilan para idismiss ang kaso. Dagdag pa ng CA, may depekto rin daw ang verification ng complaint.

    Hindi sumuko ang mga Mesina at umakyat sila sa Korte Suprema. Dito, binaliktad ng Korte Suprema ang desisyon ng RTC at CA. Ayon sa Korte Suprema, mali ang pagdidismiss ng kaso dahil lamang sa hindi pagsama sa lahat ng tagapagmana ng mga Fian. Nilinaw ng Korte Suprema na ang problema ay hindi ‘failure to state a cause of action’ kundi ‘non-joinder of an indispensable party.’

    Sabi ng Korte Suprema:

    “The non-joinder of indispensable parties is not a ground for the dismissal of an action. At any stage of a judicial proceeding and/or at such times as are just, parties may be added on the motion of a party or on the initiative of the tribunal concerned. If the plaintiff refuses to implead an indispensable party despite the order of the court, that court may dismiss the complaint for the plaintiff’s failure to comply with the order. The remedy is to implead the non-party claimed to be indispensable.”

    Ibig sabihin, hindi dapat idismiss agad ang kaso. Ang tamang gawin ng korte ay utusan ang nagsampa ng kaso na isama ang mga nakaligtaang indispensable parties. Kung hindi sumunod ang nagsampa, saka lamang maaaring idismiss ang kaso.

    Tungkol naman sa verification, sinabi ng Korte Suprema na hindi rin tama ang CA na sinabing depektibo ito. Bagamat hindi eksaktong sinunod ang pormula ng verification sa Rules of Court, hindi ito sapat na dahilan para idismiss ang kaso. Ang verification ay isang pormalidad lamang at maaaring i-waive ng korte para masiguro ang hustisya.

    PRAKTIKAL NA IMPLIKASYON

    Ang desisyon na ito ng Korte Suprema ay nagbibigay linaw sa tamang proseso kapag may nakaligtaang isama na indispensable party sa isang kaso. Hindi ito dapat maging dahilan para agad-agad na idismiss ang kaso. Sa halip, dapat bigyan ng pagkakataon ang nagsampa na itama ang pagkakamali at isama ang mga kinakailangang partido.

    Para sa mga abogado at mga taong nagsasampa ng kaso, mahalagang tandaan na siguraduhing kumpleto ang mga partido, lalo na sa mga kasong may kinalaman sa mana at pagmamay-ari ng lupa. Ngunit, kung sakaling may nakalimutan, hindi pa huli ang lahat. Hindi otomatikong madidis квалификация ang kaso. May pagkakataon pang itama ito.

    Mahahalagang Aral:

    • Hindi ground for dismissal ang non-joinder of indispensable parties: Hindi dapat idismiss agad ang kaso kung hindi lahat ng indispensable parties ay naisama.
    • Remedy is to implead: Ang tamang remedyo ay utusan ang plaintiff na isama ang mga nakaligtaang partido.
    • Verification is formal, not jurisdictional: Ang verification ay pormalidad lamang at hindi dapat maging hadlang sa pagkamit ng hustisya.
    • Substance over form: Mas binibigyang halaga ng korte ang merito ng kaso kaysa sa technicalities.

    FREQUENTLY ASKED QUESTIONS (FAQs)

    Tanong 1: Ano ang ibig sabihin ng ‘indispensable party’?
    Sagot: Ito ay partido na kailangang-kailangan sa kaso. Kung wala siya, hindi maaaring magkaroon ng pinal na desisyon ang korte.

    Tanong 2: Ano ang pagkakaiba ng ‘failure to state a cause of action’ at ‘non-joinder of indispensable parties’?
    Sagot: Ang ‘failure to state a cause of action’ ay problema sa mismong complaint—wala itong sapat na alegasyon para suportahan ang demanda. Ang ‘non-joinder of indispensable parties’ naman ay problema sa mga partido—may nakalimutang isama na dapat kasama sa kaso.

    Tanong 3: Kapag nakalimutan kong isama ang isang tagapagmana sa demanda, madidis квалификация na ba agad ang kaso?
    Sagot: Hindi agad. Ayon sa kasong ito, hindi dapat idismiss agad. Bibigyan ka ng pagkakataon ng korte na isama ang nakaligtaang tagapagmana.

    Tanong 4: Ano ang dapat kong gawin kung sinabihan ako ng korte na may indispensable party na hindi ko naisama?
    Sagot: Sumunod agad sa utos ng korte at isama ang mga nakaligtaang partido sa lalong madaling panahon.

    Tanong 5: Gaano kahalaga ang verification sa isang complaint?
    Sagot: Mahalaga ang verification para masiguro na totoo ang mga alegasyon sa complaint, pero pormalidad lamang ito. Hindi ito dapat maging hadlang sa pagkamit ng hustisya.

    Tanong 6: May iba pa bang paraan para malutas ang problema sa hindi pagsama ng indispensable party maliban sa pag-implead?
    Sagot: Wala. Ang tamang remedyo talaga ay ang pag-implead o pagsama sa nakaligtaang indispensable party.

    Tanong 7: Paano kung ayaw kong isama ang indispensable party kahit inutusan na ako ng korte?
    Sagot: Kung ayaw mong sumunod, maaaring idismiss ng korte ang iyong kaso dahil sa iyong pagsuway.

    Tanong 8: Applicable lang ba ito sa kaso ng mana?
    Sagot: Hindi lang sa kaso ng mana. Applicable ito sa lahat ng civil cases kung saan may indispensable party na hindi naisama.

    Eksperto ang ASG Law sa mga usaping legal patungkol sa property at civil procedure. Kung may katanungan ka o nangangailangan ng konsultasyon legal tungkol sa demanda at pagmamana, huwag mag-atubiling makipag-ugnayan sa amin. Magpadala ng email sa hello@asglawpartners.com o mag-contact dito para sa karagdagang impormasyon.



    Source: Supreme Court E-Library
    This page was dynamically generated
    by the E-Library Content Management System (E-LibCMS)

  • Writ of Possession: Kailan Ministerial ang Utos ng Hukuman sa Pagpapatalsik?

    Ang Writ of Possession: Obligasyon ng Hukuman Kahit May Nakabinbing Kaso

    G.R. No. 183058, April 03, 2013

    Ang pagbili ng ari-arian sa pamamagitan ng extrajudicial foreclosure sale ay may karapatan sa writ of possession bilang isang bagay na ministerial matapos makonsolida ang pagmamay-ari dahil sa pagkabigo ng  mortgagor na tubusin ang ari-arian.[1] Ang mga eksepsiyon sa panuntunang ito ang sentro ng petisyon para sa certiorari sa ilalim ng Rule 45 ng Rules of Court, na pangunahing kumukuwestiyon sa Desisyon noong 31 Mayo 2007[2] na ipinalabas ng Nineteenth Division ng Court of Appeals (CA) sa CA-G.R. SP No. 00593,[3] na ang decretal portion ay nagsasaad:

    WHEREFORE, in view of all the foregoing premises, the Orders dated December 1, 2004, and January 31, 2005, issued by the Honorable public respondent are hereby ANNULLED and SET ASIDE, and a new one is issued granting the issuance of writ of possession in favor of petitioner UCPB for the properties now covered by TCT Nos. T-30403 and T-30404 and Tax Declaration Nos. ARP/TD No. 2054 (PIN 038-12-006-04-050) and ARP/TD No. 2056 (PIN 038-12-006-04-051).

    SO ORDERED.[4]

    Ang Mga Katotohanan

    Noong 7 Abril 1997, ang mga petisyoner na sina Spouses Montano at Merlinda Tolosa (Spouses Tolosa) ay pumasok sa isang Credit Agreement kasama ang respondent na United Coconut Planters Bank (UCPB) para sa layunin ng paggamit ng mga pasilidad sa kredito ng huli.[5] Upang masiguro ang kanilang mga credit availment, ang Spouses Tolosa ay nagpatupad ng mga deed of real estate mortgage sa apat na ari-arian sa Barangay Caticlan, Malay, Aklan, na nakarehistro at/o idineklara para sa mga layunin ng pagbubuwis sa kanilang mga pangalan sa ilalim ng sumusunod na mga sertipiko ng titulo at/o deklarasyon ng buwis, sa makatuwid: (a) Transfer Certificate of Title (TCT) Nos. T-23589; (b) Original Certificate of Title (OCT) No. P-14743; (c) Tax Declaration No. ARP-TD 1561 (038-12-006-04-051); at Tax Declaration No. ARP-TD 93-006-0362 (038-12-006-04-050).[6] Dahil sa pagkabigo ng Spouses Tolosa na bayaran ang kanilang pangunahing obligasyon na umabot sa P13,300,000.00, hindi kasama ang mga interes, multa at iba pang mga singil, inilipat ng UCPB ang mortgage sa nasabing mga realties at nagsampa ng petisyon para sa extra-judicial sale nito sa Office of the Clerk of Court at Ex-Officio Sheriff ng Kalibo, Aklan noong 22 Oktubre 1999.[7]

    Matapos ang nararapat na abiso at publikasyon, ang mga ari-ariang nakasanla ay ibinenta noong 4 Enero 2000 sa isang pampublikong auction kung saan nag-tender ang UCPB ng pinakamataas na bid na P17,240,000.00. Ang mga nalikom mula sa pagbebenta ay kinredito patungo sa bahagyang kasiyahan ng obligasyon sa mortgage ng Spouses Tolosa na, kasama ang mga interes, multa at iba pang mga singil, ay tinatayang P24,253,847.64.[8] Ipinagkaloob ang kaukulang sertipiko ng pagbebenta,[9]  Ipinarehistro ng UCPB ang pareho sa Office of the Register of Deeds ng Aklan noong 5 Enero 2000.[10]  Dahil sa pagkabigo ng Spouses Tolosa na gamitin ang kanilang karapatan sa redemption sa loob ng iniresetang isang taong panahon, nagpatuloy ang UCPB upang mapagsama ang pagmamay-ari nito sa mga nasabing realties noong 22 Enero 2001.[11]  Sa pagkansela ng mga nasa pangalan ng Spouses Tolosa, ang sumusunod na mga sertipiko ng titulo at deklarasyon ng buwis ay kasunod na inisyu sa pangalan ng UCPB, sa makatuwid: (a) TCT No. T-30403; (b) TCT No. T-30404; (c) Tax Declaration No. ARP-TD 2054 (038-12-006-04-050); at (d) Tax Declaration No. ARP-TD 2056 (038-12-006-04-051).[12]

    Noong 2 Setyembre 2004, ang UCPB ay nagsampa ng ex-parte petisyon para sa pagpapalabas ng writ of possession sa cadastral case na nakatala bilang Cadastral Case No. 3028 sa harap ng Regional Trial Court (RTC), Branch 5, Kalibo Aklan.[13] Nang maabisuhan sa paghahain ng petisyon,[14] ang Spouses Tolosa ay nagsampa ng kanilang 8 Nobyembre 2004 na Pagsalungat, na tinatawag ang pansin ng RTC sa pagpapatuloy ng reklamo para sa deklarasyon ng nullity ng promissory notes, foreclosure ng mortgage at sertipiko ng pagbebenta pati na rin ang accounting at damages na kanilang isinampa laban sa UCPB. Nakatala bilang Civil Case No. 6180 sa harap ng Branch 8 ng RTC, ang reklamo ay nagsasaad na ang Spouses Tolosa ay nalinlang ng UCPB sa pagpirma sa Credit Agreement, Promissory Notes at Real Estate Mortgage na inihabla. Bukod sa hindi pagpapalabas ng buong halaga ng kanilang mga pautang, pinuna din ang UCPB dahil sa diumano’y pagkabigo na ibunyag ang aktwal na interes na sinisingil nito at para sa pagdudulot ng extrajudicial foreclosure ng mortgage sa kabila ng labis na pagbabayad ng Spouses Tolosa sa kanilang mga pautang.[15]  Sa pag-aangkin na mayroong prima facie na pagpapakita ng kawalang-bisa ng kanilang obligasyon sa mortgage, ang foreclosure ng mortgage at ang pagbebenta ng kanilang mga ari-arian, hiniling ng Spouses Tolosa na ang pagpapalabas ng writ of possession ay ipagpaliban at ang petisyon ng UCPB para dito ay pagsamahin sa Civil Case No. 6180.[16]

    Noong 1 Disyembre 2004, naglabas ang RTC ng isang utos, na humahawak sa abeyance sa pagpapalabas ng writ of possession na hinahangad ng UCPB. Binabanggit ang equity at substantial justice bilang mga dahilan para sa disposisyon nito, pinasiyahan ng RTC na ang pagpapatuloy ng Civil Case No. 6180 ay kinakailangan ang suspensyon ng pagbibigay ng petisyon ng UCPB dahil may posibilidad na ang foreclosure ng mortgage ng huli ay maaaring hatulan na lumalabag sa mga karapatan ng Spouses Tolosa bilang mga mortgagor. Habang kinikilala na ang pagpapalabas ng writ of possession ay ministerial bilang isang pangkalahatang tuntunin, pinasiyahan ng RTC na ang nasabing tungkulin ay tumitigil na maging ng nasabing kalikasan kung saan ang pagbibigay ng writ “ay makakasama sa isa pang nakabinbing kaso para sa nullification ng auction sale” at “maaaring magdulot ng kawalan ng katarungan at kawalan ng katarungan sa mga mortgagor.”[17]  Sa motion for reconsideration nito sa naunang utos[18] na karagdagang tinanggihan dahil sa kawalan ng merito sa Utos ng RTC na may petsang 31 Enero 2005,[19] nagsampa ang UCPB ng Rule 65 petisyon para sa certiorari na nakatala bilang CA-G.R. SP No. 00593 sa harap ng CA.[20]

    Noong 31 Mayo 2007, ipinalabas ng CA ang pinagtatalunang desisyon dito, na nagpapawalang-bisa sa 1 Disyembre 2004 na Desisyon ng RTC at nagbibigay ng writ of possession na hinahangad ng UCPB. Sa paghahanap na ang ministerial na kalikasan ng pagpapalabas ng writ of possession ay walang iniwan na diskresyon sa bahagi ng RTC hanggang sa pagbibigay ng aplikasyon ng UCPB, pinasiyahan ng CA na ang mga katanungan tungkol sa validity ng foreclosure sale pati na rin ang kaangkupan ng pagbibigay ng writ ay maaaring itaas ng Spouses Tolosa sa parehong paglilitis alinsunod sa Seksyon 8 ng Act 3135. Ang katotohanan na ang Credit Agreement, Promissory Notes at Real Estate Mortgage na isinagawa ng Spouses Tolosa ay hindi pa naideklara na invalid ay humantong din sa CA upang ipahayag na ang simpleng pagpapatuloy ng Civil Case No. 6180 ay hindi maaaring talunin ang karapatan sa isang writ of possession na iginagawad ng batas sa UCPB bilang absolute at registered na mga may-ari ng mga nasabing realties.[21] Ang mga mosyon para sa reconsideration ng Spouses Tolosa[22] ng desisyong ito ay tinanggihan dahil sa kawalan ng merito sa pangalawang pinagtatalunang Resolusyon ng CA na may petsang 21 Mayo 2008,[23] kaya, ang petisyong ito.

    Ang Mga Isyu
    Hinahangad ng Spouses Tolosa ang pagbaliktad sa pinagtatalunang desisyon at resolusyon ng CA sa sumusunod na mga batayan, sa makatuwid:

    1. MALI ANG CA SA HINDI PAGHAHANAP NA ANG PRIMA FACIE NULLITY NG MORTGAGE OBLIGATION  AT  ANG  FORECLOSURE  SALE AY NAGBIGAY KATWIRAN SA UTOS NG RTC NA IPAGPALIBAN ANG PAGPAPALABAS NG WRIT OF POSSESSION NA HINAHANAP NG UCPB.
    2. MALI ANG CA SA PAG-UUTOS NG PAGBIBIGAY NG WRIT OF POSSESSION NA HINAHANAP NG UCPB KAHIT NA ANG TUNTUNAN NA ANG KALABISAN SA BID PRICE AY DAPAT MUNANG BAYARAN SA MORTGAGOR BAGO SIYA MAAARING MAAGAWAN NG POSSESSION NG PROPERTY MORTGAGED.[24]

    Ang Pasya ng Korte

    Walang merito ang petisyon.

    Ang writ of possession ay simpleng isang utos kung saan ang sheriff ay inuutusan ng korte na ilagay ang isang tao sa pag-aari ng isang real o personal na ari-arian.[25] Sa ilalim ng Seksyon 7 ng Act No. 3135, na sinusugan, ang writ of possession ay maaaring ibigay pabor sa isang bumibili sa isang foreclosure sale alinman sa (1) sa loob ng isang taong redemption period, sa paghahain ng isang bond; o (2) pagkatapos lumipas ang redemption period, nang hindi nangangailangan ng bond. Sa loob ng isang taong redemption period, ang bumibili ay maaaring mag-aplay para sa isang writ of possession sa pamamagitan ng paghahain ng isang petisyon sa anyo ng isang ex parte motion sa ilalim ng panunumpa,[26] sa mga paglilitis sa rehistro o cadastral ng rehistradong ari-arian.[27] Ang batas ay nangangailangan lamang na ang wastong mosyon ay isampa, ang bond ay inaprubahan at walang ikatlong tao na kasangkot.[28] Matapos ang pagsasama-sama ng titulo sa pangalan ng bumibili dahil sa pagkabigo ng mortgagor na tubusin ang ari-arian, ang karapatan sa writ of possession ay nagiging isang bagay ng karapatan.[29]  Sa huling kaso, ang karapatan sa possession ay nagiging absolute dahil ang batayan nito ay ang pagmamay-ari ng bumibili sa ari-arian.[30]

    Ang tuntunin ay nanatili rin na ang paglilitis sa isang petisyon para sa isang writ of possession ay ex-parte at summary sa kalikasan.[31] Bilang isa na dinala para sa kapakinabangan ng isang partido lamang at walang abiso ng korte sa sinumang tao na salungat sa interes, ito ay isang paglilitis sa hukuman kung saan ang kaluwagan ay ipinagkaloob nang hindi binibigyan ang taong laban sa kanino ang kaluwagan ay hinahangad ng isang pagkakataon na marinig.[32] Ang pagpapalabas ng writ of possession ay, bilang kapalit, isang ministerial na tungkulin sa paggamit kung saan ang mga trial court ay hindi binibigyan ng anumang diskresyon.[33]  Dahil ang hukom kung kanino ang aplikasyon para sa writ of possession ay isinampa ay hindi kailangang tingnan ang validity ng mortgage o ang paraan ng foreclosure nito,[34] pinasiyahan na ang ministerial na tungkulin ng trial court ay hindi nagiging discretionary sa paghahain ng isang reklamo na kumukuwestiyon sa mortgage.[35] Corollarily, anumang katanungan tungkol sa validity ng extrajudicial foreclosure sale at ang resultang pagkansela ng writ ay maaari ding matukoy sa isang kasunod na paglilitis gaya ng nakabalangkas sa Seksyon 8[36] ng Act No. 3135.[37]

    Sinukat mula sa mga naunang prinsipyo, natuklasan namin na ang CA ay hindi nakagawa ng reversible error sa pag-uutos ng pagpapalabas ng writ of possession na hinahangad ng UCPB. Ipinapakita ng rekord na ang UCPB ay nagdulot ng extrajudicial foreclosure ng mortgage sa mga nasabing realties bilang resulta ng default ng Spouses Tolosa sa kanilang obligasyon sa mortgage. Bilang pinakamataas na bidder sa 4 Enero 2000 foreclosure sale, pinagsama ng UCPB ang pagmamay-ari nito noong 22 Enero 2001 o sa pagkabigo ng Spouses Tolosa na gamitin ang kanilang karapatan sa redemption sa loob ng isang taong panahon na inireseta para dito. Kasunod ng pagpapalabas ng mga sertipiko ng titulo at deklarasyon ng buwis sa parehong mga ari-arian sa pangalan nito, sumunod ang UCPB sa mga kinakailangan sa ilalim ng Act 3135 sa pamamagitan ng paghahain ng ex-parte petisyon para sa pagpapalabas ng isang writ of possession sa harap ng RTC noong 2 Setyembre 2004. Dahil ang UCPB ay naging absolute at registered na may-ari na ng nasabing mga ari-arian, tama ang pinasiyahan ng CA na ito ay ministerial na tungkulin ng RTC na mag-isyu ng writ of possession pabor sa nauna.

    Sa paghimok sa pagbaliktad ng pinagtatalunang desisyon at resolusyon, pinangatwiranan ng Spouses Tolosa na ang prima facie merito ng kanilang reklamo sa Civil Case No. 6180 ay nagbigay katwiran, kahit man lang, sa pagpapaliban ng pagpapalabas ng writ of possession. Para sa layuning ito, tinatawag nila ang aming pansin sa dapat na katotohanan na hindi lamang nabigo ang UCPB na ipalabas ang kabuuan ng mga nalikom mula sa kanilang mga pautang kundi lumabag din sa Republic Act No. 3765[38] sa pamamagitan ng hindi pagtukoy sa mga rate ng interes na sinisingil nito sa kanilang obligasyon sa mortgage. Sa pagpipilit na sila ay nalinlang ng UCPB sa pagpirma sa Credit Agreement, Promissory Notes at Real Estate Mortgage na kanilang tinutulan sa Civil Case No. 6180, inaangkin din ng Spouses Tolosa na, hindi isinasaalang-alang ang mga ilegal na interes at singil na ipinataw dito, ang kanilang obligasyon sa mortgage ay umabot lamang sa P14,041,000.00 at higit pa sa sapat na naibigay ng P17,240,000.00 na nalikom sa foreclosure sale.

    Dahil sa ministerial na kalikasan ng tungkulin ng RTC na mag-isyu ng writ of possession matapos na makonsolida ng bumibili ang pagmamay-ari nito, pinasiyahan din, bukod dito, na ang anumang katanungan tungkol sa regularity at validity ng mortgage o foreclosure nito ay hindi maaaring itaas bilang katwiran para sa pagsalungat sa pagpapalabas ng writ.[39] Higit pa rito, ang isang nakabinbing aksyon para sa pagpapawalang-bisa ng mortgage o foreclosure ay hindi nagpapahinto sa pagpapalabas ng isang writ of possession.[40] Hindi alintana ang pagpapatuloy ng nasabing suit, ang bumibili ay nananatiling may karapatan sa isang writ of possession, nang walang pagkiling, siyempre, sa kalaunan na kinalabasan ng nakabinbing annulment case.[41] Sa madaling salita, ang pagpapalabas ng writ of possession ay nananatiling ministerial na tungkulin ng RTC hanggang sa ang mga isyu na itinaas sa annulment case ay, minsan at para sa lahat, mapagpasyahan ng isang korte ng may kakayahang hurisdiksyon.[42]

    Para sigurado, ang naunang tuntunin ay umaamin ng ilang jurisprudential na eksepsiyon. Sa Cometa v. Intermediate Appellate Court,[43] ang judgment debtor ay nagsampa ng isang hiwalay na aksyon upang ipawalang-bisa ang auction sale ng mga ari-arian na tinatayang nagkakahalaga ng P500,000.00 para sa hindi pangkaraniwang mababang presyo na P57,396.85. Binabanggit ang equitable considerations, pinagtibay ng Korte na ito ang pagpapaliban ng pagpapalabas ng writ of possession na hinahangad ng judgment creditor sa batayan na ang validity ng auction sale ay isang isyu na nangangailangan ng pre-emptive resolution upang maiwasan ang kawalan ng katarungan. Sa kaso ng Barican v. Intermediate Appellate Court,[44] sa kabilang banda, pinasiyahan ng Korte na ang tungkulin ay tumitigil na maging ministerial kung saan ang ari-arian na nakasanla ay, sa pansamantala, naibenta sa mga ikatlong partido na umako sa pagkakautang ng mortgagor at kumuha ng possession ng ari-arian. Sa Sulit v. Court of Appeals,[45] ang pagkabigo ng mortgagee na ihatid ang surplus mula sa mga nalikom mula sa foreclosure sale na katumbas ng hindi bababa sa 40% ng utang sa mortgage ay natagpuan din na sapat na katwiran para sa hindi pagpapalabas ng writ of possession na hinahangad.

    Ang Spouses Tolosa ay nagpatawag sa pasya ng Korte sa Barican na hindi naman, gayunpaman, sa lahat ng apat na sulok sa kaso sa bangko. Bukod sa katotohanan na ang Spouses Tolosa ay tila nanatili sa possession ng mga nasabing realties, walang pagpapakita sa rekord na ang mga ari-ariang ito ay, sa pansamantala, nakuha o inilipat sa mga ikatlong tao na ang adverse possession at/o interes ay magbibigay katwiran sa hindi pagpapalabas ng writ of possession na hinahangad ng UCPB. Wala ring pagpapakita na ang mga ari-ariang nakasanla ay naibenta sa isang hindi pangkaraniwang mababang presyo o na ang foreclosure sale ay dinaluhan ng mga iregularidad, ang pasya sa Cometa ay maliit din ang pakinabang sa layunin ng Spouses Tolosa. Sa kabila ng pagpipilit ng huli sa dapat na prima facie invalidity ng kanilang obligasyon sa mortgage at ang mga paglilitis sa foreclosure, natuklasan namin na tama ang CA na umiwas sa nasabing mga isyu dahil hindi pa sila definitively naresolba sa Case No. 6180.

    Ang Spouses Tolosa ay parehong wala sa sanga sa pag-asa sa Sulit na nakabatay sa pagkakaroon ng surplus mula sa mga nalikom na nalikom sa foreclosure sale. Dahil isinasaalang-alang na ang kanilang obligasyon sa mortgage ay kinompyut ng UCPB sa isang aggregate na P24,253,847.64, kasama ang mga interes, multa at iba pang mga singil, ang P17,240,000.00 na nalikom sa foreclosure sale ng mga ari-ariang nakasanla ay malinaw na walang iniwang surplus na pag-usapan sa kaso. Ang Spouses Tolosa ay, siyempre, nais nating maniwala na, kung wala ang invalid na mga interes at singil na ipinataw ng UCPB, ang kanilang obligasyon ay umabot lamang sa P14,041,000.00 at mangangahulugan ng isang surplus na P3,199,000.00 mula sa mga nalikom na nalikom sa foreclosure sale.[46]  Tulad ng usapin ng invalidity ng kanilang obligasyon sa mortgage kung saan ito ay hindi maiiwasang nakaugnay, gayunpaman, ang isyung ito ay hindi pa naresolba sa Case No. 6180 at, para sa nasabing dahilan, ay hindi maaaring magbigay katwiran sa hindi pagpapalabas ng writ of possession pabor sa UCPB.

    Sa anumang rate, ang eksepsiyon na ginawa sa Sulit ay naging hindi naaangkop kung saan, tulad dito, ang panahon upang tubusin ay nag-expire na o kapag ang pagmamay-ari sa ari-arian ay napagsama na pabor sa mortgagee-purchaser.[47] Sa pagkakaroon ng consolidated na pagmamay-ari nito sa mga nasabing ari-arian matapos mabigo ang Spouses Tolosa na gamitin ang kanilang karapatan sa redemption, ang UCPB ay tama na natagpuan ng CA na may karapatan sa isang writ of possession. Dahil ang anumang katanungan tungkol sa validity ng mortgage o foreclosure nito ay hindi maaaring maging isang legal na batayan para sa pagtanggi sa isang writ of possession,[48] ang ministerial na tungkulin ng RIC na mag-isyu ng parehong writ ay hindi sa anumang paraan ginawang discretionary ng pagpapatuloy ng Civil Case No. 6180. Habang mayroong, ipinagkaloob, mga eksepsiyon sa mga naunang tuntunin gaya ng tinalakay sa itaas, wala sa kanila ang sapat na naitatag sa petisyon ng Spouses Tolosa.

    WHEREFORE, premises considered, ang petisyon ay DENIED dahil sa kawalan ng merito. Alinsunod dito, ang pinagtatalunang 31 Mayo 2007 na Desisyon at 21 Mayo 2008 na Resolusyon ng CA ay AFFIRMED in toto.

    SO ORDERED.

    Carpio, (Chairperson), Velasco, Jr.,* Brion, at Del Castillo,  JJ., sumasang-ayon.


    * Per Special Order No. 1437 dated 25 March 2013.

    [1] Lam v. Metropolitan Bank and Trust Company, G.R. No. 178881, 18 February 2008, 546 SCRA 200, 206.

    [2] Penned by CA Associate Justice Stephen C. Cruz and concurred in by Associate Justices Isaias P. Dicdican and Antonio L Villamor.

    [3] CA rollo, 31 May 2007 Decision in CA-G.R. SP No. 00593, pp. 226-235.

    [4] Id. at 234.

    [5] Records, CAD Case No. 3028, Parties’ 7 April 1997 Credit Agreement, pp. 38-44.

    [6] Deeds of Real Estate Mortgage, id. at 57-67.

    [7] UCPB’s 9 August 1999 Petition for Sale Under Act No. 3135, As Amended, id. at 53-55.

    [8] Spouses Tolosa’s 16 June 2000 Letter, id. at 72.

    [9] 4 January 2000 Certificate of Sale, id. at 6-8.

    [10] Id. at 163.

    [11] UCPB’s 22 January 2001 Affidavit of Consolidation, id. at 163-164.

    [12] UCPB’s TCTs and Tax Declarations, id. at 9-12.

    [13] UCPB’s 30 July 2004 Ex-Parte Petition, id. at 2-5.

    [14] RTC’s 23 September 2004 Notice of hearing, id. at 16.

    [15] Spouses Tolosa’s 29 May 2002 Amended Complaint, id. at 24-34.

    [16] Spouses Tolosa’s 8 November 2004 Opposition, id. at 20-23.

    [17] RTC’s 1 December 2004 Order, id. at 75-76.

    [18] UCPB’s 28 December 2004 Motion for Reconsideration, id. at 84-87.

    [19] RTC’s 31 January 2005 Order, id. at 88.

    [20] CA rollo, CA-G.R. SP No. 00593, UCPB’s 14 April 2005 Petition for Certiorari, pp. 2-11.

    [21] CA’s 31 May 2007 Decision, id. at 226-235.

    [22] Spouses Tolosa’s 22 June 2007 Motions for Reconsideration, id. at 242-255; 280-297.

    [23] CA’s 21 May 2008 Resolution, id. at 343-345.

    [24] Rollo, Spouses Tolosa’s 21 July 2008 Petition for Review, pp. 20-21.

    [25] Motos v. Real Bank (A Thrift Bank), Inc., G.R. No. 171386, 17 July 2009, 593 SCRA 216, 224.

    [26] Sagarbarria v. Philippine Business Bank, G.R. No. 178330, 23 July 2009, 593 SCRA 645, 651-652.

    [27] Metropolitan Bank & Trust Company v. Santos, G.R. No. 157867, 15 December 2009, 608 SCRA 222, 233.

    [28] Motos v. Real Bank (A Thrift Bank), Inc., supra, note 25 at 225 citing Metropolitan Bank and Trust Company v. Tan, G.R. No. 159934, 26 June 2008, 555 SCRA 502, 512.

    [29] Spouses Alex and Julie Lam v. Metropolitan Bank & Trust Company, G.R. No. 178881, 18 February 2008, 546 SCRA 200, 206.

    [30] Torbela v. Rosario, G.R. No. 140528, 7 December 2011, 661 SCRA 633, 683.

    [31] Fernandez v. Espinoza, G.R. No. 156421, 14 April 2008, 551 SCRA 136, 150.

    [32] Oliveros v. The Hon. Presiding Judge, RTC, Branch 24, Biñan, Laguna, G.R. No. 165963, 3 September 2007, 532 SCRA 109, 119.

    [33] Esperidion v. Court of Appeals, 523 Phil. 664, 667-668.

    [34] Idolor v. Court of Appeals, 490 Phil. 808, 814 (2005).

    [35] Metropolitan Bank and Trust Company v. Tan, G.R. No. 159934, 26 June 2008, 555 SCRA 502, 512.

    [36] SECTION 8. The debtor may, in the proceedings in which possession was requested, but not later than thirty days after the purchaser was given possession, petition that the sale be set aside and the writ of possession cancelled, specifying the damages suffered by him, because the mortgage was not violated or the sale was not made in accordance with the provisions hereof, and the court shall take cognizance of this petition in accordance with the summary procedure provided for in section one hundred and twelve of Act Numbered Four hundred and ninety-six; and if it finds the complaint of the debtor justified, it shall dispose in his favor of all or part of the bond furnished by the person who obtained possession. Either of the parties may appeal from the order of the judge in accordance with section fourteen of Act Numbered Four hundred and ninety-six; but the order of possession shall continue in effect during the pendency of the appeal.

    [37] Cua Lai Chu v. Laqui, G.R. No. 169190, 11 February 2010, 612 SCRA 227, 235.

    [38] The Truth in Lending Act.

    [39] Fortaleza v. Lapitan, G.R. No. 178288, 15 August 2012, 678 SCRA 469, 484.

    [40] Spouses Rempson & Milagros Samson v. Judge Mauricio M. Rivera, G.R. No. 154355, 20 May 2004, 428 SCRA 759, 769.

    [41] Torbela v. Spouses Andres Rosario and Lena Duque-Rosario, supra, note 30.

    [42] Fortaleza v. Lapitan, supra, note 39 at 485.

    [43] 235 Phil. 569 (1987).

    [44] 245 Phil. 316 (1988).

    [45] 335 Phil. 914 (1997).

    [46] Rollo, pp. 38-39.

    [47] Metropolitan Bank & Trust Co. v. Lamb Construction Consortium Corporation, G.R. No. 170906, 27 November 2009, 606 SCRA 159, 171, citing Saguan v. Philippine Bank of Communications, G.R. No. 159882, 23 November 2007, 538 SCRA 390.

    [48] Torhela v. Spouses Rosario, supra note 30.



    Source: Supreme Court E-Library
    This page was dynamically generated
    by the E-Library Content Management System (E-LibCMS)

  • Paalala sa Execution Sale: Kailangan Ba Talaga ang Personal na Notice? – ASG Law

    708 Phil. 80

    IKALAWANG DIBISYON

    [ G.R. Blg. 178758, Abril 03, 2013 ]

    MARCELINO AT VITALIANA DALANGIN, PETISYONER, LABAN KAY CLEMENTE PEREZ, CECILIA GONZALES, MGA MAG-ASAWA NA JOSE BASIT AT FELICIDAD PEREZ, MGA MAG-ASAWA NA MELECIO MANALO AT LETICIA DE GUZMAN, AT ANG PROVINCIAL SHERIFF NG BATANGAS, RESPONDENTS.

    D E S I S Y O N

    DEL CASTILLO, J.:

    Sa ilalim ng 1964 Rules of Court, ang notice ng execution sale sa judgment obligor ay hindi kinakailangan, o opsyonal lamang; sapat na ang publikasyon at pagpoposte. Noong 1987 lamang nang, sa pamamagitan ng Circular Blg. 8 na nag-amyenda sa Rule 39, Seksyon 18 ng Rules of Court, kinailangan ng Korte na bigyan ng nakasulat na notice ang judgment debtor.

    Ang Petisyong ito para sa Repaso sa Certiorari[1] ay umaapela sa Hunyo 29, 2007 Desisyon[2] ng Court of Appeals (CA) sa CA-G.R. CV Blg. 82429 na nagbasura sa apela ng mga petisyoner at nagpatibay sa Binagong Desisyon ng Regional Trial Court (RTC) ng Lungsod Batangas, Branch 8, sa Civil Case Blg. 2700.

    Mga Nakaraang Pangyayari

    Noong 1967, ipinagbili ng mga respondent na sina Clemente Perez at Cecilia Gonzales (mga mag-asawang Perez) sa mga petisyoner na sina Marcelino at Vitaliana Dalangin (mga mag-asawang Dalangin) ang isang 2.3855[3]-ektaryang parsela ng lupa. Gayunpaman, nabigo ang huli na magbayad nang buo sa kabila ng paniningil, na nag-iwan ng hindi nababayarang balanse na P3,230.00.  Kaya, noong Abril 6, 1971, nagsampa ang mga mag-asawang Perez ng Reklamo[4] laban sa mga petisyoner para sa pagbawi ng halaga ng pera, na idinokumento bilang Civil Case Blg. 1386 at inilipat sa Branch 2 ng City Court ng Batangas.

    Nabigo ang mga petisyoner na magsampa ng kanilang Sagot kaya, idineklara silang nasa default at pinayagan ang mga mag-asawang Perez na magharap ng kanilang ebidensya ex parte.[5]

    Noong Hunyo 15, 1971, naglabas ang City Court ng Lungsod Batangas, Branch 2, ng Desisyon[6] na nag-uutos sa mga petisyoner na magbayad nang sama-sama at magkahiwalay sa mga mag-asawang Perez ng P3,230.00 na may legal na interes mula sa pagsasampa ng Reklamo hanggang sa ganap na mabayaran, dagdag pa ang P150.00 na bayad sa abogado, at gastos ng demanda. Dahil walang apela na isinampa, ang Desisyon ay naging pinal at maisasagawa na. Alinsunod dito, inisyu ang Writ of Execution[7].

    Pagkatapos ay ipinataw ng Provincial Sheriff ng Batangas at ipinagbili sa auction ang mga ari-arian ng mga petisyoner. Ang execution sale ay isinagawa noong Marso 15, 1972, at sa parehong petsa, isang Sertipiko ng Pagbebenta[8] ang inisyu pabor sa mga mag-asawang Perez na sumasaklaw sa mga sumusunod na ari-arian, gaya ng sumusunod:

    1. Isang parsela ng palayan na may Tax Declaration Blg. (TD) 6104 na matatagpuan sa Dagatan, Taysan, Batangas na may lawak na 2.3855 ektarya;

    2. Isang parsela ng palayan na may TD 29 na matatagpuan sa Bacao, Taysan, Batangas na may lawak na 5.031 ektarya;

    3. Isang parsela ng palayan na may TD 8693 na matatagpuan sa Apar, Lobo, Batangas na may lawak na 22.5 ektarya; at

    4. Isang parsela ng palayan na may TD 9634 na matatagpuan sa Apar, Lobo, Batangas na may lawak na 22.9161 ektarya.

    Dahil sa pagkabigong matubos, nagpatupad ang sheriff ng Final Deed of Conveyance[9] sa nasabing mga ari-arian, at isang Writ of Possession[10] ang inisyu ng City Court noong Abril 30, 1974. Ang Writ of Possession ay natanggap ni Emmanuel Dalangin, anak ng mga petisyoner. Kaya nakaposasisyon ang mga mag-asawang Perez sa 2.3855-ektaryang palayan at kalahati ng 5.031-ektaryang ari-arian.

    Labindalawang taon matapos ang pag-isyu ng City Court ng Writ of Possession, o noong Pebrero 24, 1986, nagsampa ang mga petisyoner ng kaso para sa pagpapawalang-bisa ng sheriff’s sale sa Civil Case Blg. 1386 na idinokumento bilang Civil Case Blg. 2700 at inilipat sa Branch 8 ng RTC ng Lungsod Batangas. Sa kanilang Reklamo,[11] hiniling ng mga petisyoner na ipawalang-bisa at ipawalang-saysay ang sheriff’s sale, Sertipiko ng Pagbebenta at ang Final Deed of Conveyance dahil sa kawalan ng publikasyon at notice ng sheriff’s sale, at dahil sa hindi sapat na halaga ng pagbili ng mga subject property na nagkakahalaga ng P4,187.00. Iginiit din ng mga petisyoner na ilegal na nagkutsabahan at nagtulungan ang mga respondent upang alisan sila ng kanilang mga lupa at labis na payamanin ang mga mag-asawang Perez sa kanilang kapinsalaan.

    Nagsampa ang mga mag-asawang Perez ng Motion to Dismiss[12] ngunit ipinagpaliban ng RTC ang resolusyon nito hanggang matapos ang paglilitis.[13] Kaya naman nagsampa ang mga mag-asawang Perez ng kanilang Sagot[14] na nagdedebate na ang lahat ng proseso na sumasaklaw sa sheriff’s sale ay balido at may bisa, at inulit ang mga argumento sa kanilang Motion to Dismiss.

    Noong Agosto 22, 2003, naglabas ang RTC ng Desisyon[15] na nagpapatibay sa validity ng sheriff’s sale. Ipinasiya nito na bagama’t lumalabas na walang notice ng sheriff’s sale, gayunpaman natanggap ng mga petisyoner ang mga kopya ng Writ of Execution at ang kasunod na Writ of Possession, na dapat magsilbing sapat na babala sa patuloy na aksyon sa kaso at sa nalalapit na pagkawala ng kanilang mga ari-arian. Ipinagpalagay ng trial court na ang pag-iral ng iba pang opisyal na dokumento sa record na sumasaklaw sa buong proseso ng execution, kasama ang presumption of regularity sa pagganap ng sheriff sa kanyang mga opisyal na tungkulin, ay nakahihigit sa argumento ng mga petisyoner ng kawalan ng notice. Idinagdag pa nito na ang pag-aksyon lamang ng mga petisyoner pagkatapos ng 12 taon mula sa paghahain ng Writ of Possession sa kanila ay nagbubunga ng malubhang pagdududa sa kanilang inaangkin na kawalan ng kaalaman sa sheriff’s sale.

    Noong Disyembre 16, 2003, naglabas ang trial court ng Binagong Desisyon,[16] na nagdedeklara ng sumusunod:

    KUNG SAAN, ang reklamo ng mga plaintiff ay sa pamamagitan nito ay BINABASURA patungkol sa dalawang ari-arian na aktwal na inilagay sa pag-aari ng mga defendant sa bisa ng Writ of Possession na inisyu ng City Court, kaugnay ng Civil Case Blg. 1386, gaya ng sumusunod:

    (1) ‘Isang parsela ng palayan na may TD Blg. 6104 na matatagpuan sa Dagatan, Taysan, Batangas, na may hangganan sa N – Canuto Ampuro, sa E – Creek; sa S – Valeriana Gonzales at W – Cecilia Gonzales na may lawak na 27,855 metro kuwadrado, humigit-kumulang at may tinatayang halaga na Php1,910’; at

    (2) Ang Hilagang-silangang kalahating bahagi ng sumusunod na lote:
    ‘Isang parsela ng palayan na may TD Blg. 29 na matatagpuan sa Bacao, Taysan, Batangas, na may hangganan sa N – Gng. Felicidad Magtibay; E – Fausto Manalo; S- Raymundo Bacao; W – Batalan River na may lawak na 50[,]410 metro kuwadrado, humigit-kumulang na may tinatayang halaga na Php1,510.00;

    Sa iba pang lote na binanggit sa nasabing Writ of Possession, ang Municipal Assessors ng Taysan, Batangas at Lobo, Batangas ay sa pamamagitan nito ay inuutusan na kanselahin ang anumang tax declarations na may kaugnayan sa mga sumusunod na ari-arian na maaaring nasa pangalan ng mga defendant dito bilang resulta ng nasabing Civil Case Blg. 1386, ngunit ang aktwal na pag-aari nito ay hindi naihatid o nakuha nila, at mag-isyu ng mga bago sa pangalan ng mga plaintiff dito na sina Marcelino Dalangin at Vitaliana Dalangin, gaya ng sumusunod:

    (1) ‘Isang parsela ng lupa (palayan) kaingin, na matatagpuan sa Apar, Lobo, Batangas, na may TD Blg. 8693, na may hangganan sa N – Miguel Bagsic’ psc-172200; S – Nicolas Buisan, E – Vitaliano Manalo, W – Mahabang Parang River at may lawak na 225[,]000 metro kuwadrado humigit-kumulang, na may tinatayang halaga na Php6,750.00’;

    (2) ‘Isang parsela ng lupa (palayan) kaingin, na may TD Blg. 9634 na matatagpuan sa Apar, Lobo, Batangas, na may hangganan sa N – Nicolas Buisan; sa S – Nicolas Buisan, E – Nicolas Buisan; at W – Aurora Manalo at Sps. Marcelino Dalangin at Vitaliana Dalangin na may lawak na 229[,]161 metro kuwadrado, humigit-kumulang, na may tinatayang halaga na P4,100’.

    (3) Ang Timog-silangang kalahating bahagi ng sumusunod na lote:
    ‘Isang parsela ng palayan na may TD Blg. 29 na matatagpuan sa Bacao, Taysan, Batangas, na may hangganan sa N – Gng. Felicidad Magtibay; E – Fausto Manalo; S – Raymundo Bacao; W – Batalan River na may lawak na 50[,]140 metro kuwadrado, humigit-kumulang na may tinatayang halaga na Php1,510.00’
    ;

    Walang pagpapahayag patungkol sa gastos.

    SO ORDERED.[17]

    Pasiya ng Court of Appeals

    Umapela ang mga petisyoner sa CA na iginigiit ang irregularity ng sheriff’s sale at kasunod na paghahatid ng pag-aari sa mga mag-asawang Perez ng parsela ng lupa na sakop ng TD 6104 at ang hilagang-silangang kalahating bahagi ng lupa na sakop ng TD 29, dahil sa kawalan ng notice.

    Noong Hunyo 29, 2007, naglabas ang CA ng tinututolang Desisyon, na ang decretal portion ay mababasa:

    KUNG SAAN, ang apela ay BINABASURA. Ang tinututolang Binagong Desisyon, na may petsang Disyembre 16, 2003, ng Regional Trial Court ng Lungsod Batangas, Fourth Judicial Region, Br. 8, sa Civil Case Blg. 2700, ay sa pamamagitan nito ay PINAGTIBAY in toto. Walang espesyal na pagpapahayag patungkol sa gastos.

    SO ORDERED.[18]

    Inuulit ang mga pahayag ng trial court, pinanindigan ng CA na ang presumption of regularity ng mga proseso na sumasaklaw sa execution sale at ang pagganap ng sheriff sa kanyang mga opisyal na tungkulin ay nakahihigit at nangingibabaw sa self- serving allegations at bare denials ng mga petisyoner na hindi sila nabigyan ng notice ng sheriff’s sale. Kaugnay nito, natuklasan ng CA na nabigo ang mga petisyoner na patunayan ang kanilang alegasyon na hindi sila nabigyan ng notice ng sheriff’s sale. Gayundin, ipinasiya nito na ang katotohanan na ang buong record ng mga proseso ng sheriff sa pagbebenta ay hindi na mahanap dahil sa paglipas ng 12 taon ay hindi dapat gamitin laban sa mga respondent.

    Idinagdag pa ng CA na dahil natanggap ng mga petisyoner ang mga kopya ng hindi paborableng Desisyon, pati na rin ang kasunod na Writs of Execution at Possession, kaya sila ay itinuturing na sapat na nabalaan sa mga nalalapit na kahihinatnan. Ngunit, sa halip na kumilos sa kaso, nabigo at tumanggi ang mga petisyoner na sundan ito, kahit na matapos silang maalis sa pag-aari ng Dagatan, at kalahati ng Bacao, na mga ari-arian matapos itong ilagay sa pag-aari ng mga mag-asawang Perez. Pinili ng mga petisyoner na manahimik, at pagkatapos lamang ng 12 taon sila nagpunta sa korte, sa pamamagitan ng Civil Case Blg. 2700, upang kuwestyunin ang mga proseso ng sheriff at magreklamo tungkol sa kanilang pagkaalis sa pag-aari. Kaya idineklara ng CA na ang mga petisyoner ay pinagbawalan ng estoppel at laches.

    Kaya naman nagsampa ang mga petisyoner ng kasalukuyang Petisyon.

    Isyu
    Sa Petisyong ito, isinumite ng mga petisyoner ang sumusunod na nag-iisang isyu para sa resolusyon ng Korte:

    TAMA BANG IPINATUPAD NG KAGALANG-GALANG NA COURT OF APPEALS ANG MGA PROBISYON NG RULE 39, SEKSYON 15 NG RULES OF COURT?[19]

    Mga Argumento ng mga Petisyoner

    Sa paghingi ng pagbabaliktad sa tinututulang Desisyon, iginiit ng mga petisyoner na sa ilalim ng Rule 39, Seksyon 15 ng 1997 Rules of Civil Procedure, isang nakasulat na notice ng sale on execution ang dapat na ibinigay sa kanila. Ang kawalan ng notice na ito ay epektibong nagpabago sa auction proceedings tungo sa isang pribadong pagbebenta na ipinagbabawal sa ilalim ng batas. Ikinatwiran nila na hindi nila isinuko ang kinakailangan na ito, at ang kawalan nito ay nagpawalang-saysay sa mga proseso na isinagawa dito.

    Ikinatwiran ng mga petisyoner na ang kanilang pagtanggap ng kaukulang Writs of Execution at Possession ay hindi maaaring madaig ang kinakailangan ng notice. Iginiit nila na ang kawalan ng notice ng sheriff’s sale ay nagpawalang-saysay dito.

    Mga Argumento ng mga Respondent

    Bukod sa pag-echo sa pahayag ng CA, ang mga respondent,[20] sa kanilang mga Komento,[21] ay nagtalo na hindi dapat pahintulutan ang mga petisyoner na samantalahin ang unavailability ng mga record na sumasaklaw sa sheriff’s sale. Itinuro nila ang katotohanan na sa panahon ng paglilitis, ang testimonya noon ng Batangas Provincial Sheriff Atty. Abratigue tungkol sa mga pangyayari sa sheriff’s sale ay tinanggal sa record sa inisyatiba ng mga petisyoner. Dahil dito, ang isyu na sumasaklaw sa pag-isyu ng notice sa kanila ay hindi maaaring malutas ng trial court. Para sa mga respondent, ito ay bumubuo ng sinasadyang pagpigil sa ebidensya na nakakasama sa kaso ng mga petisyoner.

    Bukod dito, inaangkin ng mga respondent na sa ilalim ng 1964 Rules na noon ay naaangkop sa sheriff’s sale na ginanap noong Marso 15, 1972, partikular na ang Rule 39, Seksyon 18, ang notice sa judgment obligor ay hindi kinakailangan. Ikinatwiran ng mga respondent na ang kasalukuyang Rule sa ilalim ng 1997 Rules of Civil Procedure,[22] na nangangailangan na ang nakasulat na notice ng pagbebenta ay ibigay sa judgment obligor tatlong araw bago ang pagbebenta, ay hindi dapat retroactively na mailapat sa kasong ito.

    Ang Aming Pasiya
    Pinagtibay ng Korte.

    Ang naaangkop na rule sa panahon ng execution sale noong Marso 15, 1972 ay ang Rule 39, Seksyon 18 ng 1964 Rules of Court. Ang rule na ito ay hindi nangangailangan ng personal na nakasulat na notice sa judgment debtor.
     

    Sa panahon ng execution sale noong Marso 15, 1972, ang naaangkop na rule ay ang Rule 39, Seksyon 18 ng 1964 Rules of Court. Nakasaad dito:

    Sec. 18. Notice of sale of property on execution. – Bago ang pagbebenta ng ari-arian sa execution, dapat ibigay ang notice nito tulad ng sumusunod:

    (a) Sa kaso ng perishable property, sa pamamagitan ng pagpoposte ng nakasulat na notice ng oras at lugar ng pagbebenta sa tatlong pampublikong lugar sa munisipalidad o lungsod kung saan gaganapin ang pagbebenta, sa loob ng makatuwirang panahon, isinasaalang-alang ang katangian at kondisyon ng ari-arian;

    (b) Sa kaso ng iba pang personal property, sa pamamagitan ng pagpoposte ng katulad na notice sa tatlong pampublikong lugar sa munisipalidad o lungsod kung saan gaganapin ang pagbebenta, sa loob ng hindi bababa sa lima (5) ni hihigit sa sampung (10) araw;

    (c) Sa kaso ng real property, sa pamamagitan ng pagpoposte ng katulad na notice na partikular na naglalarawan sa ari-arian sa loob ng dalawampu (20) araw sa tatlong pampublikong lugar sa munisipalidad o lungsod kung saan matatagpuan ang ari-arian, at gayundin kung saan ipagbibili ang ari-arian, at, kung ang assessed value ng ari-arian ay lumampas sa apat na raang piso (P400), sa pamamagitan ng paglalathala ng kopya ng notice isang beses sa isang linggo, para sa parehong panahon, sa [a] pahayagan na inilathala o may general circulation sa probinsya, kung mayroon man. Kung may mga pahayagan na inilathala sa Probinsya sa parehong wikang Ingles at Espanyol, kung gayon ang katulad na publikasyon para sa katulad na panahon ay dapat gawin sa isang pahayagan na inilathala sa wikang Ingles, at sa isa na inilathala sa wikang Espanyol.

    Ang naunang rule ay hindi nangangailangan ng nakasulat na notice sa judgment obligor. Kaya tama ang mga respondent sa kanilang argumento na sa panahon ng execution sale noong Marso 15, 1972, ang personal na notice sa mga petisyoner ay hindi kinakailangan sa ilalim ng Rule 39, Seksyon 18 ng 1964 Rules of Court. Sa katunayan, ang notice sa judgment obligor sa ilalim ng 1964 Rules of Court ay hindi kinakailangan, o opsyonal lamang; sapat na ang publikasyon at pagpoposte.

    Noong 1987 lamang nang kinailangan ng Korte na bigyan ng nakasulat na notice ng execution sale ang judgment debtor, sa pamamagitan ng Circular Blg. 823 na nag-amyenda sa Rule 39, Seksyon 18 ng Rules of Court tungkol sa notice of sale of property on execution. Kaya, ang sinasabing pagkabigo sa bahagi ng mga respondent na bigyan ang mga petisyoner ng nakasulat na notice ng execution sale ay hindi nagpawalang-saysay sa execution sale dahil hindi ito noon isang kinakailangan para sa validity nito.

    Ang presumption of regularity ng execution sale at ang pagganap ng sheriff sa kanyang mga opisyal na tungkulin ay nangingibabaw sa kawalan ng ebidensya na salungat dito at sa liwanag ng self- serving allegations at bare denials ng mga petisyoner sa epekto na hindi sila nabigyan ng notice ng sheriff’s sale.
     

    Sa Reyes v. Tang Soat Ing,[24] naharap ang Korte sa katulad na mga pangyayari kung saan naroroon ngayon ang mga partido dito. Sa nasabing kaso, inaangkin ng mga judgment obligors – matagal na matapos isailalim ang kanilang ari-arian sa execution sale at consolidation proceedings – na ang mga rule na nangangailangan ng paunang notice ng execution sale ay hindi mahigpit na nasunod. Hindi sumang-ayon ang Korte, at pinanindigan nito –

    Salungat sa paghawak ng Court of Appeals, ang burden of evidence upang patunayan ang kawalan ng pagsunod sa Seksyon 15, Rule 39 ng Rules of Court ay nakasalalay sa partido na nag-aangkin ng kawalan nito i.e., mga respondent.

    Sa Venzon v. Spouses Juan, idineklara namin na ang judgment debtor, bilang mga respondent dito, na nag-aakusa ng kawalan ng pagsunod sa mga kinakailangan sa pagpoposte at publikasyon ng auction sale alinsunod sa mga rule, ay nararapat na patunayan ang naturang alegasyon. Pinanindigan namin, kaya:

    x x x. Sinuman ang nag-assert ng karapatan na nakasalalay para sa pag-iral nito sa isang negative, ay dapat magtatag ng katotohanan ng negative sa pamamagitan ng preponderance of the evidence. Ito ang dapat na rule, o dapat itong sundan na ang mga karapatan, kung saan ang isang negative ay bumubuo ng isang mahalagang elemento, ay maaaring ipatupad nang walang patunay. Kaya, tuwing ang karapatan ng [partido] ay nakasalalay sa katotohanan ng isang negative, sa kanya ibinabato ang onus probandi, maliban sa mga kaso kung saan ang bagay ay partikular na nasa kaalaman ng adverse party.

    Samakatuwid, mali para sa trial court na panindigan na: Hindi nagharap ang mga Defendant ng ebidensya upang pabulaanan ang “no notice”

    alegasyon ng plaintiff. Bagama’t sa pre-trial brief ng mga defendant spouses, mayroong pangkalahatang alegasyon na ang auction sale ay ginawa alinsunod sa batas, gayunpaman, walang ipinapakita sa record na ang mga kinakailangan patungkol sa publikasyon/pagpoposte ng mga notice ay sinunod ng mga defendant.

    Sa pagdedeliberasyon sa kawalan ng notice, ang katotohanan na hindi nalaman ng plaintiff na ang Lot 12 ay isinasailalim sa isang auction sale ay nagpapatunay ng dalawang bagay: isa, na walang notice na ipinoste sa lugar kung saan matatagpuan ang ari-arian [at, dalawa, na] walang auction sale na naganap noong Marso 30, 1992. . . .

    Dagdag pa, ang mga defendant, partikular na ang defendant sheriff, na siyang pinakakompetenteng tao na tumestigo na isang nakasulat na notice ng pagbebenta ang ginawa at ipinoste alinsunod sa batas, ay hindi iniharap sa witness stand. Ni hindi rin iniharap ang isang dokumento tulad ng Sheriff’s Certificate of Posting upang patotohanan ang katotohanan na isang nakasulat na notice ng pagbebenta ang ipinoste bago ang ari-arian ay sinasabing ipinagbili sa public auction. Sa katunayan, tahimik ang record kung saan isinagawa ang auction sale.

    Sa pagpasiya sa naunang paraan, mali ang paglilipat ng trial court sa pasanin ng patunay ng plaintiff sa mga defendant. Totoo na ang katotohanan ng pagpoposte at publikasyon ng mga notice ay isang bagay na “partikular na nasa kaalaman” ng Deputy Sheriff. Gayunpaman, hindi nagkaroon ng hurisdiksyon ang trial court sa kanya, dahil hindi siya na-serve ng summons. Sa panahon ng pagsasampa ng reklamo, siya ay “wala na koneksyon” sa Caloocan RTC, Branch 126, na nag-isyu ng writ of execution. Kaya naman, hindi siya maaaring tumestigo para sa kanyang sariling kapakanan.

    x x x [A]ng tungkulin na ipinataw ng Seksyon [18] (c) ay nakasalalay sa sheriff, na sinisingil sa pagpapatupad ng writ. May karapatan ang mga respondent spouses na ipagpalagay na regular niyang ginampanan ang kanyang tungkulin. Hindi tungkulin nila na iharap siya bilang isang testigo dahil, sa kawalan ng sheriff, ang pasanin upang patunayan ang kawalan ng pagpoposte at publikasyon ay nanatili sa petisyoner.

    Hindi sinubukan ng mga respondent na tugunan ang pasanin ng ebidensyang ito, na basta pinananatili ang kawalan ng notice ng buong proseso (execution at pag-isyu ng bagong titulo sa subject property) bago ang trial court.

    Hindi namin maaaring sang-ayunan ang belated posturing ng mga respondent. Ang disputable presumption na ang opisyal na tungkulin ay regular na ginampanan ay hindi nadaig ng mga respondent. Ang mga dokumento sa record ay nagdadala sa amin sa hindi maiiwasang konklusyon na ang mga respondent ay may constructive, kung hindi man actual, notice ng execution proceedings mula sa pag-isyu ng Writ of Execution, ang levy sa subject property, ang pagpapasailalim nito sa execution sale, hanggang sa at hanggang sa mga proseso sa RTC na may kaugnayan sa pag-isyu ng isang bagong sertipiko ng titulo sa subject property. Tiyak, pinipigilan ang mga respondent na magkunwaring walang kaalaman sa MFR (pinalitan ni Reyes) na nag-aangkin dito.

    Mayroong substantial compliance sa Seksyon 15, Rule 39 ng Rules of Court: ang mga dokumento bilang suporta dito, i.e., ang Certificate of Posting na inisyu ni Sheriff Legaspi at ang Affidavit of Publication na isinagawa ng publisher ng The Times Newsweekly, ay lumalabas na maayos. Sa kasong ito, ang layunin ng pagbibigay ng notice sa pamamagitan ng pagpoposte at publikasyon sa ilalim ng Seksyon 15(c) ng parehong rule—upang ipaalam sa publiko ang pagbebenta upang sa huli ay ang pinakamahusay na presyo o isang mas mahusay na bid ay maaaring gawing posible upang mabawasan ang prejudice sa judgment debtor—ay natanto.[25]

    Sa paglalapat ng Reyes sa kasong ito, pinagtibay ng Korte ang pananaw na hindi na maaaring kuwestyunin ng mga petisyoner ang pag-uugali ng execution proceedings sa ibaba. Tulad ng wastong pinanindigan ng CA, ang presumption of regularity ng execution sale at ang pagganap ng sheriff sa kanyang mga opisyal na tungkulin ay nangingibabaw sa kawalan ng ebidensya na salungat dito at sa liwanag ng self-serving allegations at bare denials ng mga petisyoner sa epekto na hindi sila nabigyan ng notice ng sheriff’s sale, at dahil ang buong record na sumasaklaw sa pagbebenta ay hindi na mahanap.

    Pagkatapos ng 12 taon at matapos maalis sa pag-aari ng kanilang mga ari-arian at titulo dito sa loob ng mahabang panahon, inihain ng mga petisyoner ang Civil Case Blg. 2700 sa pagtatangkang baligtarin ang mga epekto ng pinal at maisasagawa na desisyon sa Civil Case Blg. 1386. Ito ay isang malinaw na kaso ng afterthought, isang panganib na tinanggap ng mga petisyoner sa pagkaalam na wala na silang higit na mawawala, ngunit mababawi ang kanilang mga ari-arian kung sakaling magkaroon ng tagumpay na malayong mangyari.

    KUNG SAAN, ang Petisyon ay DENIED. Ang Hunyo 29, 2007 Desisyon ng Court of Appeals sa CA-G.R. CV Blg. 82429 ay sa pamamagitan nito ay PINAGTIBAY.

    SO ORDERED.

    Carpio, (Chairperson), Velasco, Jr.,* Brion, and Perez, JJ., concur.


    * Per Special Order No. 1437 dated March 25, 2013.

    [1] Rollo, pp. 11-24.

    [2] Id. at 25-46; penned by Associate Justice Normandie B. Pizarro and concurred in by Associate Justices Edgardo P. Cruz and Fernanda Lampas Peralta.

    [3] This figure is interchangeably indicated as 2.7855 and 2.7655 hectares in some parts of the records.

    [4] Records of Civil Case No. 1386, pp. 1-3.

    [5] Id. at 17.

    [6] Id. at 23; penned by Judge Filemon H. Mendoza.

    [7] Id. at 29-30.

    [8] Id. at 34.

    [9] Id. at 39-40.

    [10] Id. at 56-58.

    [11] Records of Civil Case No. 2700, pp. 1-4.

    [12] Id. at 18-21.

    [13] See Order dated October 13, 1986, id. at 66-67.

    [14] Id. at 83-84.

    [15] Id. at 388-400; penned by Judge Liberato C. Cortes.

    [16] Id. at 411-423. The trial court merely rectified a minor mistake in the original award, in that its original decretal portion covered a portion of the property which was not intended by the parties in their sale agreement.

    [17] Rollo, pp. 37-38.

    [18] Id. at 46. Emphases in the original.

    [19] Id. at 135.

    [20] The Perez spouses have since passed away and have been substituted by their heirs. Respondent Felicidad Perez also passed away and is substituted by her co-respondent spouse Jose Basit and their children. Felicidad is the Perez spouses’ daughter. Respondents Jose Basit and his deceased spouse Felicidad, and respondent spouses Melecio Manalo and Leticia de Guzman, are impleaded as transferees of portions of the property in litigation.

    [21] Rollo, pp. 82-94, 96-109.

    [22] Section 15 of Rule 39 reads in part:

    x x x x

    (d) In all cases, written notice of the sale shall be given to the judgment obligor at least three (3) days before the sale, except as provided in paragraph (a) hereof where notice shall be given at any time before the sale, in the same manner as personal service of pleadings and other papers as provided by section 6 of Rule 13.

    x x x x

    [23] Dated May 15, 1987.

    CIRCULAR NO. 8                                           May 15, 1987

    TO: COURT OF APPEALS, SANDIGANBAYAN, COURT OF TAX APPEALS, REGIONAL TRIAL COURTS, METROPOLITAN TRIAL COURTS, MUNICIPAL TRIAL COURTS, MUNICIPAL TRIAL COURTS IN CITIES, MUNICIPAL CIRCUIT TRIAL COURTS, SHARI’A DISTRICT COURTS, SHARI’A CIRCUIT COURTS, INTEGRATED BAR OF THE PHILIPPINES AND MAJOR VOLUNTARY BAR ASSOCIATIONS.

    SUBJECT: AMENDMENT OF RULE 39, SECTION 18 OF THE RULES OF COURT ON NOTICE OF SALE OF PROPERTY ON EXECUTION

    For the information and guidance of all concerned, quoted hereunder is the resolution of the Court En Banc, dated April 7, 1987 in “Re: Amendment of Rule 39, Section 18 of the Rules of Court on Notice of Sale of Property on Execution.”

    Re: Amendment of Rule 39, Section 18 of the Rules of Court on Notice of Sale of Property on Execution. – The Court Resolved to APPROVE the following amendments of Rule 39, Section 18(c) of the Rules of Court on Notice of Sale of Property on Execution which consists of (1) publication, in addition to posting, is required where the assessed value of the real property subject of sale of execution exceeds P50,000.00 (increased from P400.00 under the present provision); (2) such publication of the notice of sale shall be made once a week for two (2) consecutive weeks (instead of for twenty [20] days), in some newspaper published or having general circulation in the province; (3) in places where newspapers are published in English and/or Filipino, publication shall be made in one such newspaper (instead of publishing said notice in both the English and Spanish newspapers as presently provided in the Rules); as well as the addition of paragraph (d) in said Section 18, imposing the requirement that in all cases, written notice of the sale must be given to the judgment debtor. The text of the amendments follows:

    RULE 39
    EXECUTION, SATISFACTION AND EFFECT OF JUDGMENTS
    Sec. 18. Notice of sale of property on execution. — Before the sale of property on execution, notice thereof must be given as follows:

    (a) x x x

    (b) x x x

    (c) In case of real property, by posting for twenty (20) days in three (3) public places in the municipality or city where the property is situated, a similar notice particularly describing the property and stating where the property is to be sold, and if the assessed value of the property exceeds FIFTY THOUSAND PESOS (P50,000.00), by publishing a copy of the notice once a week for two (2) consecutive weeks in some newspaper published or having general circulation in the province, if there be one. If there are newspapers published in the province in English and/or Filipino, then the publication shall be made in one such newspaper.

    (d) In all cases, written notice of the sale shall be given to the judgment debtor.

    Let copies hereof be circulated among all Courts, the Integrated Bar of the Philippines and major voluntary bar associations.

    Please be guided accordingly.

    May 15, 1987. (Emphasis supplied)

    [24] G.R. No. 185620, December 14, 2011, 662 SCRA 553.

    [25] Id. at 563-565.



    Source: Supreme Court E-Library
    This page was dynamically generated
    by the E-Library Content Management System (E-LibCMS)