Kategorya: Batas ng Korporasyon

  • Pagbabahagi ng Nalikom sa Seguro: Kailan ang Kasunduan ay Hindi Labag sa Kontrata?

    Nilinaw ng Korte Suprema na ang pagbabahagi ng nalikom mula sa insurance ay maaaring hindi labag sa kontrata kung ito ay bahagi ng isang bagong kasunduan, tulad ng pagpapawalang-bisa sa lease agreement. Sa kasong ito, pinawalang-saysay ng Korte ang Notice of Disallowance ng COA, na nagpapakitang hindi dapat mahadlangan ang mga corporate decisions kung walang malinaw na paglabag sa batas. Ang desisyong ito ay nagbibigay-diin sa kahalagahan ng malayang pagpapasya sa negosyo at ang limitasyon ng kapangyarihan ng COA sa paghadlang sa mga desisyon ng korporasyon na ginawa nang may mabuting pananampalataya. Ipinapakita nito na ang mga naunang kontrata ay maaaring baguhin sa pamamagitan ng mga kasunod na kasunduan, lalo na kung ito ay para sa kapakanan ng parehong partido.

    Kapag Nasunog ang Pangarap: Makatarungan ba ang Hatiang 50-50 sa Seguro?

    Ang kaso ay nagsimula sa isang lease agreement sa pagitan ng Clark Development Corporation (CDC) at Grand Duty Free Plaza, Inc. (GDFPI), kung saan umupa ang GDFPI ng lupa para sa kanilang duty-free store. Ayon sa kasunduan, dapat kumuha ang GDFPI ng insurance laban sa lahat ng panganib at dapat itakda ang CDC bilang beneficiary. Nasunog ang gusali ng GDFPI, at nakatanggap ang CDC ng insurance proceeds. Sa halip na ipaayos ang gusali, nagkasundo ang CDC at GDFPI na wakasan ang kasunduan sa upa at hatiin ang nalikom sa insurance nang 50-50.

    Binatikos ng Commission on Audit (COA) ang hatiang ito, sinasabing labag ito sa lease agreement kung saan ang CDC dapat ang tanging benepisyaryo ng insurance. Iginiit ng COA na dapat gamitin ang insurance proceeds para sa kapakanan ng CDC, alinsunod sa Insurance Code. Gayunpaman, kinuwestiyon ito ng mga opisyal ng CDC, na nangatwiran na ang hatiang ito ay isang makatwirang pagpapasya ng negosyo na pinagtibay ng kanilang board of directors. Iginiit nila na walang paglabag sa batas dahil ang pagwawakas sa kasunduan ay pinagtibay ng parehong partido.

    Sa pagsusuri, binigyang-diin ng Korte Suprema ang pagkakaiba sa pagitan ng lease agreement at kontrata ng insurance. Ang lease agreement ay tungkol sa pag-upa ng lupa, samantalang ang kontrata ng insurance ay para protektahan ang gusali laban sa sunog. Kahit na nakasaad sa lease agreement na dapat maging benepisyaryo ang CDC, hindi nito binabawalan ang CDC na makipagkasundo sa GDFPI para sa paghahati ng nalikom sa insurance.

    Idinagdag pa ng Korte na ang Insurance Code ay hindi direktang sumasaklaw sa paghahati ng nalikom sa insurance matapos itong matanggap ng benepisyaryo. Sa sandaling matanggap ng CDC ang nalikom, ang kanilang obligasyon sa ilalim ng kontrata ng insurance ay natapos na. Ang anumang kasunod na kasunduan sa pagitan ng CDC at GDFPI ay dapat suriin batay sa mga tuntunin ng bagong kasunduan, at hindi sa kontrata ng insurance.

    Mahalaga ring bigyang-diin na kinilala ng Korte Suprema ang kapangyarihan ng CDC Board na gumawa ng mga desisyon sa negosyo. Sa pag-apruba ng pagwawakas sa lease agreement at ang 50-50 sharing scheme, ang board ay gumamit ng kanilang paghuhusga batay sa kanilang paniniwala na ito ang pinakamahusay para sa interes ng korporasyon. Binigyang-diin ng Korte na hindi ito makikialam sa makatwirang corporate decisions, lalo na kung walang ebidensya ng masamang intensyon.

    Maliban pa rito, ipinunto ng Korte na walang kapinsalaang natamo ang pamahalaan sa transaksyon. Ang GDFPI ang nagbayad ng premiums para sa insurance, at ang nalikom ay ginamit upang mabayaran ang pagkawala ng kanilang gusali. Kaya, hindi dapat kinakailangan ng COA na pigilan ang pagbabahagi ng nalikom sa insurance sa ilalim ng mga pangyayaring ito.

    FAQs

    Ano ang pangunahing isyu sa kasong ito? Ang pangunahing isyu ay kung labag sa kontrata ng lease agreement at Insurance Code ang pagbabahagi ng Clark Development Corporation (CDC) at Grand Duty Free Plaza, Inc. (GDFPI) ng nalikom sa insurance matapos wakasan ang kasunduan sa upa.
    Bakit naglabas ng Notice of Disallowance ang COA? Naglabas ang COA ng Notice of Disallowance dahil naniniwala sila na ang CDC dapat ang tanging makikinabang sa nalikom sa insurance, alinsunod sa lease agreement at Insurance Code.
    Ano ang naging batayan ng Korte Suprema sa pagpawalang-saysay sa Notice of Disallowance? Nakita ng Korte Suprema na ang pagbabahagi ng nalikom sa insurance ay bahagi ng isang bagong kasunduan (pagwawakas sa lease agreement) at hindi direktang saklaw ng Insurance Code. Binigyang-diin din nila ang kapangyarihan ng CDC Board na gumawa ng mga desisyon sa negosyo.
    Ano ang epekto ng desisyon na ito sa mga kontrata ng insurance? Ang desisyon na ito ay nagpapalinaw na matapos matanggap ng benepisyaryo ang nalikom sa insurance, maaari silang malayang makipagkasundo sa ibang partido kung paano ito hahatiin, maliban kung mayroong batas na nagbabawal dito.
    Mayroon bang legal na basehan para payagan ang ganitong uri ng pagbabahagi ng nalikom sa insurance? Oo, nakita ng Korte Suprema na walang probisyon sa lease agreement o sa Insurance Code na nagbabawal sa CDC na makipagkasundo sa GDFPI para sa paghahati ng nalikom sa insurance matapos wakasan ang kasunduan sa upa.
    Sino ang nagbayad ng premiums sa insurance policy? Ang Grand Duty Free Plaza, Inc. (GDFPI) ang nagbayad ng premiums sa insurance policy.
    Paano nakakaapekto ang business judgment rule sa kasong ito? Kinilala ng Korte Suprema ang business judgment rule, na nagsasabing hindi makikialam ang korte sa mga desisyon ng board of directors ng isang korporasyon kung walang ebidensya ng masamang intensyon.
    Anong aral ang makukuha natin sa desisyon na ito? Ang aral ay ang kahalagahan ng pagiging malinaw sa mga tuntunin ng mga kontrata at ang paggalang sa kapangyarihan ng mga korporasyon na gumawa ng mga desisyon sa negosyo, basta’t hindi ito labag sa batas.
    Kung may hindi pagkakaunawaan sa kontrata, ano ang dapat gawin? Sa kasong ito, ang pagwawakas ng lease agreement at ang kasunduan sa paghahati ng nalikom sa seguro ay parehong nagpapakita na kapag mayroong hindi pagkakaunawaan, ang mahalaga ay ang pag-uusap at mutual na kasunduan ng mga partido upang malutas ang problema.

    For inquiries regarding the application of this ruling to specific circumstances, please contact ASG Law through contact or via email at frontdesk@asglawpartners.com.

    Disclaimer: This analysis is provided for informational purposes only and does not constitute legal advice. For specific legal guidance tailored to your situation, please consult with a qualified attorney.
    Source: NOEL F. MANANKIL, ET AL. VS. COMMISSION ON AUDIT, G.R. No. 217342, October 13, 2020

  • Awtoridad ng Presidente ng Korporasyon sa Paghain ng Kaso: Pagtatatag ng Kapangyarihan Kahit Walang Resolusyon

    Sa usaping ito, pinagtibay ng Korte Suprema ang kapangyarihan ng presidente ng isang korporasyon na kumilos para rito, kahit walang pormal na resolusyon mula sa board of directors. Ang desisyong ito ay nagbibigay-linaw sa mga limitasyon at sakop ng awtoridad ng isang presidente sa loob ng korporasyon. Sa madaling salita, ang desisyong ito ay nagpapatibay na ang presidente ng isang korporasyon ay may kapangyarihang gawin ang mga kinakailangang aksyon para sa korporasyon, lalo na kung ito ay naaayon sa layunin ng negosyo at sakop ng kanyang tungkulin. Sa kasong ito, ang pagpapawalang-bisa ng Court of Appeals sa naunang desisyon ng Regional Trial Court ay binawi ng Korte Suprema.

    Kaso ng Upa: Kailangan ba ang Resolusyon para sa Demand Letter?

    Ang kaso ay nagsimula sa isang demanda sa pagpapaalis (ejectment) na inihain ng Colegio Medico-Farmaceutico de Filipinas, Inc. laban kay Lily Lim dahil sa umano’y paglabag sa kontrata ng upa. Ang Colegio, na nagmamay-ari ng isang gusali sa Sampaloc, Manila, ay nagsampa ng kaso dahil sa pagtanggi ni Lim na lisanin ang ari-arian matapos umanong mapaso ang kanilang kontrata. Ang pangunahing argumento ni Lim ay walang bisa ang demand letter na ipinadala ng Colegio dahil hindi umano ito awtorisado ng board of directors ng korporasyon. Ito ang nagtulak sa Korte Suprema na suriin ang lawak ng kapangyarihan ng presidente ng korporasyon sa paggawa ng aksyon para sa korporasyon.

    Pinagtibay ng Korte Suprema na ang presidente ng isang korporasyon ay may sapat na kapangyarihan na kumilos para sa korporasyon, lalo na kung ito ay naaayon sa layunin ng negosyo at sakop ng kanyang tungkulin. Kahit walang pormal na resolusyon mula sa board of directors, ang presidente ay may awtoridad na gawin ang mga kinakailangang aksyon para sa korporasyon. Ang demand letter na ipinadala ni Dr. Virgilio C. Del Castillo, ang presidente ng Colegio, ay may bisa kahit walang hiwalay na resolusyon, dahil ito ay bahagi ng kanyang tungkulin bilang presidente.

    Sinabi ng Korte na bagama’t ang isang korporasyon ay kumikilos sa pamamagitan ng board of directors, maaaring magtalaga ang board ng kapangyarihan sa mga opisyales.

    A corporate officer or agent may represent and bind the corporation in transactions with third persons to the extent that [the] authority to do so has been conferred upon him, and this includes powers which have been intentionally conferred, and also such powers as, in the usual course of the particular business, are incidental to, or may be implied from, the powers intentionally conferred…

    Kaya, ang kapangyarihan ng presidente ay maaaring magmula sa batas, by-laws ng korporasyon, o awtorisasyon mula sa board, direkta man o hindi. Kung ang isang korporasyon ay nagpapahintulot sa presidente na kumilos sa isang paraan, ito ay maaaring ituring na sapat na batayan para sa awtoridad.

    Sa kasong ito, kinilala ng Korte na ang pagpapadala ng demand letter ay bahagi ng pangkaraniwang operasyon ng negosyo. Bukod pa rito, ang by-laws ng Colegio ay nagbibigay sa presidente ng kapangyarihan na pangasiwaan ang negosyo at kumilos para sa korporasyon. Sa kabila nito, kahit na walang pormal na resolusyon, ang pagpapadala ng demand letter ay pinagtibay din ng board resolution na may petsang Mayo 13, 2008, na nagpapatunay na sumasang-ayon ang board sa aksyon ng presidente.

    Samakatuwid, lahat ng mga kinakailangan para sa isang kaso ng unlawful detainer ay natugunan sa kasong ito. Kasama rito ang kontrata ng upa, paglabag sa kontrata dahil sa hindi pagbabayad, at ang pagtanggi na lisanin ang ari-arian. Dahil dito, ang Korte Suprema ay nagpasyang ang Colegio ay may karapatang mabawi ang pag-aari ng kanilang ari-arian.

    FAQs

    Ano ang pangunahing isyu sa kasong ito? Ang pangunahing isyu ay kung may bisa ang demand letter na ipinadala ng presidente ng korporasyon kahit walang pormal na resolusyon mula sa board of directors. Ang Korte Suprema ay nagbigay linaw kung may sapat na awtoridad ang presidente sa paggawa ng desisyon para sa korporasyon.
    Ano ang unlawful detainer? Ang unlawful detainer ay isang legal na aksyon na inihahain para mabawi ang pag-aari ng isang ari-arian mula sa isang taong ilegal na nagtatagal dito, karaniwan pagkatapos mapaso ang kontrata ng upa. May mga kinakailangan para maituring itong isang kaso ng unlawful detainer, gaya ng kontrata, paglabag, at demand letter.
    Kailangan ba ng resolusyon ng board para sa lahat ng aksyon ng korporasyon? Hindi lahat ng aksyon ng korporasyon ay nangangailangan ng resolusyon ng board. Ayon sa Korte Suprema, ang mga aksyon na ginawa ng presidente na bahagi ng pangkaraniwang operasyon ng negosyo ay may bisa kahit walang hiwalay na resolusyon.
    Ano ang epekto ng desisyon sa mga korporasyon? Ang desisyon ay nagbibigay-linaw sa mga korporasyon tungkol sa lawak ng kapangyarihan ng kanilang mga opisyales. Pinapayagan nito ang mas mabilis na paggawa ng desisyon at aksyon, lalo na sa mga bagay na bahagi ng pangkaraniwang operasyon ng negosyo.
    Sino si Lily Lim sa kasong ito? Si Lily Lim ay ang respondent sa kaso, na siyang umuupa sa ari-arian ng Colegio Medico-Farmaceutico de Filipinas, Inc. Siya rin ang Presidente/Officer-in-charge ng St. John Berchman School of Manila Foundation (St. John) kung saan dati naganap ang kontrata sa pag-upa.
    Ano ang naging papel ng demand letter sa kaso? Ang demand letter ay isang mahalagang bahagi ng kaso dahil ito ay isang kinakailangan para sa unlawful detainer. Kailangang patunayan na nagpadala ng demand letter na nagpapabayad sa utang at nag-uutos na lisanin ang ari-arian bago magsampa ng kaso.
    Ano ang sinasabi ng by-laws ng korporasyon tungkol sa kapangyarihan ng presidente? Ayon sa Article IV, Section 2 ng By-laws ng korporasyon, may kapangyarihan ang presidente na pangasiwaan ang negosyo, magsagawa ng mga kontrata, at gampanan ang iba pang mga tungkulin na may kaugnayan sa kanyang posisyon o mga itinalaga ng board.
    Magkano ang dapat bayaran bilang makatwirang upa sa kasong ito? Pinagtibay ng Korte Suprema na ang dapat bayaran bilang makatwirang upa ay P55,000.00 kada buwan, ayon sa nakasaad sa kontrata ng upa.

    Sa kabuuan, ang kasong ito ay nagbibigay-diin sa kahalagahan ng pag-unawa sa kapangyarihan ng mga opisyales ng korporasyon at ang mga limitasyon nito. Mahalaga rin na malaman ang mga kinakailangan para sa isang kaso ng unlawful detainer upang maprotektahan ang karapatan sa pag-aari.

    For inquiries regarding the application of this ruling to specific circumstances, please contact ASG Law through contact or via email at frontdesk@asglawpartners.com.

    Disclaimer: This analysis is provided for informational purposes only and does not constitute legal advice. For specific legal guidance tailored to your situation, please consult with a qualified attorney.
    Source: Colegio Medico-Farmaceutico de Filipinas, Inc. v. Lily Lim, G.R. No. 212034, July 02, 2018

  • Kwalipikasyon sa Pagkuha ng Kontrata sa Gobyerno: Artikulo ng Inkorporasyon at Kapangyarihan ng Korporasyon

    Sa kasong Leo Y. Querubin, et al. v. Commission on Elections, et al., ipinaliwanag ng Korte Suprema na hindi awtomatikong diskwalipikado ang isang bidder sa procurement process ng gobyerno kung ang isa sa mga kasapi nito ay may problemang may kaugnayan sa Artikulo ng Inkorporasyon. Ang desisyon ay nagbibigay-linaw sa kahalagahan ng layunin ng korporasyon at kung paano ito nakakaapekto sa kakayahan ng isang korporasyon na makipagkontrata sa gobyerno.

    Pagsubasta Para sa Halalan 2016: May Kapangyarihan Pa Ba ang Korporasyon?

    Pinagdedesisyunan sa kasong ito kung nagpakita ba ng malubhang pag-abuso sa diskresyon ang COMELEC nang ideklara nito ang Smartmatic JV bilang bidder na may pinakamababang responsive bid sa kabila ng pagdududa sa validity ng Artikulo ng Inkorporasyon ng SMTC. Sinabi ng mga petisyuner na hindi dapat ideklarang kwalipikado ang Smartmatic JV dahil ang SMTC, na may 46.5% ng shares, ay wala nang valid na layunin ayon sa Seksyon 14 ng BP 68 (Corporation Code of the Philippines) dahil ang pangunahing layunin nito ay para lamang sa automation ng 2010 National and Local Elections.

    Ayon sa mga petisyuner, dahil tapos na ang halalan noong 2010, wala nang awtoridad ang SMTC na magsagawa ng negosyo. Ipinunto rin nila na ang pag-apruba ng SEC sa mga pagbabago sa Artikulo ng Inkorporasyon ng SMTC noong Disyembre 10, 2014 ay hindi makapagpapabago sa pagiging ineligible ng korporasyon, dahil ang eligibility ay sinusukat sa panahon ng pagbubukas ng mga bids, na ginanap noong Disyembre 4, 2014.

    Ngunit ayon sa Korte, mali ang interpretasyon ng mga petisyuner sa layunin ng SMTC. Binigyang-diin ng Korte na hindi limitado lamang sa mismong araw ng halalan ang “automation of the 2010 national and local elections”. Kabilang pa rin dito ang pagtupad sa mga obligasyon ng SMTC na nagmumula sa kanilang kontrata sa COMELEC hanggang sa matapos ang kasunduan. Isinaad ng Korte ang isang probisyon sa kontrata sa pagitan ng COMELEC at SMTC na ang Smartmatic-TIM ay naggarantiya na ang mga piyesa, paggawa, at teknikal na suporta ay magiging available sa COMELEC, kung pipiliin nitong bilhin ang mga naturang piyesa, paggawa, at suporta sa teknikal, sa loob ng panahon ng warranty na sampung (10) taon.

    Ipinaliwanag din ng Korte na ang ginawang pagbabago sa Artikulo ng Inkorporasyon ng SMTC, na inaprubahan ng SEC noong Disyembre 10, 2014, ay nagbigay linaw sa awtorisasyon ng SMTC na ituloy ang negosyo nito. Kaya’t kahit na nagkaroon ng pagdududa tungkol sa kapasidad ng SMTC na makipagkontrata sa gobyerno, nawala na ang pagdududang iyon nang aprubahan ang mga pagbabago.

    Bukod pa rito, binigyang-diin ng Korte na hindi kabilang sa mga eligibility requirements ang pagsusumite ng Artikulo ng Inkorporasyon, ayon sa IRR ng RA 9184, mga bidding documents, at iba pang papeles. Ito ay kinakailangan lamang para sa post-qualification. Dahil dito, kahit na may problema sa Artikulo ng Inkorporasyon ng SMTC, hindi pa rin ito awtomatikong nangangahulugan na hindi kwalipikado ang Smartmatic JV.

    Hindi rin kinatigan ng Korte ang alegasyon ng mga petisyuner na hindi Filipino ang SMTC. Ayon sa RA 7042, maituturing na isang Pilipinong korporasyon ang isang korporasyon kung hindi bababa sa 60% ng kapital nito ay pagmamay-ari ng mga Pilipino. Dahil napatunayan na 60% ng shares ng SMTC ay pagmamay-ari ng mga Pilipino, kwalipikado itong ituring na isang Pilipinong korporasyon.

    Dagdag pa rito, idinagdag pa ng korte na pinapayagan ng batas na kumuha ng mga kagamitan pang-halalan mula sa mga dayuhang mapagkukunan, kung kaya ang isyu sa nasyonalidad ay hindi masyadong mahalaga.

    FAQs

    Ano ang pangunahing isyu sa kasong ito? Ang pangunahing isyu ay kung nagpakita ba ng malubhang pag-abuso sa diskresyon ang COMELEC nang ideklara nito ang Smartmatic JV bilang bidder na may pinakamababang responsive bid para sa pag-upa ng mga optical mark readers para sa halalan noong 2016.
    Bakit sinasabi ng mga petisyuner na hindi kwalipikado ang Smartmatic JV? Sinasabi ng mga petisyuner na hindi kwalipikado ang Smartmatic JV dahil ang isa sa mga kasapi nito, ang SMTC, ay wala nang valid na layunin sa korporasyon pagkatapos ng 2010 elections. Naniniwala rin sila na ang SMTC ay isang dayuhang korporasyon, hindi isang Pilipinong korporasyon.
    Ano ang naging basehan ng Korte sa pagpapasya na kwalipikado pa rin ang SMTC? Ipinunto ng Korte na mayroon pa ring mga obligasyon at warranty ang SMTC na dapat tuparin pagkatapos ng 2010 elections. Bukod dito, inaprubahan ng SEC ang pagbabago sa Artikulo ng Inkorporasyon ng SMTC, na nagbigay linaw sa awtorisasyon nito na ituloy ang negosyo nito.
    Kinakailangan ba ang Artikulo ng Inkorporasyon sa pagkuha ng kontrata sa gobyerno? Ayon sa desisyon, hindi kinakailangan ang Artikulo ng Inkorporasyon sa proseso ng pagbubukas ng bids. Ito ay tinitignan lamang sa post-qualification, ngunit sa puntong iyon, naitama na ang mga problema sa dokumento ng SMTC.
    Paano napatunayan na Filipino ang SMTC? Gumamit ang Korte ng “control test” at nalaman na higit sa 60% ng shares ng SMTC ay pagmamay-ari ng mga Pilipino. Kaya’t ayon sa batas, maituturing na isang Pilipinong korporasyon ang SMTC.
    Anong remedyo ang dapat gawin kung hindi sumasang-ayon sa desisyon ng COMELEC tungkol sa procurement? Sa mga procurement case, ang desisyon ng COMELEC En Banc ay dapat iapela sa Regional Trial Court, na may kapangyarihang maglabas ng injunctive writ habang pending ang kaso.
    Bakit tinanggihan ng Korte Suprema ang diretsong pag-apela sa kanila? Sinabi ng Korte na may ibang remedyo pa na available (apela sa Regional Trial Court), kaya hindi nila papayagan ang pagdaan sa shortcut patungo sa kanila.
    Ano ang ibig sabihin ng “ultra vires” na aksyon? Ang “ultra vires” ay mga aksyon na lampas sa kapangyarihan ng isang korporasyon, na hindi naaayon sa batas o sa Artikulo ng Inkorporasyon. Ang ganitong mga aksyon ay walang bisa at hindi dapat bigyan ng anumang epekto.

    Ang desisyon na ito ay nagpapakita kung paano dapat suriin ang kapangyarihan ng mga korporasyon at kung ano ang mga kinakailangan upang makakuha ng kontrata sa gobyerno. Sa pamamagitan ng malinaw na pagpapaliwanag sa batas at aplikasyon nito, ang kasong ito ay nagsisilbing gabay para sa mga negosyo at ahensya ng gobyerno.

    For inquiries regarding the application of this ruling to specific circumstances, please contact ASG Law through contact or via email at frontdesk@asglawpartners.com.

    Disclaimer: This analysis is provided for informational purposes only and does not constitute legal advice. For specific legal guidance tailored to your situation, please consult with a qualified attorney.
    Source: LEO Y. QUERUBIN, et al. v. COMELEC, et al., G.R. No. 218787, December 08, 2015

  • Pagpapakahulugan ng ‘Kontrol’ at ‘Benepisyo’ sa Pagmamay-ari ng Korporasyon sa Pilipinas: Gabay sa Grandfather Rule

    n

    Pag-unawa sa Grandfather Rule: Kailan Ito Ginagamit para Tukuyin ang Pagmamay-ari ng mga Korporasyon sa Pilipinas

    n

    G.R. No. 195580, January 28, 2015

    n

    Nakalilito ba ang mga patakaran sa pagmamay-ari ng korporasyon sa Pilipinas? Lalo na kung may mga dayuhang kumpanya na sangkot? Ang kaso ng Narra Nickel Mining and Development Corp. laban sa Redmont Consolidated Mines Corp. ay nagbibigay linaw sa kung paano sinusuri ng Korte Suprema ang pagmamay-ari ng mga korporasyon, lalo na sa mga industriyang may limitasyon sa dayuhang pagmamay-ari. Mahalaga itong malaman para sa mga negosyante at korporasyon na gustong sumunod sa batas.

    n

    Sa madaling salita, tinukoy sa kasong ito kung kailan dapat gamitin ang tinatawag na “Grandfather Rule” para alamin kung ang isang korporasyon ay tunay na pag-aari ng mga Pilipino. Ito’y mahalaga lalo na kung ang korporasyon ay may mga shareholders na korporasyon din.

    nn

    Ang Legal na Batayan: Pagmamay-ari at Kontrol

    n

    Ayon sa Seksyon 2, Artikulo XII ng Konstitusyon ng Pilipinas, ang paggalugad, pagpapaunlad, at paggamit ng likas na yaman ng bansa ay limitado lamang sa mga mamamayan ng Pilipinas at mga korporasyon na 60% pag-aari ng mga Pilipino. Mahalaga itong probisyon para protektahan ang interes ng mga Pilipino sa ating likas na yaman.

    n

    Ang Republic Act No. 7942 o Philippine Mining Act of 1995 ay naglalaman din ng parehong patakaran. Kaya, ang pagtukoy kung sino talaga ang may kontrol at benepisyo sa isang korporasyon ay napakahalaga.

    n

    May dalawang pangunahing pamamaraan para dito:

    n

      n

    • Control Test: Tinitingnan kung sino ang may mayoryang pagmamay-ari ng voting shares.
    • n

    • Grandfather Rule: Sinusuri ang pagmamay-ari hanggang sa pinakahuling indibidwal na shareholders para matiyak na hindi nalalabag ang 60-40 na pagmamay-ari.
    • n

    n

    Ayon sa Foreign Investments Act (FIA), ang isang